Club Tropicana wallpaper ontworpen door Emily Nelson

Emily Nelson for Oh Marie!
Met alleen de woorden ‘leuk, lekker fout en Wham-achtig’ zou je Emily Nelson’s werk natuurlijk enorm tekort doen. In haar kleurrijke schilderijen sluipen panters door de jungle, slingeren apen door de bomen, dragen haar modellen grote gele zonnebrillen en dansen Hula meisjes in raffiarokjes rond. Met andere woorden: in Emily’s werk is het altijd zomer. Wat wil je ook, als je in Australië woont! En daar zijn we verder helemaal niet jaloers op natuurlijk…!

Geen kunstenaar die beter bij ons Club Tropicana thema past dus. Emily ontwierp dit heerlijke zomerpatroon speciaal voor Oh Marie! Zo zet je in een handomdraai de zomer aan op al je digitale apparaten.

We vroegen Emily naar haar werk, naar Pommy haar hond en naar de bekende weg (want hallo…als ze voor Last Christmas had gekozen, waren wij van verbazing van onze stoel gevallen, hoor!)

Naam: Emily Nelson
Leeftijd: 27
Huidige missie: illustrator

Hoe zou je jezelf in één zin omschrijven?
Emily is een dierenliefhebbende kunstenaar met een (soms iets te) levendige fantasie die het beste gedijt aan het strand in de zomer.

Als je in de jungle zou wonen, hoe zou je dan je dagen doorbrengen?
Ik zou vrienden worden met de dieren, in bomen klimmen en relaxen in mijn hut.

Op je website schrijf je dat je werkt op een aantal spannende, niet-alledaagse objecten zoals muren of een enorme snackkraam van het circus. Hoe werk je op zulke oppervlakken? Ze werken waarschijnlijk anders dan papier?
Ik benader deze oppervlakken hetzelfde zoals ik papier benader. Al mijn grote werken waren tot nu toe digitale, hoge resolutie prints op panelen of behang. De grootste uitdaging van werken met dergelijke canvassen is de vertaling van mijn geschilderde werk naar een groot formaat. Het lijkt me trouwens geweldig om een keer een muur met de hand te beschilderen! Dat staat nog op mijn bucket list.

Wat is jouw meest favoriete werkmethode?
Ik hou er erg van om te schilderen en te experimenteren met een losse stijl. Om gekke fouten te maken en een heleboel kleur en textuur te creëren.

Waarom hou je zo van honden?
Mijn hond heet Pommy en hij is de allerliefste. Ik ben zo gek op hem! Veel van mijn illustraties van honden beginnen als ik dagdroom dat Pommy een levensgrote vriend is waarmee ik kan praten en avonturen mee beleven kan, haha! Mijn obsessie voor honden is daar begonnen. Honden hebben zulke grappige en unieke persoonlijkheden.

Wat is je droomproject?
Mijn kunst op keramiek en textiel! Ik hoop dat deze droom gauw uitkomt.

Wat is je favoriete object in je werkkamer?
Mijn favoriete object is mijn computer! Dat klinkt materialistisch, maar mijn man (die destijds nog mijn vriend was) kocht hem voor me op een moment in mijn leven dat ik enorm worstelde als kunstenaar en mijn oude computer op het punt stond te overlijden. Zijn cadeau hielp me enorm vooruit met mijn werk en ik ben nog steeds ontzettend dankbaar voor zijn steun. Mijn andere favoriete item is mijn dolfijnengieter. Ik maak altijd een dolfijngeluid als ik er mijn planten water mee geef.

Vertel eens over je fijnste zomerherinnering?
Dat was mijn bruiloft, begin dit jaar! Mijn man en ik zijn getrouwd op onze favoriete locatie, North Stradbroke Island (een klein eiland voor de kust van Brisbane, Australië – waar ik woon). Het is een geweldig eiland waar we ieder jaar gaan zwemmen, ijs eten en naar de dolfijnen kijken die bij het eiland wonen. Onze bruiloft had een tropisch, tiki-achtig thema. We hebben alles zelf gedecoreerd met ananassen, een tiki bar, raffiarokjes en papieren bloemen. Mijn man is muzikant en de hele dag door speelde allerlei live bandjes de meest geweldige muziek. We lachten en huilden, aten paella en cupcakes tot we ramvol zaten en dansten de hele nacht met onze vrienden en familie. Het was magisch.

Club Tropicana of Last Christmas?
Club Tropicana natuurlijk!

Download hier de wallpaper met Emily’s illustratie!
PC
Tablet
Smartphone

Wil je meer zien en lezen over Emily? Dat kan! Je vindt haar Instagram account hier en haar Facebook pagina hier! O en check ook even haar Etsy shop!

Hoe ik fan werd van Wham! en ook iets leerde over auteursrechten

Jaren 80 speelgoed - Oh Marie!
Het kan zijn dat ik na het plaatsen van deze column een naheffing krijg van een auteursrechtenorganisatie. Tenminste, als er overambitieuze Buma/Stemra medewerkers in onze doelgroep blijken te zitten.

Maar laat ik bij het begin beginnen.

Er zat vroeger, toen ik op de basisschool zat, een meisje bij mij op school dat helemaal into Wham! was. En Madonna, nu ik me haar zwarte hemdjes, kettingen met kruisen en hairdo herinner. Ik herinner me ook een van haar schriften met op de cover George Michael. Liggend aan een zwembad in een witte Speedo.

Man, wat vond ik dat een stomme foto. Sowieso vond ik dat hele popidolen gedoe maar stom. Wat een aanstelster. En wat had die vent op dat schrift een arrogant hoofd. Wat moest je sowieso met zo’n oude vent als idool? (Want mind you, als je 10 bent, is iedereen om je heen per definitie oud.)

De wereld is nog ongegeneerd zwart-wit als je 10 bent.

Wham! Madonna, Michael Jackson? Het zei me allemaal niks. Ik speelde met mijn jaren ’80 speelgoed (Popples, My Little Pony-paardjes, Troeliewoelie, Kwikstaartje) schreef werkstukken voor de lol (nerdalert!), liep rond in mijn trainingpak en was, boven alles, zo groen als gras maar zijn kon.

Het heeft lang geduurd voordat ik die man in witte Speedo aan het zwembad ging waarderen. Daar moeten we toch echt de jaren ’80 voor verlaten.

Jaren later, toen Wham! al lang uit elkaar was en George uit de kast, wandelde ik middenin de winter over een heuvel die over een rivier uitkeek. In het dal werd er geschaatst (zo koud waren de winters toen nog, lieve kijkbuiskinderen!) en er waaide flarden van een popnummer mijn richting uit. Het was het liedje ‘Jesus to a child’ van George Michael. De combinatie van dat schaatstafereel, de sneeuw en dat dromerige nummer deden – ironisch genoeg – mijn ijzige gevoelens voor de witte Speedoman smelten.

Door de wijze waarop George Michael later zijn arrestatie op dat toilet in Beverly Hills in zijn liedje ‘Outside’ op de hak nam, steeg hij alleen maar verder in mijn achting. Van ongenaakbare witte Speedoman veranderde hij in een mens van vlees en bloed. Ik werd fervent luisteraar van zijn CD Ladies&Gentlemen.

En zo kwam ik alsnog, ruim een decennium later, via George Michael’s solocarrière en bizarre come out bij de muziek van Wham! uit.

Ik draaide de Best of Wham! grijs, ook tijdens mijn stage destijds bij een bank.

Op een dag vroeg mijn leidinggevende daar of ik een vestiging op een andere locatie voor een middag wilde bemannen. Ik reed erheen (waarbij ik nog bijna een bedrijfsauto van een dijk reed, maar dat is een andere column) nam plaats achter de balie en besloot, in plaats van die zeurende wachtkamerpanfluitmuzak, mijn Wham! CD op te zetten. Dat klonk goed zeg, Club Tropicana schallend door het kantoorgebouw. En terwijl ik daar in mijn persoonlijke Club Tropicana zat, vroeg ik me af waarom mijn collega’s in hemelsnaam die panfluitmuziek verkozen boven echte muziek.

Later begreep ik pas waarom. Iets met betalen aan de maker voor iedere keer dat je zijn muziek draait. Er kwam die middag gelukkig geen klant. En tenzij de Buma/Stemra controleurs in het bezit zijn van een kantoorplantvermomming, reken ik vooralsnog niet op een naheffing voor mijn illegale muziekactie.

Wat de verjaringstermijn van auteursrechtelijke zaken is, ga ik voor de zekerheid nog wel even nazoeken. Er blijkt in ieder geval geen verjaringstermijn te zijn voor mannen in witte Speedo’s. Zoveel is wel duidelijk.

Nieuw thema – Club Tropicana

Club Tropicana - Oh Marie!
O man, kan het alstublieft zomer worden? Wij zijn er namelijk klaar voor, met ons nieuwe thema Club Tropicana. Trek je badpak aan, blaas je luchtbed op, doe een cassettebandje in je stereotoren en zet hoog dat volume! Club Tropicana, drinks are free!

In de zomer doen we het rustig aan, maar weg zijn we nooit. Zolang jij nog op je werk zit af te tellen tot je vakantie, helpt Oh Marie! je er de zomersfeer én de moed in te houden.

Deze zomer brengen we je iedere week een zomercolumn, met de beste jeugdherinneringen van onze favoriete gastbloggers. We gaan luchtbedden voor je testen. Natuurlijk komt er een lekkere foute mixtape aan. We hullen de website de komende dagen in Club Tropicana sfeer en de stylingshoot zal ook niet ontbreken. Het goede nieuws is: dat is nog niet eens alles. Je kan gegarandeerd geen ananassen, papegaaien, palmbomen of opblaasdieren meer zien, als de zomer klaar is. Dat maakt de overgang naar de herfst straks een stuk gemakkelijker. Win-win situatie, of niet dan?

Maar wacht, zei ik daar herfst?! Laat het eerst in vredesnaam maar eens zomer worden! Vanaf volgende week zijn we terug, met een tropenrooster! Kom tot die tijd alvast helemaal in de Club Tropicana sfeer met ons Club Tropicana Pinterest bord. Adios papagena!