Berichten

Ch-ch-changes

Ch-ch-changes - Planet Fur
Het is tijd voor een update, hier. Want over precies één maand (of nou ja, ietsje minder dan een maand), staat er een Grote Digitale Verandering op stapel. Als je me op sociale media volgt, heb je misschien het broodkruimeltjesspoor naar die verandering al gevolgd. Tijd dus om het hier ook eens te benoemen. (Want dit weblog is toch, uiteindelijk, het moederschip van alle digitale platforms waar ik op te vinden ben.)

Alles blijft hetzelfde en alles gaat veranderen. Dat klinkt Cruijffiaans en dat is het in zekere zin ook. Je zou het ook een paradox kunnen noemen. Planet Fur gaat namelijk verdwijnen, maar ook helemaal niet. Planet Fur is namelijk veel te belangrijk voor me om stil te leggen. Maar het is wel tijd voor iets nieuws en overzichtelijkers. Het is tijd voor één naam. Omdat ik een kindje heb gekregen en mijn werktijden iets (*kuch*) krapper zijn dan voorheen. Omdat het voeren van twee bedrijfsnamen altijd ingewikkelder is dan één (om maar eens een voorbeeld te noemen: ‘welke naam voer ik op sociale media?’) en omdat Oh Marie! en Planet Fur gewoon bij elkaar horen.

Vanaf 15 maart aanstaande ga ik op ohmarie.nl mijn Planet Fur blogsposts delen. Kortom: Planet Fur wordt Oh Marie! En er is meer: het magazine Oh Marie! komt ook terug. Niet meer als tweemaandelijks tijdschrift, maar als online platform. Aan het Oh Marie! concept veranderen we niet veel, we voegen er hooguit meer gave elementen aan toe. Vanaf 15 maart vind je op ohmarie.nl nieuwe content over vintage, fotografie, styling, zelfmakers en lifestyle. Hoef je niet steeds twee maanden te wachten op nieuw materiaal, hoe vet is dat!

We hebben al een paar hele gave Oh Marie! thema’s op stapel staan (want ook de thema’s blijven). Het thema waarmee we Oh Marie! 2.0 in gaan luiden is ‘tribe’. Bekijk hier alvast het Pinterestbord met de sfeer die wij daarbij voor ogen hebben. Valt het je trouwens ook op dat ik het steeds over ‘wij’ heb? Recent is Anne van Inspire Styling als creatief partner aangesloten bij de Oh Marie! tribe. Als je met iemand kan lachen om katten, duiven en Kune Kune varkentjes, dan kan je bergen met elkaar verzetten. En dat is wat we momenteel doen, zo vlak voor de lancering van Oh Marie: bergen verzetten.

Er verandert dus eigenlijk niks voor jou als lezer. Behalve dan dat je straks maar één URL hoeft te bezoeken voor dagelijkse nieuwe inspiratie. (Alhoewel, als het zo simpel is, waarom ben ik dan zo kats-over-mijn-kokosmacroon over alles wat er nog gebeuren moet?! ;))

De klok tikt. Ook op Oh Marie! (kijk maar!). Tot 15 maart ben ik nog gewoon hier te vinden, op mijn planeetje. Daarna hoop ik jullie weer aan de overkant te ontmoeten!

Ch-ch-changes - Planet Fur

Within a month, a lot of things are changing – digitally speaking – for me. It’s high time I give you guys an update about that here.

From March 15 everything is going to be different and yet everything will stay the same. And yes, that’s as paradoxical as it sounds. Planet Fur will disappear from the internet, but it won’t stop existing. Of course it won’t, the blog is way too dear to me. I will stop blogging on this particular URL though and move the posts about my creative endeavours to my other URL ohmarie.nl.

That is also where Oh Marie! Magazine 2.0 will launch from March 15. Oh Marie! won’t return as a bimonthly magazine, but as an online platform where we’ll share daily content about our favourite topics: vintage, photography, styling, DIY and lifestyle. The only thing we change to the old formula is that we’ll add much more goodness to it! At March 15 we kick off with a sparkin’ new theme called ‘tribe’. (‘Cause, boy, we loved working with themes. Never change a winning team, eh?) You can already take a peek at our Pinterest board to get in the tribe-y mood. And speaking of tribes: Anne from Inspire Styling joined the Oh Marie! tribe as our creative partner. Anne is a true asset to Oh Marie! That’s what she is in a nutshell. Happy days.

Working with another creative mind and under one name will make things much more uncomplicated for me. Since I have a kid and way less work hours, it’s nice to be able to put all my energy in one online platform. Nothing really changes for you as a reader though: the only thing you have to do is visit one URL instead of two to get your daily eyecandy.

The clock is ticking. Literally (as you can see here!). Until March 15 I will be blogging here, at my furry planet. After that I’m hoping to see you again on the other side!

Mottige oude doos

Mottige oude doos - Planet Fur
Met ‘mottig’ doe ik het houten kistje hier op de foto eigenlijk vreselijk tekort. Hij is helemaal met de hand gemaakt, met zwaluwstaartverbindingen en aantekeningen van de maker op de onderkant en al. Degene die de kist maakte, was echter niet te zuinig op zijn werk. Het hout is uitgebeten (misschien lag hij wel in de regen, naast die olifantenstof), de scharnieren wiebelig en het slotje incompleet. Toch kan ik spullen die door iemand zelf zijn gemaakt nooit laten staan. (Tenzij het dit soort miskleunen zijn – maar die spaart Diana dan weer. Tragikomische vondsten noem ik dat. Fantastisch.)

Mijn hart smelt een beetje van zulk huisvlijt. De verbindingen van dit kistje bijvoorbeeld lijken verraderlijk eenvoudig in elkaar te zitten, maar als je ze zelf moet maken, is dat hele andere koek. Krijg al die klote-geultjes maar eens passend. Een Ikea kast zit sneller in elkaar (wat meteen het succes van Ikea verklaart). Het ligt in dezelfde lijn als borduurwerken die bij de kringloop liggen: een beetje sneu, al dat handwerk dat in de pré-vuilnisbak is beland. Het vraagt er gewoon om om gered te worden.

Als patroonheilige van tweedehands huisvlijt nam ik de mottige doos dus mee. Maar hoe fotografeer je zo’n ding in al zijn mottigheid?

Door hem te omringen met zoveel moois, dat hij zelf ook een beetje gaat shinen. Natuurlijk krijgt hij een make-over en heeft hij straks al die opsmuk niet meer nodig. Iets met een lelijk eendje en een mooie zwaan enzo. Nu alleen nog even tijd vinden om hem ook echt die make-over te geven. Man, wat gaat er toch veel tijd zitten in huisvlijt. Wordt vervolgd!

Wil je meer leren over de basisprincipes van het fotograferen? Er zijn nog een paar plekjes vrij bij de cursus fotografie die ik geef bij Immer Urlaub. Je kan je hier inschrijven.

I thrifted this scruffy wooden box a while ago. It was pretty hard to style and photograph it in a beautiful way, because of its scruffyness. I’m planning to give it a make-over, I just need to find time to give it that make-over though. To be continued!

Magic mushroom

Magic mushroom - Planet Fur
Ondanks wat de titel suggereert is dit geen verhaal over paddo’s. (Dat zou gaaf zijn, hè?) Het is wel het verhaal achter deze kandelaar, die toevallig de vorm heeft van een paddestoel. Tenminste, als je ‘m omkeert. Hij is gemaakt (en daarom een beetje magisch) door mijn Lief’s lang geleden overleden opa, die houtbewerker was. Een vaardigheid waar ik veel bewondering voor heb, omdat het ook nog altijd op mijn lijstje van Te Leren Vaardigheden staat. Daarnaast heb ik mijn Lief’s opa tot mijn spijt nooit gekend en het idee dat dit voorwerp door mijn man’s voorvader’s handen is gegaan, geeft hem wat mij betreft de x-factor. De kandelaar stond op de nominatie om naar de kringloop gebracht te worden (je kan immers niet álles bewaren wat een geliefde maakte – zeker niet als hij of zij zeer productief was!), maar mijn Lief zag er iets in en nam hem mee naar huis. Ik heb vaak aan opa gedacht, tijdens het verven. Misschien zou hij het maar waardeloos gevonden hebben, wat ik ermee deed. Of grandioos. Wie zal het zeggen. Hoe dan ook, opa is zo toch nog een klein beetje onder ons, via zijn magische paddestoel. Of hij ‘m in deze hoedanigheid nu lelijk zou vinden of niet, daar zou hij vast om hebben kunnen lachen.

Magic mushroom - Planet Fur
Despite what the title suggests, I haven’t been experimenting with mind-expanding drugs lately. What I did do is paint this candleholder, which looks like a mushroom when you turn it upside down. It was made by my Love’s late grandfather who was a woodworker. Unfortunately, I have never had the pleasure of knowing the man and the thought that he, my Love’s ancestor, has made this piece makes it a bit magic. It was on the list to give to charity (because, you just can’t keep everything made by past away loved ones, especially not if they were very productive!), but my clever Love immediately felt I could do something cool with it, so he took it home.

The candleholder was dark brown and it took me some hours to paint and decorate it. I thought about my Love’s grandfather a lot while doing that. Would he have liked what I did to it? Or totally hated it? We’ll never know. In a way, he is among us now though, via his magic mushroom. And whether he would love or hate it in its current appearance, that would probably have made him smile anyway.

The only deer in the village

The only deer in the village - Planet Fur
The only deer in the village - Planet Fur

Toen het er op begon te lijken dat alle hertenbeeldjes al ‘gekringloopt’ waren en ik de hoop om er zelf een te vinden al bijna had opgegeven, vond ik daar De Ene (Prachtige!) in een Deense kringloop.

When it seemed that all the beautiful deer figurines already had been thrifted by other people and I almost gave up hope to find one myself, I bumped into the Perfect One in a Danish thriftshop.

The only deer in the village - Planet Fur

A new highlight in my thrifting career

A new highlight in my thrifting career

Misschien moet ik de immense populariteit van tweedehands (winkelen) de schuld geven, feit is dat mijn scope in de kringloop is veranderd van ‘extreem goedkoop en zeldzaam vintage’ naar ‘extreem goedkoop en grappig spul, leeftijd en mate van zeldzaamheid geen bezwaar zolang het me maar aan het lachen maakt’. Of iets in die sfeer. Het is, kortom, de enige verklaring voor het feit dat ik recent thuiskwam met een keramische olifant met spiegel op zijn buik. Ik hoor je nu denken: “Waarom zou je in hemelsnaam voor zo’n ding vallen?!” Tja… Ik vind hem zo lief kijken. En die spiegel is toch best een vondst. Zo maken ze spiegels niet meer tegenwoordig. Deze olifant valt ook een beetje in de categorie ‘plastic zwanenbloempot‘, ‘Jonathan Adler rip-off‘ en ‘plastic prêt-à-porter speelhuisje‘. Dus welbeschouwd is het dus helemaal niet zo gek dat ie mee mocht! Nog een fijne conclusie: om deze reden blijft het zoeken tussen oude meuk leuk. Je hoeft alleen maar je spelregels aan te passen en je hebt weer net zoveel plezier als je had in de afgelopen jaren!

Maybe I have to blame the immense popularity of second hand shops (and shopping) for it, but since utter fabulous (cheap) vintage finds are hard to find these days, my thrifting scope has moved from ‘utterly rare, cheap and very vintage’ to ‘utterly quirky, cheap finds no matter how common, old or new as long as they make me smile in some kind of way’. Or something like that. It is, in short, the only explanation I have for coming home with a ceramic elephant with a mirror in his belly and be happy about it too. Of course I can hear you think “Why on earth did you fall for this 80s elephant, woman?!” now. Well, I liked his facial expression. And secretly also the fact that there’s a mirror on his tummy. They don’t make ‘em like that anymore these days. This elephant can also be categorised in the series ‘plastic swan planter‘, ‘Jonathan Adler rip-off‘ and ‘plastic prêt-à-porter playing house‘. All of a sudden it isn’t that strange that I took it home! And it’s the reason why I still love to thrift. I just changed my rules and I’m having as much fun with thrifting as a decade ago!