Berichten

Groeten uit lockdown


Omdat ‘corona’ en ‘kansen’ zo lekker met elkaar beginrijmen, zie ik ze regelmatig gecombineerd voorbij komen op sociale media. Aangezien taal echt mijn ding is, snap ik dat het verleidelijk is om een woord als ‘coronakansen’ in het leven te roepen – het bekt immers lekker – maar toch vind ik het gek om het over kansen te hebben waar we in een wereld terecht zijn gekomen waar die kansen vooral betekenen dat je (ernstig) ziek wordt, in de financiële problemen komt omdat je bedrijf op zijn gat ligt, je ineens hele dagen alleen thuis zit, of dat alles tegelijk.

Ik zou hier dus niet willen spreken van kansen, maar dat deze door de intelligente lockdown opgelegde stillegging van het leven ineens gelegenheid bood om projecten op te pakken die ik al tijden op de plank had liggen. Dat klinkt eerbiediger voor diegenen die een geliefde verloren of die op een andere manier getroffen worden door deze shitstorm.

In quarantaine zijn in wat mijn hobby en werk is (ons huis) voelt niet als een grote aanpassing. 24/7 voor twee kleine kinderen zorgen…wel. Dus om te voorkomen dat mijn moederdagcadeau de komende 25 jaar aan mijn neus voorbij zou gaan wegens Slecht Gedrag, realiseerde ik me dat dit Het Moment was om al die verf- en maakprojecten die ik vorig jaar vol goede moed meeverhuisde nu eindelijk eens op te pakken. Tijdens het uitvoeren zou ik dan tegelijk in de gaten kunnen houden of mijn kinderen niet per ongeluk ergens brand stichtten of zichzelf of elkaar verwondden en zou ik tevens mijn mentale gezondheid kunnen onderhouden. Dus zo werd ik, door de lockdown, zomaar ineens een knutselmoeder. Maar dan toch net even anders.

Ik verfde een spiegel die verdacht veel op een Bastognekoekje lijkt en een Griekse zuil die ik beiden vlak voor de lockdown bij de kringloop vond. (Merk je dat ik net doe alsof het doodnormaal is om een twee meter hoge Griekse zuil je huis in te slepen? Rietveld draait zich om in zijn graf, of zou hij ook dergelijke hysterische quilty pleasures hebben gehad?)

Tegen de tijd dat het Pasen werd, maakte ik een stel paaseieren van wolvilt op mijn nieuwe naaimachine. Het waren de eerste Paasdecoraties die ik maakte sinds ik een paashaas van een wc-rolletje knutselde op de basisschool. Na dit project was ik zo enthousiast over mijn naaimachine en over het feit dat ik geen van vingers had doorboord met een naaimachinenaald, dat ik besloot een kussensloop te maken van een kringloopshirt. Voor de achterkant gebruikte ik een stofje met patroon dat ik per ongeluk ondersteboven vastnaaide, wat niemand (mij incluis) opviel tot mijn oudste dochter erlangs liep en achteloos opmerkte dat de stof verkeerd om zat.


En ik maakte een knoopkussen. Dat was een iets minder geslaagd project. Sterker nog, het ding lijkt meer op een drol dan op een kussen. Maar omdat ‘drôle’ in het Frans ‘grappig’ betekent mag het kussen in naam van de woordgrap blijven.


Het állergrootste project waar ik de afgelopen weken tussen de bedrijven door aan werkte is het opknappen van een bij de kringloop gevonden Rietveldstoel. Hij is bíjna klaar, maar als je er al iets meer van wil zien dan kan dat via deze Instagram stories. Als hij klaar is, zal ik een aparte blogpost aan hem wijden.

Ik las eens ergens dat positief in het leven staan niets te maken heeft met altijd maar positief zijn, maar met het vertrouwen in je eigen vermogen om positief te reageren op levensveranderende gebeurtenissen. Nu ben ik getrouwd met een rasoptimist, dat hielp mij al jarenlang die kunst af te kijken. Daarnaast is iedereen om ons heen gezond. De kelder staat ondertussen nog net zo vol als altijd, maar er is niks in vlammen opgegaan en de kinderen hebben zich geweldig goed gehouden in wat voor hen ook een hele rare tijd is (dat zou je bijna vergeten). En maandag begint het leven weer, een heel klein beetje zoals het was. Blijf gezond, lieve allemaal.

Een bilaterale…plantenbak


Lang, lang…heel lang geleden volgde ik een secretaresseopleiding bij Schoevers. Niemand die me nog gelooft, mijzelf incluis. Maar, waargebeurd. Er is zelfs beeld (en misschien ook wel geluid) van. 

Op Schoevers moest ik een vak volgen dat post- en archiefbeheer heette. Toen ik dit vak op mijn rooster zag staan, besloot ik direct dat ik het een onzinnig vak vond. Want wat valt er te leren aan post- en archiefbeheer? (Als je zo’n chaotisch brein hebt als ik, best veel…maar helaas maakte ik alsnog een potje van mijn archieven. Ik denk dat er nog steeds secretaresses rondlopen die mij vervloeken als ze iets moeten opzoeken in een ooit door mij aangelegd archief. Toen er ontslagen moesten vallen, was het niet heel gek dat de keuze op mij viel, zullen we maar zeggen.)


Maar goed, ik kan na ruim 12 jaar doorgebracht te hebben op secretariaten (of slangenkuilen, zoals ik ze placht te noemen) drie conclusies trekken. Eén: ieder bedrijf hanteert een andere afhandeling van post, dus die ene methode die ik op Schoevers leerde kon ik direct weer vergeten. Twee: de digitale revolutie volgde daar zo snel op, dat er amper nog post te beheren viel. (Tenzij de directeur van snail mail zijn hobby maakte, maar die trend volgde helaas pas ver na mijn ontslag – dat had ik wel mee willen maken.) Drie: van archiefbeheer is door mijn niet-archiverende brein, niets gearchiveerd. Vandaar ook die (gerede) angst dat er nog eens een meute woedende secretaresses met brandende fakkels en pikhouwelen bij me op de stoep zal staan.

Thrifted an old filing cabinet that reminded me of my The Office years (literally – I wasn’t a very happy secretary and when I got bored I tended to misbehave to cheer things up a bit. It’s no wonder I got fired when the company needed to let people go due to the crisis). I turned it into a planter for my huge ass Monstera (which I first kept in a vintage laundry basket) and spruced it up with (removable) wall stickers from Made of Sundays


Eén (vrij nutteloos) aspect van voornoemd vak is echter om raadselachtige reden wél blijven hangen. Het is de term ‘bilateraal ophangsysteem’. Een bilateraal ophangsysteem is zo’n systeem met van die kartonnen hangmappen die met van die aan weerszijden bevestigde haakjes in een archiefkast gehangen kunnen worden. Bij een te zware belasting hebben die haakjes de neiging om om te buigen met als gevolg dat het hele dossier naar beneden komt zetten. Als rechtgeaarde secretaresse was ik te lui om regelmatig een nieuwe hangmap aan te maken, wat resulteerde in een dagelijks potje Djenga met mijn archieven waarbij ik probeerde zoveel mogelijk papier in een map te proppen zonder dat het zou vallen. Dat was ook direct het meest sensationele wat ik meemaakte op een gemiddelde dag. (Naast het feit dat de tijd terug leek te lopen in plaats van vooruit…maar niemand die dat van me aan wil nemen.)


Dit is allemaal lang geleden. Dat moet tenminste de verklaring zijn waarom ik in eerste instantie dacht dat dit metalen kastje een poppenbedje was. Nou ja, ik werd ook op het verkeerde been gezet, want de kringloop had er poppen en beren ingezet. Maar dit is dus een echt ouderwets bilateraal ophangsysteem, mensen. Ik besloot het geval mee te slepen naar mijn hol, omdat ik er wel iets in zag. Een poppenbedje. Of een plantenbak. Een boekenkastje. Mogelijkheden te over.

Mijn monsterachtig grote Monstera (hier nog in een vintage wasmand op vtwonen.nl) bleek perfect in mijn archiefkastje te passen. Het werd dus een plantenbak. Op het kastje plakte ik muurstickers van Made of Sundays.

Kijk, ik ben nooit geschikt geweest voor een leven op kantoor. Zelfs na al die jaren zet ik nog steeds liever planten in een kantoorkast dan dat ik het voor dossiers gebruik. Gesteld dat ik een schoolvoorbeeld van een administratie zou hebben om erin te hangen natuurlijk.

Ch-ch-changes

Ch-ch-changes - Planet Fur
Het is tijd voor een update, hier. Want over precies één maand (of nou ja, ietsje minder dan een maand), staat er een Grote Digitale Verandering op stapel. Als je me op sociale media volgt, heb je misschien het broodkruimeltjesspoor naar die verandering al gevolgd. Tijd dus om het hier ook eens te benoemen. (Want dit weblog is toch, uiteindelijk, het moederschip van alle digitale platforms waar ik op te vinden ben.)

Alles blijft hetzelfde en alles gaat veranderen. Dat klinkt Cruijffiaans en dat is het in zekere zin ook. Je zou het ook een paradox kunnen noemen. Planet Fur gaat namelijk verdwijnen, maar ook helemaal niet. Planet Fur is namelijk veel te belangrijk voor me om stil te leggen. Maar het is wel tijd voor iets nieuws en overzichtelijkers. Het is tijd voor één naam. Omdat ik een kindje heb gekregen en mijn werktijden iets (*kuch*) krapper zijn dan voorheen. Omdat het voeren van twee bedrijfsnamen altijd ingewikkelder is dan één (om maar eens een voorbeeld te noemen: ‘welke naam voer ik op sociale media?’) en omdat Oh Marie! en Planet Fur gewoon bij elkaar horen.

Vanaf 15 maart aanstaande ga ik op ohmarie.nl mijn Planet Fur blogsposts delen. Kortom: Planet Fur wordt Oh Marie! En er is meer: het magazine Oh Marie! komt ook terug. Niet meer als tweemaandelijks tijdschrift, maar als online platform. Aan het Oh Marie! concept veranderen we niet veel, we voegen er hooguit meer gave elementen aan toe. Vanaf 15 maart vind je op ohmarie.nl nieuwe content over vintage, fotografie, styling, zelfmakers en lifestyle. Hoef je niet steeds twee maanden te wachten op nieuw materiaal, hoe vet is dat!

We hebben al een paar hele gave Oh Marie! thema’s op stapel staan (want ook de thema’s blijven). Het thema waarmee we Oh Marie! 2.0 in gaan luiden is ‘tribe’. Bekijk hier alvast het Pinterestbord met de sfeer die wij daarbij voor ogen hebben. Valt het je trouwens ook op dat ik het steeds over ‘wij’ heb? Recent is Anne van Inspire Styling als creatief partner aangesloten bij de Oh Marie! tribe. Als je met iemand kan lachen om katten, duiven en Kune Kune varkentjes, dan kan je bergen met elkaar verzetten. En dat is wat we momenteel doen, zo vlak voor de lancering van Oh Marie: bergen verzetten.

Er verandert dus eigenlijk niks voor jou als lezer. Behalve dan dat je straks maar één URL hoeft te bezoeken voor dagelijkse nieuwe inspiratie. (Alhoewel, als het zo simpel is, waarom ben ik dan zo kats-over-mijn-kokosmacroon over alles wat er nog gebeuren moet?! ;))

De klok tikt. Ook op Oh Marie! (kijk maar!). Tot 15 maart ben ik nog gewoon hier te vinden, op mijn planeetje. Daarna hoop ik jullie weer aan de overkant te ontmoeten!

Ch-ch-changes - Planet Fur

Within a month, a lot of things are changing – digitally speaking – for me. It’s high time I give you guys an update about that here.

From March 15 everything is going to be different and yet everything will stay the same. And yes, that’s as paradoxical as it sounds. Planet Fur will disappear from the internet, but it won’t stop existing. Of course it won’t, the blog is way too dear to me. I will stop blogging on this particular URL though and move the posts about my creative endeavours to my other URL ohmarie.nl.

That is also where Oh Marie! Magazine 2.0 will launch from March 15. Oh Marie! won’t return as a bimonthly magazine, but as an online platform where we’ll share daily content about our favourite topics: vintage, photography, styling, DIY and lifestyle. The only thing we change to the old formula is that we’ll add much more goodness to it! At March 15 we kick off with a sparkin’ new theme called ‘tribe’. (‘Cause, boy, we loved working with themes. Never change a winning team, eh?) You can already take a peek at our Pinterest board to get in the tribe-y mood. And speaking of tribes: Anne from Inspire Styling joined the Oh Marie! tribe as our creative partner. Anne is a true asset to Oh Marie! That’s what she is in a nutshell. Happy days.

Working with another creative mind and under one name will make things much more uncomplicated for me. Since I have a kid and way less work hours, it’s nice to be able to put all my energy in one online platform. Nothing really changes for you as a reader though: the only thing you have to do is visit one URL instead of two to get your daily eyecandy.

The clock is ticking. Literally (as you can see here!). Until March 15 I will be blogging here, at my furry planet. After that I’m hoping to see you again on the other side!