Berichten

Etsy favorieten – Magic Parade

ILoveCrafty - caterpillar brooch - Etsy
Tijdens het zoeken naar gave Magic Parade items op Etsy viel mij meteen iets op: alles met oogjes en/of een beestje erop scoort! Normaal gesproken ook al, maar in dit glitter/roze/magie thema helemáal. Marlous schreef het ook al in haar editorial, magische momenten lijken vaak plaats te vinden rondom dieren. Met natuurlijk de eenhoorn, als pack leader. Ik vind zelf de bovenstaande ‘caterpillar‘ een goede tweede, wat jij?

Toegegeven: roze is niet echt mijn kleur (lees: helemaal niet) en suikerzoete dingen zijn niet aan mij besteed. Tenzij er een wikkel omheen zit en er Tony’s opstaat. Maar zoals jullie inmiddels weten ben ik wel een sucker voor glitter. En dieren zijn altijd goed. Daarom was het op de één of andere manier toch verrassend makkelijk om weer een paar briljante Etsy vondsten op een rijtje te zetten. Het komt vast door die gezellige lentezon op mijn hoofd!

PenelopeCatVintage - my little pony annual - Etsy
my little pony annual – PenelopeCatVintage

Ah, nostalgie! Jaja, zelfs ik heb ooit My Little Pony’s gehad. Als je het aantal vergelijkt met dat van de collectie van mijn nichtjes stelt het niets voor, maar ik was blij met dat handjevol. Ik weet nog dat we ook een videoband hadden van My Little Pony. Iets over een grote hond die in hun land terecht komt. De truttige (hoge!) stemmetjes vond ik als kind al verschrikkelijk, misschien dat mijn Pony liefde daarom niet zo lang standhield. Dit boek uit 1987 komt gegarandeerd zonder stemmetjes!

EnchantedPaisley - gold unicorn headband - Etsy
gold unicorn headband – EnchantedPaisley

Voor zover ik weet bestaan eenhoorns niet echt. *Snik* Om dit leed te verzachten kun je een gouden eenhoorn haarband aanschaffen. Voor jezelf, kind, kat of -al dan niet ontvoerde- alpaca. Leuk voor feestjes, maar zeg nou zelf…het dagelijks leven kan ook best wat magie gebruiken. Gewoon naar je werk dragen dus! (Wij zien graag foto’s – ook als je een echte eenhoorn tegenkomt trouwens!)

MsSpanner - you da bomb card - Etsy
you da bomb card – MsSpanner

JuleetLily - unicorn necklace - Etsy
unicorn necklace – JuleetLily

DigiDivaGraphics - sprinkels fabric - Etsy
sprinkels fabric – DigiDivaGraphics

Niets is beter dan de eerste warme lentedag vieren met een ijsje. Met sprinkels! Of spikkels, what’s in a name. Het is feestelijk, want het valt in de categorie glitter en confetti. De sprinkels hierboven zijn van stof en helaas niet van suiker, maar gezellig en zomers zijn ze hoe dan ook. Je kunt er altijd nog een zomerjurk/rok/zwembroek van naaien en dán een ijsje gaan eten.

thesparklecollective - pink donut cat button - Etsy

pink donut cat button – thesparklecollective

Nog meer sprinkels. Want: kat + donut + sprinkels. Soms heb je niet zoveel woorden nodig.

mcmannesspapergoods - handpainted polka dot clutch - Etsy
handpainted polka dot clutch – mcmannesspapergoods

virivee - ombre tights - Etsy
ombre tights – virivee

Oh, wat hebben we een fijn thema voor dit seizoen gekozen! Als ik nu naar buiten kijk zie ik roze bloesem met daarachter een blauwe lucht. En dan zie ik op mijn scherm dezelfde kleuren, hoe fijn! Vooruit, het zou nog fijner zijn als ik niet naar een scherm zat te kijken maar naar lieveheersbeestjes in de tuin. Maar ja, het leven is nu eenmaal geen krentenbol, zou uw hoofdredacteur zeggen. Alleen zit die nu mooi in Frankrijk, dus voor haar is het leven zeker wel een krentenbol. Of croissant eigenlijk. Of zo’n lekker chocoladebroodje.

Mocht je deze roze-blauwe gradient nou een beetje té zuurstok vinden (het kan!), kijk dan even rond in deze Etsy shop voor andere kleuren!

snugstudio - snug bread cloud - Etsy
snug bread cloud – snugstudio

thelittlecanoe - narwhal mug - Etsy
narwhal mug – thelittlecanoe

Toevallig kwam afgelopen week het nieuws dat er een Arctische Narwal was aangespoeld in België. Letterlijk helemaal de weg kwijt. En dat waarschijnlijk doordat de wind gewoon te lang ‘verkeerd’ stond. Spoelt hij opeens aan ergens langs de Schelde. Arm dier. Ik schreef dat eenhoorns niet bestaan, maar Narwallen zijn toch wel de eenhoorns van de zee. Dat telt ook toch? Deze super gave, bijna mythische dieren zijn een inspiratie voor veel Etsy verkopers. Deze mok sprong eruit door de aaibaarheidsfactor. Noem me een softie, maar die voortandjes van die walvissen zijn echt te cute!

PaperwolfsShop - aardvark DIY papercraft - Etsy
aardvark DIY papercraft – PaperwolfsShop

Over mythische dieren gesproken, het aardvarken is toch wel bijna mythisch te noemen. Wat een gaaf dier! Zo maf, met die grote oren en lange snuit. Het lijkt bijna een fantasiedier, getekend door een kind. Maar dan levensecht. Dit is een tof papieren DIY pakket waarmee je je eigen aardvarken kunt vouwen. Weer eens wat anders dan een origami kraanvogel!

Wist je dat het aardvarken trouwens verwant is aan olifanten en zeekoeien? Heeft niets met een varken te maken. Hij eet daarbij termieten, dus ik vermoed dat hij sowieso eerder een goed gesprek met een miereneter zou hebben dan met een varkentje. Gesteld dat ie kon praten.

BalticClub - sloths garland - Etsy
sloths garland – BalticClub

Mogen luiaards dan ook nog even in het lijstje? En dan vooral deze lieve luiaard slinger. Want met een beetje fantasie gebeuren er heel veel spannende magische dingen rondom deze dieren. Oké, met veel fantasie. Maar dat hebben jullie wel.

Barruntando - ceramic salt sellar ghost - Etsy
ceramic salt sellar ghost – Barruntando

LavallierEmporium - pink porcelain plate - Etsy
pink porcelain plate – LavallierEmporium

DesignForestUK - pink bear mug - Etsy
pink bear mug – DesignForestUK

Zie je wel, alles met diertjes en oogjes werkt gewoon. Super zoet, dus perfect bij ons Magic Parade thema!

Macheanimal - paper mache head - Etsy
paper mache head sculpture of mythical animal Jackalope – Macheanimal

Hoe gaaf, deze ontwerpers maken papier maché sculpturen van allerlei dieren. Waaronder fantasiedieren. Zo is dit hoofd een combinatie tussen een jack rabbit en een antilope (vandaar Jackalope). Je kunt ook een 3D portret laten maken van je eigen kat of hond, wat mij een briljant idee lijkt voor dierendag. Of welke dag dan ook.

laurageorge - this card is a hug - Etsy
this card is a hug – laurageorge

De Etsy shop van deze illustrator is echt een aanrader! Ik kan nu al niet kiezen tussen alle leuke kaartjes, ik denk dat ik ze allemaal maar moet gaan bestellen. En ze dan naar mezelf op moet sturen. Juist, zo leuk zijn ze!

QuillandFox - cotton candy happy birthday card - Etsy
cotton candy happy birthday card – QuillandFox

sweetperversion - pink pencils - Etsy
pink pencils – sweetperversion

Gekleurde potloden met teksten zijn een Groot. Ding. op Etsy. Het maakt bijna niet uit welke kleur of tekst je wilt, alles is aan te passen. Ik vond deze roze ‘thug life’ variant wel fijn, want roze mag dan een zoete kleur zijn, het hoeft niet zo braaf. Al is deze iets werkoverleg vriendelijker dan ‘bitch fuck off’…iets…

AMMIKI - abstract shapes print - Etsy
abstract shapes print – AMMIKI

EarthSeaWarrior - pastel pink pendant - Etsy
pastel pink pendant – EarthSeaWarrior

Voor als je van roze én van paars houdt en niet kunt kiezen: leve de gradient! Dat scheelt een hoop keuzestress. Een lamp voor in je eigen prinsessenkamer. Barbie, eat your heart out!

thesparklecollective - sloth button - Etsy
sloth button – thesparklecollective

En dan nog even dit.

Meer roze, glitter en beestjes zien? Of alle Etsy items uit de vorige thema’s terugkijken? Je vindt ze allemaal hier!

Deze jaren ’80 items ga je zeker herkennen!

Velen van ons, en zo ook yours truly, waren in de jaren ’80 nog veel te jong om al in Club Tropicana te slierten. Laat staat om met Hoog Haar aan het zwembad te liggen. Girls just wanna have fun hield voor ons in dat we op vrijdagavond in onze pyjamaatjes met een schaaltje chips voor de buis naar Zeg ‘ns Aaa of Waku Waku keken. (Oo wat wilde ik graag een Waku Waku aap bezitten. Jij ook?)

Wij brachten onze jeugd buiten door op de Pogobal (die rubberen bal met die rand eromheen alsof je op Saturnus stond te springen – dat ding met gekneusde enkel garantie), het aankleden van My Little Pony, het ombouwen van Transformers van auto naar robot..en weer terug en, omdat het nog het pre-internet tijdperk was, met het kijken naar plaatjes van Disneyfilms door onze Viewmasters.

Ach, wat was het leven nog overzichtelijk en het speelgoed Spartaans. Je moest je action figures immers nog zelf verplaatsen. Bij gebrek aan wifi. Of batterijen.

Speciaal voor ons Club Tropicana thema en omdat schrijver dezes het fantastisch vindt om deze wandeling over Herinneringstraat te lopen, legden we een aantal typische jaren ’80 items onder de loep. Zonder wetenschappelijke onderbouwing, met wellicht hier en daar een snuf herinnering die stiekem zijn oorsprong in de jaren ’90 vindt. Maar hallo, bij de overgang van 1989 naar 1990 stopten kappers ook niet acuut met het touperen van pony’s of het scheren van blockheads, of wel dan?

Jas II verkl
Pastel colourblocking
Pastel en neon, die trend die anno 2015 ook alweer op z’n retour is, vindt zijn oorsprong in de jaren ’80. Ik herinner me twee klasgenootjes die hetzelfde zwart-met-neonkleurige kledingsetje hadden: een zwart shirt met zo’n typisch nietszeggend geborduurd strijklabel erop (weet je nog? Die strijkplaatjes die je moeder/vader op je trui over een gaatje heen kon naaien? Die dingen die het moesten doen lijken dat je een designtrui aan had?) en een rok met een petticoat van neonroze of -groen. Ik zag neongroen van jaloezie van die pakjes. Maar goed, ik had mijn trainingspak. Was ik supertrots op. Zeker als ik er mijn Diadora’s onder aan had.

Maar, waar had ik het over? O ja: pastel colourblocking. De kleuren waren zacht of neon en colourblocking was net zo hot als de blockhead. De snit van de kleding was daarbij per definitie wijd. Of eigenlijk meer.. rond. Waardoor je er ook per definitie uitzag als een Michelinpopje of de Stay Puffed Marshmellow Man uit Ghostbusters. Die trouwens ook uit de jaren ’80 stamt. Zo is de cirkel weer rond. Net zoals de kleding. Nu hou ik echt op.

Wat me wel bij de volgende opmerkelijke jaren ’80 stijl brengt: woeste vegen. Of, om in jaren ’80 termen te blijven: ‘flitsende felle kleuren’. Kom je in een kringloop een dekbed tegen waarop een marmermotief wordt gecombineerd met woeste vegen of heftige strepen? Dan ben je waarschijnlijk in de jaren ’80 stijlkamer verzeild geraakt. De jaren ’80 waren stijltechnisch grenzeloos en zo ook de patronen. Als kussenhoesje kan dat nog aardig zijn, maar op de gordijnen van je slaapkamer wordt dat een heel ander verhaal. Dat ze in de jaren ’80 niet constant hoofdpijn hadden in bed, mag een wonder heten. Dat er überhaupt nog kinderen zijn geboren in de jaren ’80 dus ook!

Jaren '80 items - Oh Marie!
My Little Pony
Welk kind wil nu geen verzorgpony voor z’n verjaardag? Dat moet de fabrikant van My Little Pony, Hasbro, begin jaren ’80 gedacht hebben. Voor ieder kind dat met alleen de Penny lezen niet tevreden was, bedacht Hasbro de ultieme verzorgpony: eentje die je kon aankleden, in kleuren die paste bij je kinderkamertje, die kwam zonder dierenartskosten en waar je met gemak een hele kudde van kon bezitten. Om nog maar te zwijgen van de hoeveelheid pachtgeld en hooi die deze paardjes je bespaarde! Gouden zet, Hasbro!

My Little Pony kwam ook – zoals al het speelgoed – met een hele trits accessoires. Had je ouders die hun respect wilde afkopen (of heel rijk waren of heel vrijgevig of altijd weg waren en jouw eenzaamheid wilde vullen met een kudde plastic paarden), dan kreeg je My Little Pony met alle daarbij behorende toeters en bellen. Mijn ouders vonden dat allemaal maar onzin (in ruil daarvoor kreeg ik een fijne jeugd zonder trauma’s), dus woonde mijn My Little Pony in een oude schoenendoos. Waar ik overigens, na wat morren, ook heel erg tevreden mee was. *Tekent deze pedagogische les op voor opvoeding eigen dochter*.

Jaren '80 items - Oh Marie!
Dummies
“Zachte fruitige vriendjes in een dubbel doosje. Snoepjes om te kauwen, daar kan je het mee doen. Het doosje kan breken met een krak!”

Nee, deze tekst komt niet uit de Paastoespraak van de Paus (‘Bedankt voor die bloeoeoeoemen’), dit zijn zinnen uit de reclame voor Dummies, die mini-snoepjes die zo lekker tussen je tanden bleven plakken.

Blijkbaar was er niemand in de jaren ’80 die dacht: “Hmm, curieuze jingle.” Maar toch. Zelfs Edwin Rutten (Ome Willem!), die de reclame inrapte (jawel!) kon uiteindelijk niet voorkomen dat de Dummies in de jaren ’90 uit het snoepschap verdwenen.

Ik bewaar zoete (sorry voor de woordgrap) herinneringen aan de Dummies. De romantiek van het ineens leegkieperen van het doosje in je mond en de enorme plakkerige bal met dummies die dan tussen je kiezen bleef plakken is ongeëvenaard. Hetzelfde effect kreeg je door drie Lange Jannen in je giechel te proppen, maar ook die hebben het veld moeten ruimen. Of het toegenomen aantal kinderen met ADHD nu de reden was van het verdwijnen van dit epische snoep of omdat er iets te vaak vullingen meekwamen bij het verwijderen van plakkende massa’s uit monden..we zullen het nooit weten.

Tijdens een rondgang op het internet ontdekte ik dat Dummies aan een revival zijn begonnen. Die vriendelijke blije ronde vriendjes die op de verpakking stonden, zijn echter vervangen door een soort manisch kijkende fruitfiguren (die blijkbaar teveel Dummies en Lange Jannen tegelijk hebben gegeten) die ik eerder afschrikwekkend dan een unique selling point vind. Slechte marketing hoor. Ik zou de fabrikant willen adviseren om eens koffie te gaan drinken op de marketingafdeling van Hasbro. Verder zal ik de verleiding van het maken van een bruggetje tussen ‘dummy’ en ‘marketing’ hier proberen te weerstaan.

Jaren '80 items - Oh Marie!
Mon ChiChi
Niet echt heel knuffelbaar, die aapjes met hardplastic snoetje, handjes en voetjes. En waarom bleef dat duimpje nooit in dat mondje zitten, ook al waren beide lichaamsonderdelen zó ontworpen dat dat wel de bedoeling was?

Toch was Mon ChiChi, of Kiki zoals ik hem noemde, mijn grote jeugdvriend. Ik herinner me dat een jonger familielid voor haar eerste verjaardag de grootste Mon ChiChi kreeg die ik ooit gezien heb (de eindbaas der Mon ChiChi’s, zogezegd) en dat ik -wederom- groen van jaloezie zag toen hij uitgepakt werd. Niet dat ik dat aan mijn eigen Kiki liet merken natuurlijk, want dat had hem veel verdriet gedaan. Kiki bood een groot luisterend plastic oor voor kinderverdrietjes en zorgde ervoor dat je, waar je ook was, sliep als een roos. Alle Kiki’s uit de jaren ’80 leidden aan zogeheten neus-corrosie: het verdwijnen van de verflaag op de neus. Dit lichamelijk letsel werd ruim gecompenseerd met een heleboel peuter-, kleuter, (en vooruit) achtste-groeper liefde. Tijdens brugklaskamp nam ik Kiki niet meer mee, wat me hoongelach van leeftijdgenootjes bespaarde, maar me wel een week slecht slapen en heimwee opleverde. Ik weet achteraf nog steeds niet wat erger was.

Jaren '80 items - Oh Marie!
Pin y Pon
Mijn liefde voor het bouwen van tafereeltjes zat er al vroeg in. Of Pin en Pon daar de aanleiding van zijn geweest of het gereedschap was waarmee deze liefde voorgoed werd verzegeld is niet meer te herleiden, feit is dat Pin en Pon mijn allerliefste lievelingsspeelgoed was toen ik klein was. Het speelgoed lijkt wat obscuur te zijn, want vaak als ik over mijn geliefde Pin en Pon begon, werd ik onbegrepen aangekeken. Ziedaar, toch nog een jeugdtrauma. Deze alinea is dus voor kenners of voor degene die na het lezen ervan zo enthousiast is geworden dat hij alsnog de krochten van het internet zal afgaan om een vintage Pin en Pon tafereel in zijn bezit te krijgen.

Wat je dan deed met Pin en Pon? Tafereeltjes bouwen met pastelkleurige ieniemienie spulletjes. Er werd nog net geen microscoop bij geleverd en tijdens het bouwen werd je geduld genadeloos op de proef gesteld. De Pin en Pon poppetjes hadden kapseltjes die je kon verwisselen. Dat kon trouwens alleen met de meisjeskapseltjes, want aan emancipatie deed men nog niet zo hardcore in de jaren ’80 en jongetjes komen uit de stomfabriek en die mogen geen ander kapsel. Of zoiets.

Als het tafereel helemaal afgebouwd was en alle mini-accessoires en poppetjes op hun plek stonden kon je – theoretisch gezien – natuurlijk ook met Pin en Pon spelen. Maar dat was voor mij de lol niet. Als alles eenmaal stond, dan flikkerde ik de hele santenkraam weer zó in z’n schoenendoos (de schoenendozenindustrie draaide overuren in mijn tijd). Ja kom nou. Na uren priegelen stond eindelijk alles op z’n plek. Dat ging ik dan toch zeker niet weer overhoop halen?!

Jaren '80 items - Oh Marie!
Abstracte mensfiguren
Ik heb lang na moeten denken over de beschrijving van dit jaren ’80 item. We hebben dan misschien wel iets te danken aan de jaren ’80 op patroongebied, van één ding hoop ik dat het nooit meer het daglicht van de revival gaat zien en dat zijn die typische jaren ’80 man- en vrouwfiguren die je op kaftpapier, schriften, reclame-uitingen en ander drukwerk tegenkwam. De figuren zijn een optelsom van jaren ’80 lelijkheid. Bij het zien van dit papier in de kringloop moest ik de neiging onderdrukken om het alleen maar te kopen om het thuis in de haard op te stoken, zo lelijk vind ik het. Trouwens, misschien dat ik dat alsnog wel ga doen. Ik ga er niet meer woorden aan vuil maken. Excuses voor het abrupte einde van deze blogpost, maar ik kan de neiging om een fik te stoken niet langer onderdrukken.

(…)

*Denk hier een vredig kijkende emoticon want zó erg is het nu ook weer niet*

Hoe ik fan werd van Wham! en ook iets leerde over auteursrechten

Jaren 80 speelgoed - Oh Marie!
Het kan zijn dat ik na het plaatsen van deze column een naheffing krijg van een auteursrechtenorganisatie. Tenminste, als er overambitieuze Buma/Stemra medewerkers in onze doelgroep blijken te zitten.

Maar laat ik bij het begin beginnen.

Er zat vroeger, toen ik op de basisschool zat, een meisje bij mij op school dat helemaal into Wham! was. En Madonna, nu ik me haar zwarte hemdjes, kettingen met kruisen en hairdo herinner. Ik herinner me ook een van haar schriften met op de cover George Michael. Liggend aan een zwembad in een witte Speedo.

Man, wat vond ik dat een stomme foto. Sowieso vond ik dat hele popidolen gedoe maar stom. Wat een aanstelster. En wat had die vent op dat schrift een arrogant hoofd. Wat moest je sowieso met zo’n oude vent als idool? (Want mind you, als je 10 bent, is iedereen om je heen per definitie oud.)

De wereld is nog ongegeneerd zwart-wit als je 10 bent.

Wham! Madonna, Michael Jackson? Het zei me allemaal niks. Ik speelde met mijn jaren ’80 speelgoed (Popples, My Little Pony-paardjes, Troeliewoelie, Kwikstaartje) schreef werkstukken voor de lol (nerdalert!), liep rond in mijn trainingpak en was, boven alles, zo groen als gras maar zijn kon.

Het heeft lang geduurd voordat ik die man in witte Speedo aan het zwembad ging waarderen. Daar moeten we toch echt de jaren ’80 voor verlaten.

Jaren later, toen Wham! al lang uit elkaar was en George uit de kast, wandelde ik middenin de winter over een heuvel die over een rivier uitkeek. In het dal werd er geschaatst (zo koud waren de winters toen nog, lieve kijkbuiskinderen!) en er waaide flarden van een popnummer mijn richting uit. Het was het liedje ‘Jesus to a child’ van George Michael. De combinatie van dat schaatstafereel, de sneeuw en dat dromerige nummer deden – ironisch genoeg – mijn ijzige gevoelens voor de witte Speedoman smelten.

Door de wijze waarop George Michael later zijn arrestatie op dat toilet in Beverly Hills in zijn liedje ‘Outside’ op de hak nam, steeg hij alleen maar verder in mijn achting. Van ongenaakbare witte Speedoman veranderde hij in een mens van vlees en bloed. Ik werd fervent luisteraar van zijn CD Ladies&Gentlemen.

En zo kwam ik alsnog, ruim een decennium later, via George Michael’s solocarrière en bizarre come out bij de muziek van Wham! uit.

Ik draaide de Best of Wham! grijs, ook tijdens mijn stage destijds bij een bank.

Op een dag vroeg mijn leidinggevende daar of ik een vestiging op een andere locatie voor een middag wilde bemannen. Ik reed erheen (waarbij ik nog bijna een bedrijfsauto van een dijk reed, maar dat is een andere column) nam plaats achter de balie en besloot, in plaats van die zeurende wachtkamerpanfluitmuzak, mijn Wham! CD op te zetten. Dat klonk goed zeg, Club Tropicana schallend door het kantoorgebouw. En terwijl ik daar in mijn persoonlijke Club Tropicana zat, vroeg ik me af waarom mijn collega’s in hemelsnaam die panfluitmuziek verkozen boven echte muziek.

Later begreep ik pas waarom. Iets met betalen aan de maker voor iedere keer dat je zijn muziek draait. Er kwam die middag gelukkig geen klant. En tenzij de Buma/Stemra controleurs in het bezit zijn van een kantoorplantvermomming, reken ik vooralsnog niet op een naheffing voor mijn illegale muziekactie.

Wat de verjaringstermijn van auteursrechtelijke zaken is, ga ik voor de zekerheid nog wel even nazoeken. Er blijkt in ieder geval geen verjaringstermijn te zijn voor mannen in witte Speedo’s. Zoveel is wel duidelijk.