Berichten

Zomerherinnering van Vera Bertens

Zomerherinnering - Vera Bertens - Oh Marie!
Vera is het creatieve brein achter het label Franje Design. Ze heeft een passie voor lama’s en het Amerika van de jaren ’50. Haar zomerherinnering stamt uit een later decennium, al is hij eigenlijk tijdloos (en wordt hij, zoals dat met goede herinneringen gaat, met de jaren mooier).

Zomerhuisje aan zee, maar dan anders
– Tekst en foto Vera Bertens

Altijd wanneer mij wordt gevraagd naar een favoriete herinnering kan ik het niet helpen en ik grijp terug op één van de gelukkigste periodes in mijn leven. Het speelt zich af in de periode dat mijn ouders net uit elkaar waren (wat op zich niet bijzonder gelukkig is, zoals je zult begrijpen) en mijn vader tijdelijk een houten chalet in de bossen huurde. Ondanks dat de aanleiding om gedeeltelijk in een chalet te wonen niet om over naar (het ouderlijk) huis te schrijven was, was het recreatiepark waar de houten kolos stond voor mij toen (ik was een jaar of zeven) een waar toevluchtsoord. Het stond voor een nieuw begin.

Dat chalet was bijzonder pittoresk, gezellig en in de zomer voornamelijk bijzonder warm. En dat laatste is waarover ik het wil hebben.

In de categorie zomer heb ik drie opties in de aanbieding: warm, heet en ‘niet te doen’. Het ‘chaletje’, zoals we ons tijdelijke onderkomen liefkozend noemden, viel overduidelijk in de laatste categorie. Als het zomer was, dan wilde je overal zijn, behalve daarbinnen. Kwam je terug van een dagje uit, dan trof je zonder overdrijven de kaarsen slap hangend in hun kandelaars aan op het dressoir. Airco was nog niet uitgevonden en ’s nachts lagen mijn zus en ik te smelten in ons stapelbed.

’s Morgens werden we echter wakker van het gekwetter van vogels. In de tuin van het chalet stond een pruimenboom. Aan de oogst van deze boom aten we ons misselijk. Na het avondeten maakten we een wandeling door de bossen en kwamen we ‘per ongeluk’ langs een camping met een snackbar die de beste jaren negentig naam ooit draagt: ‘Bulletje’. Bij Bulletje haalden we ’s avonds een ijsje of soms ’s middags een kroket en speelden we even in de speeltuin. Om vervolgens terug te keren naar het chalet en zelf gefrituurd te worden. Oh, de nostalgie.

Eén van de beste herinneringen aan de zomer in kwestie is misschien nog wel wat je op deze foto ziet. Het was weer zo’n warme dag die alleen door te komen was buiten de vier houten muren van het chaletje. Pap knipte de heg, ik assisteerde door fris te drinken in de kruiwagen en aan te wijzen waar nog uitstekende takken gesnoeid dienden te worden. Ach, het verschil moet er zijn. Je hebt werkpaarden en luxepaarden.

Tegenwoordig word ik wakker met het geluid van voorbij tuffende brommers die proberen de geluidsbarrière te doorbreken. De rust van het bos is in vrijwel alle aspecten van mijn leven ver te zoeken. Soms maak ik ‘ons wandelingetje’ nog wel eens. Dan stap ik Bulletje binnen en koop ik een ijsje. Ik kijk uit over de speeltuin en probeer te voelen ‘hoe het toen was’. Maar echt lukken doet dat niet. En eigenlijk is dat niet erg; een goede herinnering laat zich niet nabootsen of herhalen. Die wordt naarmate de tijd verstrijkt in je hoofd alleen maar beter.

Alle zomerherinneringen lezen?
Back to the Breakfast Club door Jonas van der Zeeuw
Herinneringen aan een Amerikaanse zomer door Zita Bebenroth
Het mysterie van de verdwenen kwallen door Wendel Visser
Een les popgeschiedenis door Casper Boot
Feestjes, etentjes, Papiaments en blonde kraaltjesharen door Iris Vank
Herinnering met een Zeer Onverwacht Einde door Marloes de Vries
Op vakantie in Oostenrijk? Vermoord een paraglider! door Jasper Smit
Spaanse Pablo’s en een harpoenincident door The Holy Kauw Company (a.k.a. Mireille&Arno)

Een duizend-en-een-nacht-sprookje

Fotografie - Amanda Drost - Oh Marie!
Zodra je in Marokko uit het vliegtuig stapt, stap je regelrecht de wereld van duizend-en-een-nacht in. Het land ruikt naar sinaasappelen, kaneel, koriander. De lucht is warm en droog, de mensen kleurrijk tegen een achtergrond van aardetinten. In het verkeer heerst chaos. Bakkies, mini-taxi’s, ezeltjes, fietsers en personenauto’s wedijveren om een plek op de weg. Langs de weg praten oude mannen bij terwijl ze koffie drinken van dienblaadjes van armeluiszilver. De thee wordt van hoog opgeschonken, met bakken suiker erin. In de souks spreekt men een mengelmoes van talen uit alle windstreken: Arabisch, Frans, Engels én Nederlands. En dan vooral het woord ‘gratis’. Afdingen is een subtiel spel, waar beide partijen plezier aan beleven. Weglopen en weer terugkeren, tot de prijs naar wens is. Voor even vergeet je je Nederlandse afgepastheid. Loslaten en plezier hebben. Dat is alles wat moet.

Amanda’s hart werd ook gestolen door Marokko. Ze legde Marrakech analoog vast en maakte er haar favoriete foto van dit moment.
– Foto’s en tekst Amanda Drost. (Bekijk meer van Amanda’s werk op haar website, Facebook of Instagramaccount.)

Marrakech, de stad van Arabische schoonheden, paleizen, kleine straatjes, heerlijke geuren en gekleurde huisjes. Na jaren dromen over deze bestemming was het een aantal maanden geleden eindelijk zover.

We lopen onze riad binnen, terwijl de vogels ons verwelkomen met hun prachtige gezang. De riad is een oase van rust in de drukke stad. Tijd om deze unieke plek te ontdekken met al onze zintuigen. We verdwalen al snel in de kleine drukke straatjes en kijken onze ogen uit. Op de hectische marktjes wordt druk gehandeld, overal ruiken we de geur van vers fruit. Achter elk hoekje schuilt weer een nieuw paradijs. We wandelen door de mooiste botanische tuinen en wanen ons werkelijk in een andere wereld. We lunchen op een prachtig dakterras en laten ons masseren in een authentieke hammam. Deze stad bruist van de cultuur, waar eeuwenoude tradities worden afgewisseld met nieuwe. De medina is een unieke plek, vol verrassingen. Heerlijk eten en bijzondere ontmoetingen en dat op slechts een paar uur vliegen van Nederland.

Ondanks dat je niet direct ziet dat deze foto is genomen in Marrakesh, zegt hij voor alles voor mij. Het is een metafoor voor omhoog kijken en dromen, de tijd even stilzetten, voor eenvoudig leven, genieten van de kleine dingen. Samen zijn. De wind door je haren voelen met de zon op je gezicht.

Leef.

Marrakesh je hebt me betoverd.

Fotografie - Amanda Drost - Oh Marie!
Fotografie - Amanda Drost - Oh Marie!
Fotografie - Amanda Drost - Oh Marie!
Fotografie - Amanda Drost - Oh Marie!
Fotografie - Amanda Drost - Oh Marie!
Fotografie - Amanda Drost - Oh Marie!
Fotografie - Amanda Drost - Oh Marie!
Fotografie - Amanda Drost - Oh Marie!
In haar foto’s maakt Amanda veelvuldig gebruik van kaderingen. Marrakech is, met haar bogen en doorkijkjes, bij uitstek een plek om dit te doen. Je kan dit echter ook toepassen in de interieurfotografie. We vertellen meer over kadering in onze volgende blogpost ‘fotografie voor dummies’.

Wil je alle dummyposts teruglezen? Dat kan!
Fotograferen met tegenlicht
Double exposure maken in Photoshop

Of blader de magazines zelf nog eens door!

Zomerherinnering van Jonas van der Zeeuw

Zomercolumn Jonas van der Zeeuw - Oh Marie!
We kunnen hier uitgebreid een boom op gaan zetten over de zomers van onze jeugd. Over zomerliefdes. Vakanties in Frankrijk. Ruzie met je ouders omdat je niet mee wil naar dat pittoreske kerkje. Vieze Franse campings. Ranzige snelwegtoiletten. Lekke luchtbedden. Maar ook ellenlange dagen langs het strand. Stripboeken lezen. Lummelen. Cassettebandjes luisteren…

Maar dat doen we niet.

We laten het onze favoriete bloggers, schrijvers en Oh Marie! fans doen. De komende weken lees je iedere vrijdag op Oh Marie! over hun mooiste, grappigste, liefste of aandoenlijkste jaren ’80 en ’90 (zomer)herinneringen. We zijn niet alleen heel erg trots dat zij deze persoonlijke herinneringen met ons willen delen, maar óók dat ze en masse hun analoge fotoarchieven in zijn gedoken (of hun familie aan het scannen hebben gezet) voor de bijbehorende foto’s!

Jonas bijt vandaag het spits af en reist als een echte Michael J. Fox terug in de tijd naar zijn jeugd in de jaren ’80.

Back to the Breakfast Club
– Tekst en foto’s Jonas van der Zeeuw

De jaren ’80. De basis die voor een hele generatie blijft plakken als betonkleurige Ben Bits kauwgom onder een schoen met klittenband. In die tijd kon je nog gewoon met al je vriendjes op de Atari 2600 spelen bij de pedofiel uit de buurt, zonder dat de bakstenen en glasscherven je om de oren vlogen. Zolang je gewoon niet alleen ging, was er niets aan de hand. Dat wist je als kind.

Voor mij was het een verwarrende tijd. Ik worstelde vooral met ‘wie of wat’ ik imago-gewijs was en/of wilde zijn. Die blonde aangespoelde krullenbol op een onbewoond eiland samen met Brooke Shields? Een tijdreizende Michael J. Fox? Of tóch die stoere gast uit The Breakfast Club. Hoe vaak had ik mijzelf al, zoals deze laatste, in gedachte over de bovenzijde van de plafondtegels in de musicalruimte op school richting de nooduitgang zien kruipen. Een podium was namelijk wel het laatste waar ik gelukkig werd.

Als krullebol op een eiland met Brooke Shields zat er ook niet in. Ik had weliswaar een plakboek vol foto’s van Brooke (vanaf plakboek nummer twee mocht ik ‘Brooke’ zeggen), maar werd verliefd op Wendy Keijzer. Wendy was het eerste in mijn leven dat lekkerder rook dan Play-Doh klei. Ik rook Wendy al ver voordat ze met haar tennisracket voorbij kwam fietsen terwijl ik buiten speelde. Totaal onbereikbaar was ze. Wendy speelde tennis op hoog niveau. Ik speelde met een wandelende tak en pikte He-Man poppetjes van buurjongetje Vincent, door ze tijdens het spelen stiekem te begraven in zijn voortuin. Wanneer het regende staarde ik naar buiten, terwijl ik luisterde naar Jermaine Jackson & Pia Zadora’s When the rain begins to fall. Hopende een glimp van Wendy op haar fiets vangen, me nooit realiserende dat er op natte gravel niet gespeeld werd. Wendy had me ooit langer dan 10 seconden aangekeken en ik was verliefd tot op het bot. Later bleek dat er een stuk rijstwafel zat geplakt waar ik meer dan 25 jaar later symbolisch mijn, soort van, baard heb laten groeien.

Op het schoolplein was ik een brave dromer die altijd exact wist op welk moment ik moest beginnen met rennen om nog net op tijd het tuinhek thuis te halen, zodat ik nét niet in elkaar geslagen werd. Een route die ik dagenlang kon finetunen tot ik na een reeks incasseringen besloot dat Goliath uit de buurt maar eens kopje onder in de zandbak moest. Even liep, herstel rende, herstel sprintte ik op wolken. Maar die stoere gast uit The Breakfast Club zat er door de beperkte houdbaarheid van dit kortlopende euforisch moment toch echt niet in helaas.

Uiteindelijk koos ik door het leven te gaan als Michael J. Foxende tijdreiziger. En mijn god, wat is dat goed gelukt zeg. Ik ben blijkbaar eind jaren tachtig in een DeLorean DMC-12 gestapt en ben met een alles doorklievende snelheid naar de zomer van 2015 gescheurd.

Mijn Mooierooie (Wendy eat your heart out) stapt in en in de achteruitkijkspiegel kijk ik in de ogen van ons oogverblindend en oorverdovend mooie vogeltje, die luistert naar de naam Raaf. Wat is de tijd voorbij gevlogen. Hij kijkt me trots aan en even voel ik mij als die stoere gast uit The Breakfast Club. En terwijl ik wil uitstappen, zingt mijn zoon: “Don’t You, Forget About Me…”.

Alle zomerherinneringen lezen?
Zomerhuisje aan zee, maar dan anders door Vera Bertens
Herinneringen aan een Amerikaanse zomer door Zita Bebenroth
Het mysterie van de verdwenen kwallen door Wendel Visser
Een les popgeschiedenis door Casper Boot
Feestjes, etentjes, Papiaments en blonde kraaltjesharen door Iris Vank
Herinnering met een Zeer Onverwacht Einde door Marloes de Vries
Op vakantie in Oostenrijk? Vermoord een paraglider! door Jasper Smit
Spaanse Pablo’s en een harpoenincident door The Holy Kauw Company (a.k.a. Mireille&Arno)

Overnachten in een tipi en varen op de vloer

overnachten in een tipi - airbnb tips - amazing tipi Sioux-Lakota - OhMarie Tribe
Hoe meisjesdromen over Pocahontas, inclusief geïmproviseerde kano, kunnen leiden tot een verzameling airbnb locaties. Omdat overnachten in een tipi, boomhut of grot niet alleen fantasie moet blijven. Pocahontas zijn wellicht wel..

Boomhutten, tenten van dekens en bankkussens, een simpel laken over de tafel, een verzameling takken tegen een muur.. vroeger maakten mijn broer, zusje en ik van alles wat we konden vinden briljante (al zeg ik het zelf) tijdelijke onderkomens. Blijkbaar was wild kamperen in de vakantie niet genoeg. Hoewel dat misschien kwam doordat onze seventies vouwwagen nou niet bepaald fantasierijk was (of je moet de oranje-bruine ‘fantasie’ printjes meetellen). En alles was toch echt bij elke uitklapbeurt hetzelfde. Saai!

Onze ééndagshutten waren wat eenvoudiger dan die hightech (kuch) vouwwagen, maar veel spannender. De ‘hut’ die we hadden bovenop een huizenhoge stapel boomstammen in een oude schuur was op zijn zachts gezegd riskant, maar lol dat we hadden! Want we waren piraten, Pippi-achtige wilde kinderen, soldaten, een doodnormaal gezin dat in een boom woonde of indianen. Vooral dat laatste. Een zekere Disney film heeft daar flink aan bijgedragen. Wég was ik van Pocahontas! Mijn zusje ging daar gelukkig gezellig in mee en zo maakten we zelfs ‘kano’s’ van onze dekbedden waarmee we over het karpet peddelden.

overnachten in een tipi - airbnb tips - amazing tipi Sioux-Lakota - OhMarie Tribeovernachten in een tipi - airbnb tips - amazing tipi Sioux-Lakota - OhMarie Tribe
Hoewel ik Pocahontas nog steeds woord voor woord, inclusief klemtonen, kan meepraten zoef ik niet dagelijks met een dekbedkano over de vloer. Onder de tafel of op stapels wiebelige boomstammen spelen doe ik ook niet meer, maar in hutten slapen staat zeker nog op mijn wishlist! Of nou ja, hutten.. zo’n boomhut 2.0 is nauwelijks een hut te noemen. Met een tweepersoonsbed, kachel en keuken is het een stuk luxer dan onze boomhut gemaakt van 3 oude pallets en een paar Taptoe posters.

Op Airbnb is een overschot aan gave plekken te vinden. Ik maakte voor jullie een selectie met de mooiste tipi’s, grotten, boomhutten en zigeunerwagens (plus een verdwaald hobbit huisje). Zo kun je overnachten in deze bijna-authentieke tipi in Spanje. Zonder pallets en posters, maar met spectaculair uitzicht en een tribal gevoel. Voor huttenbouwers en stadsindianen anno 2015.

overnachten in een tipi - airbnb tips - amazing tipi Sioux-Lakota - OhMarie Tribe
Foto’s: Eigendom verhuurder ‘amazing tipi Sioux-Lakota‘ via Airbnb