Berichten

De kamer met het handenwassertje

Wat doe je als ouder, als je kind zonder morren meebuigt met de levensveranderende keuzes die jij voor haar maakt? Dan laat je haar, al is het maar een armoedige troostprijs, kiezen welke kamer in het nieuwe huis haar slaapkamer moet worden. Ze koos “de kamer met het handenwassertje”, met toegang tot het balkon. Omdat ze dan, in haar woorden, “stiekem ’s nachts naar buiten zou kunnen om naar de maan te kijken”. Zo heerlijk hoe kinderen potentieel stiekeme acties al hebben opgebiecht voor ze ze überhaupt uitgevoerd hebben.


Dat handenwassertje (of wat in de volksmond wastafel wordt genoemd) was een geweldig detail in die kamer van haar. De slaapkamers in ons nieuwe huis zijn echter niet mega groot en vlak voor de verhuizing kwamen we er dan ook achter dat we die wasbak wel konden laten zitten, maar dat haar bed dan niet meer in de kamer zou passen. Althans, niet als we de balkondeur nog wilden gebruiken. Dus koppelden we de wasbak af.


Gezien de beschikbare ruimte waren er, naast de reeds aanwezige zaken als bed, kleed, wandkastje en accessoires, maar twee toevoegingen nodig voor Jet’s nieuwe kamer. Een uitgelezen kans om twee wensen van mijn immer uitdijende verlanglijstje te kunnen strepen. Gelukkig hou ik, net als andere 5-jarigen, van kleurrijke, tegen kitsch aanschurende spullen, vandaar dat ook Jet het idee van een Chinese bruidskast als kledingkast zag zitten. Ik vond er een op Marktplaats, bij een vrouw die een huis inclusief inboedel kocht (serieus, dat is een beetje zoals een kringloopinboedel kopen…hoe vet is dat?!) en die duidelijk niet van kitsch hield. Hij mocht dan ook weg voor een hele scherpe prijs.

Nog een gratis tip: maak een dergelijke kast nooit schoon met een lekker heet sopje en afwasmiddel zoals ik deed. De schade is te overzien, maar waar ik dacht dat het ding onder de nicotine zat, bleek dat de verf te zijn die ik ervan af stond te schrobben. Deze kast ontkracht overigens alle vuige roddels over Chinese makelij, want de illustraties kwamen behoorlijk ongeschonden uit mijn schoonmaakwoede. We plaatsten hem voor behang van Zilverblauw, een – in mijn ogen en Jet’s ogen – geweldige combinatie.


De tweede wens voor Jet’s kamer was de Memory wandlamp van het Tsjechische merk Brokis. De lamp is een beetje zoals een boek van Annie M.G. Schmidt of een film van Pixar. Hij is leuk voor kinderen én volwassenen. Dit geniale ontwerp stond al jaren stof te vangen (kan dat?) op mijn digitale verlanglijstje op Pinterest. De Memory lamp functioneert op zijn plekje boven Jet’s bed perfect als leeslamp, maar ook als knipoog naar de voormalige witte bollamp die op dat lichtpunt boven de wasbak aangesloten was. Ik kreeg hem gesponsord van het sympathieke Mister Design, waar ik eerder al mee samenwerkte. Heb je geen lichtpunt tegen de muur, dan is de Memory lamp is ook als hanglamp verkrijgbaar. Nog een leuk detail: de lamp is gemaakt van meerdere lagen glas, een techniek die al honderden jaren wordt toegepast in Tsjechië. Je bedient de lamp door aan het touwtje te trekken. Zoals ik al zei: geniaal.

Waar ze alle reden had om van het verwijderde handenwassertje een excuus te maken om de verhuizing in het algemeen, het nieuwe huis en al onze keuzes in het bijzonder stom te vinden en haar kont tegen de krib te gooien, reageerde Jet, toen ze haar nieuwe kamer zag, met de woorden “dat heb jij mooi gemaakt, mamma”. Ze heeft met haar vijf jaar al laten zien uit wat voor hout ze gesneden is. Dat vervult me niet alleen met trots, maar het is ook nog eens een staaltje levenskunst waar ik nog wat van kan leren.

Franje


Tja, ik weet zelf soms ook niet waarom ik op een bepaald voorwerp in de kringloop val. Dit lampje is er een voorbeeld van. Misschien nam ik hem wel mee omdat ik werkelijk nog nooit zoiets ben tegengekomen in de kringloop. En omdat ik dacht wat ik heel vaak denk: “Oh leuk, hij kan uit elkaar, dus dat voetje kan ik gemakkelijk verven!” (9 van de 10 keer blijft het bij die gedachte. Eenzelfde mechanisme treedt in werking bij bloempotten. Als ik alle bloempotten die ik ooit bij de kringloop kocht daadwerkelijk zou vullen met kamerplanten, kon ik een tuincentrum beginnen.)

Maar goed, ik nam dit lelijke lampje dus mee naar huis (Captain Obvious hier), haalde hem uit elkaar, schuurde het voetje en verfde het ook direct. Ik vond zelfs nog een stuk strijkijzersnoer waarmee ik het oude elektriciteitssnoer vervangen kon.

So far so good zou je denken. Ik was al veel verder gekomen dan die ene gedachte (of beter gezegd: die drogreden die ervoor heeft gezorgd dat onze garage tot de nok toe is gevuld met half afgemaakte opknapprojecten).


Maar toen moest er een kapje op dat lampje komen. Nu liggen er genoeg lampenkappen bij de kringloop, maar ze zijn meestal behoorlijk lelijk of behoorlijk popperig. Of allebei. Dus stagneerde mijn project. Of, nou ja…stagneren, stagneren… Wat volgde waren urenlange zoektochten op Marktplaats naar het perfecte lampenkapje voor mijn lelijke lampvoetje, waarbij ik iedere keer weer tot de conclusie kwam dat het laten opsturen van een lampenkap nogal een dure aangelegenheid ging worden als je in acht nam dat ik voor de rest van het lampje slechts een euro betaalde.


Maar uiteindelijk vond ik een kapje. Bij de kringloop nog wel. En daarmee begon afronding van dit project zowaar in zicht te komen. Toch vond ik, toen het hele spulletje weer in elkaar zat, dat er iets ontbrak.

Franje.

Ja. Er moest franje langs dat kapje. Na mijn twee zwangerschappen mag het een godswonder heten dat ik deze brainwave kreeg én dat hij ook nog eens bleef hangen. Op fournituren4fun (daar mag je alleen iets kopen als je lol gaat maken, denk ik, ofzo?) vond ik franjes in alle soorten en maten. Je bevestigt het heel gemakkelijk aan een lampenkap met een beetje textiellijm. Kind kan de was doen.

Ik word erg blij als ik er nu naar mijn lelijke lampje kijk. Het ding levert zelfs een prachtige tegeltjeswijsheid op. Het leven is namelijk als een lelijk lampje. Je moet er zelf de franje aan vastlijmen.

Pioen

Pioenroos - Mooiwatbloemendoen - Oh Marie!
De pioenroos is een bloem voor mensen met geduld. Niet alleen omdat we ieder jaar lang op ze moeten wachten en ze relatief kort verkrijgbaar zijn, maar ook omdat ze pas na 5 tot 10 jaar in de vaste grond willen bloeien.

Helaas, dit wordt weer niet ‘gewoon’ een bloemlezing op één van mijn lievelingsbloemen, ik ga je ook weer lastigvallen met allerlei zinvolle en – loze weetjes over pioenrozen. Misschien vind je het saai, maar wacht maar tot je je familie de volgende keer inmaakt met Triviant omdat jij wel wist hoe lang het duurt voor pioenrozen bloeien. BAM

Pioenroos - Mooiwatbloemendoen - Oh Marie!
Pioenrozen bloeien over een breedte van Japan tot Noord-Afrika en Siberië (!). Haar naam is afgeleid van Paieon, een god die in een pioenroos werd veranderd door Zeus om hem te redden van de jaloerse Asclepius, de god van genezing. Ik weet niet in hoeverre je iemand helpt van wat dan ook door hem in een pioenroos te veranderen, maar de goden uit het oude Griekenland waren nu eenmaal niet vies van een groot gebaar hier of daar.

Pioenen zijn symbool voor welvaart, geluk en een goed huwelijk en worden daarom vaak cadeau gedaan bij 12-jarige huwelijksjubileums. Misschien dat Asclepius Paieon in de hoedanigheid van pioenroos wel in een bosje ruikers aan zijn geliefde heeft gegeven…de geschiedenis zwijgt helaas over dit detail. Als hij hem maar wel in een schone vaas met veel water heeft gezet, zijn stengel schuin heeft afgesneden en hem niet naast de fruitschaal heeft gezet, want anders heeft Paieon het ben ik bang niet lang volgehouden als pioen.

Pioenroos - Mooiwatbloemendoen - Oh Marie!
Aan de zaden van de Paeonia wordt geneeskrachtige werking werd toegeschreven, onder andere bij het tegengaan van nachtmerries. Ik heb geen idee hoe wetenschappelijk onderbouwd voornoemde eigenschap is, maar met een bos pioenen naast je bed val je allicht beter in slaap dan zonder.

Maar, alle gekheid en triviale feiten op een stokje: ikzelf hou ontzettend van pioenrozen. Ook omdat ze bloeien rondom mijn oma’s verjaardag en zij gek op ze was. Pioenen hebben niet veel opsmuk nodig, al hou ik er ook van ze in een overdadige setting neer te zetten. Ik geloof dat het de enige bloemen zijn die mijn gouden snoepjesvaas complementeren zonder dat het geheel er goedkoop of plat uit komt te zien.

Pioenroos - Mooiwatbloemendoen - Oh Marie!
En dan nog één gouden tip die ik lang geleden van iemand kreeg toen ik klaagde dat de knoppen van mijn pioenrozen maar niet open gingen: als je een zogenaamde ‘gevuldbloemige’ pioen koopt waar de knop nog heel erg van dichtzit: spoel de knop heel voorzichtig af onder de kraan. Er zit vaak een laagje hars omheen, waardoor hij zichzelf niet goed kan openvouwen.

Zo loont het toch om dit hele verhaal uit te zitten. Succes met Trivianten de volgende keer! ;-) (En zit je om meer bloemweetjes en -inspiratie verlegen? Kijk dan eens op mooiwatbloemendoen, met wiens samenwerking ik deze blogpost maakte. Klik dan ook even door naar het nieuwe nummer van The Green Gallery, wat een ontzettend tof digitaal magazine is dat!)

Eén ei is geen ei

Pasen 2015 - Oh Marie!Pasen 2015 - Oh Marie!
Fijne Paasdagen!
Pasen 2015 - Oh Marie!Pasen 2015 - Oh Marie!

Blue ocean wave

Wave of the sea - Planet Fur

Eén van mijn meest favoriete museums is het Textiel Museum in Washington, Amerika. Tijdens een trip naar New-England een paar jaar geleden was het museum zelfs één van de hoogtepunten van mijn vakantie. Nu rijst bij jou waarschijnlijk de voor de hand liggende vraag wat ik moet met een favoriet museum aan de andere kant van de oceaan. Dat ligt vooral aan het feit dat dit textielmuseum een afdeling met oude kimono’s heeft en, nog leuker, ook een afdeling heeft waar de intrigerende weeftechniek van die kimono’s uitgelegd wordt. Ik ging er bijkans van kwijlen, van zoveel (en zulk oud) vakmanschap.

Het schub-motief op de vis en het potje is een traditioneel patroon dat ‘Seigaiha ocean wave’ wordt genoemd. In China werd het gebruikt om zeeën mee aan te geven op wereldkaarten, in Japan werd het gebruikt ter decoratie van textiel en keramiek. Ik hou van dit patroon vanaf het eerste moment dat ik het zag. Dat zo’n oud patroon zo tijdloos kan zijn, draagt ook nog eens bij aan die x-factor. Áls ik dus iets in de kringloop tegenkom met dit patroon, dan neem ik het mee. Ik denk dat ik zelfs een hondendrol met dit patroon nog mee naar huis zou nemen.

De ‘fishing in a fish’ print is gemaakt door I love Doodle, trouwens. Je vindt zijn webwinkel (en nog veel meer gave prints) hier.

One of my most favourite museums is the Textile Museum in Washington, U.S. I visited it two years ago on a trip to New-England and it was one of the highlights of that journey. The museum exhibits the most beautiful Asian textiles and I particularly loved their section of beautiful antique kimonos and the department entirely dedicated to all kinds of weaving technics that were used to make those beautiful kimono textiles.

The scale-like pattern on this fish and bowl is a traditional pattern called ‘Seigaiha ocean wave’. It was used in China to depict the sea on ancient maps, in Japan it was used to decorate textiles and ceramics. I’m in love with this particular pattern since the moment I laid eyes on it. It is just amazing that this centuries-old pattern still feels so contemporary. I don’t often stumble upon this pattern in a thriftshop, but if I do, I take it home. Hell, if I’d ever stumble upon a dog turd with this pattern, I’d carry that one home too. 

The ‘fishing in a fish’ print is made by I love Doodle by the way. You can find his shop and loads of other fab art prints here.