Water met een (tropisch) smaakje

Water met een smaakje - Oh Marie!

Shirley Temple, het Amerikaanse kindsterretje uit de jaren ’30 van de vorige eeuw, wilde graag meedrinken met de volwassen na een lange filmdag. Aangezien je voor het schenken van alcohol aan een minderjarige in Amerika waarschijnlijk 500.000 keer levenslang kreeg (en oké, dat is natuurlijk geheel terecht), bedacht een barman een alcoholvrije cocktail voor haar met de inspirerende naam ‘Shirley Temple’. Ons alternatief voor de alcoholvrije cocktail is gezonder, goedkoper, mooier en minder aanstellerig dan zo’n cocktailglas waaraan kersen, citroenschijfjes of andere toeters en bellen worden gehangen. Alhoewel zo’n rietje met een honeycomb-ananas of -flamingo wel een leuke gimmick is natuurlijk!

Water met een smaakje - Oh Marie!
Je kan heel eenvoudig zelf water met een smaakje maken, door fruit en kruiden in kleine stukjes te snijden en in een kan of glas te doen. Je kan er zelfs je bidon mee vullen, als alternatief voor een gewoon flesje water en Anne vulde grote schenkkannen met grapefruit en rozemarijn en citroen en munt tijdens de lancering van Oh Marie!

De combinatiemogelijkheden zijn eindeloos, wij maakten de combinatie limoen-komkommer-munt, grapefruit-rozemarijn en de evergreen citroen-munt. Als je bij de supermarkt drakenvruchten (of pitahaya) krijgen kan (wat helaas tijdens het maken van deze post niet het geval was), combineer die dan ook eens met munt. Het water krijgt er een prachtige roze gloed van. Het oog wil immers ook wat, nietwaar? Ben je meer van de hartig of een daredevil, dan is de combinatie wortel-tomaat of gember-rode peper misschien meer iets voor jou!

Je bepaalt de sterkte van de smaak eenvoudigweg door de hoeveelheid fruit en kruiden op te schroeven en natuurlijk door het wat langer te laten staan. Zet het dan wel even in de koelkast, als het buiten tropisch is.

Water met een smaakje - Oh Marie!
Momenteel zijn er weer volop foute rietjes en satéprikkers verkrijgbaar (een goede ontwikkeling, volgens ons), de flamingo’s en fruitrietjes vonden wij bij Flying Tiger.

Zomerherinnering van Iris Vank

Zomerherinnering - Iris Vank - Oh Marie!
De meesterinvlechters van Curaçao wisten wel raad met Iris’ blonde bakra haren. Het resultaat zie je op deze grappige en aandoenlijke foto’s van mini-Vankje op Curaçao waar het gezin Vank eens in de zoveel jaar de Nederlandse winters ontvluchtte om op vriendenbezoek te gaan. Deze zomerherinnering speelt zich dan ook niet af tijdens een Nederlandse zomer. Maar dat zij Iris, gezien deze geweldige anekdote en dito foto’s, direct vergeven natuurlijk.

Feestjes, etentjes, Papiaments en blonde kraaltjesharen
– Tekst en foto’s Iris Vank

Als ik even in mijn geheugen graaf, heb ik behoorlijk wat mooie zomerherinneringen. Vanaf mijn vijfde trad ik bijvoorbeeld elke zomer op in het jeugdcircus in ons dorp (net als Anki van Zilverblauw trouwens, zij was (onder andere) befaamd spreekstalmeester en kondigde mij aan voordat ik in de trapeze hing of over het koord liep) en daar zijn heel wat compromitterende foto’s van te vinden. In die circustent was het warm (hoe hoger hoe heter he? Arme ik in die nok) maar om nou te zeggen dat het in het Oh Marie-thema Club Tropicana past? Mwoah.

Mijn portie Club Tropicana viel niet eens in de zomer, het was technisch gezien hartje winter, maar dit vergeven jullie me vast na het zien van de foto’s. Mijn ouders spaarden namelijk heel erg hard om af en toe op bezoek te gaan bij vrienden op Curaçao. ’s Zomers bleven we thuis, maar eens in de pak ’m beet vier jaar namen ze ons mee naar een tropisch paradijs aan de andere kant van de wereld. Wat een feest, met zoveel leuke en lieve mensen. Het voelde als een warm bad, bij die grote Antilliaanse familie met feestjes, etentjes, Papiaments overal om je heen (‘dushiiiii!’) en picknicks op het strand.

Denk kokosnoten, diepblauwe zee, opblaasboten, Ben-Bits met een beetje zand, zwemkleding in alle (neon)kleuren van de regenboog en een mini-Vank op haar hurken in de branding op zoek naar de mooiste schelpjes en stukjes koraal. Ik was vroeger al een verzamelaar en kon uren met gebogen rug mooie dingen zoeken, totdat ik bijna niet meer rechtop kon staan. Dan dook ik even met duikbril en al het water in, om al snel weer gehurkt een stukje verderop verder te gaan met zoeken. Mijn haren werden blonder en mijn schoudertjes roder. Op Curaçao heb je natuurlijk meesterinvlechters bij de vleet, die graag eens zo’n blond kopje onder handen namen. Want als je kunst kan maken van kroeshaar, lukt het zeker met dat slappe zachte haar van mij. En het was ook nog eens carnaval, net nadat mijn haren ingevlochten waren. Ik kon er dus aan de zijlijn van de meest fantastische optochten (glitter! Veren! Zongebruinde lijven in ieniemini-bikini’s! Meer glitter!) al dansend en draaiend de blits mee maken. Om het zo lang mogelijk mooi te houden, sliep ik wekenlang met mijn hoofd gewikkeld in bandana’s. Tevergeefs natuurlijk, want op een gegeven moment was het echt geen porum meer, overdag. Ik heb ze wel nog steeds ergens, die kraaltjes. Voor mij waren dat ingevlochten haar en die rammelkralen Club Tropicana in volle glorie.

En die foto van mij terwijl ik aan die gieter aan het likken ben, is heel niet genomen op Curaçao, maar in voormalig Joegoslavië. Ik vind hem alleen te leuk om niet te laten zien. En wat een stoot was mijn moeder hè, dertig jaar geleden?

Zomerherinnering - Iris Vank - Oh Marie!
Zomerherinnering - Iris Vank - Oh Marie!
Alle zomerherinneringen lezen?
Back to the Breakfast Club door Jonas van der Zeeuw
Zomerhuisje aan zee, maar dan anders door Vera Bertens
Herinneringen aan een Amerikaanse zomer door Zita Bebenroth
Het mysterie van de verdwenen kwallen door Wendel Visser
Een les popgeschiedenis door Casper Boot
Herinnering met een Zeer Onverwacht Einde door Marloes de Vries
Op vakantie in Oostenrijk? Vermoord een paraglider! door Jasper Smit
Spaanse Pablo’s en een harpoenincident door The Holy Kauw Company (a.k.a. Mireille&Arno)

Iedere dag een flamingo

A flamingo a day - Oh Marie!
Dietske plaatst iedere dag een foto van een flamingo op Instagram. Waarom? Waarom niet! is haar eenvoudige antwoord. Want was het gezegde niet ‘a flamingo a day keeps the doctor away’? Niet? Nou, wat ons betreft werkt dagelijks een flamingo net zo goed als het iedere dag eten van een appel. We ondervroegen Dietske over haar a flamingo a day initiatief en vroegen haar en passant ook naar haar beste Instagramtips en -trucs!

– Tekst en foto’s A Flamingo a Day. (Je vindt Dietske via aflamingoaday op Instagram)

A flamingo a day - Oh Marie!
Je plaatst iedere dag een foto van een flamingo in een bepaalde setting op Instagram. Was je toe aan iets opgewekts?
Ik werk in de juridische branche en ben daar toch voornamelijk met het hoofd bezig. Ik heb altijd veel gefotografeerd maar kwam daar door de drukte van mijn dagelijks leven niet meer aan toe. Ik miste de creativiteit en zocht iets waarmee ik dagelijks toch even mijn creativiteit kon laten borrelen. Ik ben na gaan denken over een projectje en toen is a flamingo a day geboren.

Zit er een bepaalde gedachte achter de setjes? En wat inspireert je tot de mini-voorstellingen?
Er zit geen specifieke gedachte achter behalve dat ik zelf plezier wil beleven aan het maken van de foto en dat hij een vrolijke uitstraling heeft. De inspiratie voor mijn fotootjes komt vanzelf. Soms bedenk ik een tafereeltje en zoek ik er spulletjes bij, vaak gebeurt het omgekeerde. Zie ik iets leuks en bedenk ik er een foto bij. Ik hou van kringloopwinkels en ben helemaal los gegaan op de vrijmarkt in Amsterdam op Koningsdag. Ik kocht alleen mini-spulletjes, want de flamingo die ik gebruik is maar 6 cm groot. En het mag niet te veel kosten van mezelf, anders zou het te gemakkelijk zijn.

A flamingo a day - Oh Marie!
Waarom flamingo’s?
Ik kwam het Playmobil flamingootje bij toeval tegen in een winkel. Ik hou van roze en van vogels. De flamingo staat in mijn beleving voor zon, zee en vakantie. Het is gewoon een blij makende vogel. De kleur en die lange dunne poten…zo grappig. Dit flamingootje is wendbaar in het midden dus ik kan hem oogcontact laten met maken met andere figuurtjes en naar dingen laten kijken. Dat werkt heel goed in de foto’s die ik maak.

A flamingo a day - Oh Marie!
Wat is jouw eigen favoriete flamingo a day foto?
De leukste foto’s zijn degene die ik samen met mijn dochter maak. We zoeken dan samen van alles bij elkaar voor een specifiek tafereeltje. Mijn favoriet is een picknick die we hebben gemaakt in Artis. Lagen we samen in het grasveldje naast de stenen dinosaurus Fristi in poppenhuisbekertjes te gieten om het zo echt mogelijk te laten lijken. Mensen dachten echt dat we gek waren geloof ik, maar wij hadden reuze veel lol!

Hoe maak je je foto’s precies?
Ik ben vorige zomer met dit projectje begonnen en heb er nog steeds veel lol in. Ik maak mijn foto’s met mijn telefoon, een Samsung Galaxy S5. Ik werk altijd buiten en alleen met natuurlijk daglicht. Soms op locatie maar meestal op mijn balkonnetje. Ik bewerk mijn foto’s soms met behulp van Instagram om de kleur wat op te peppen. Ik probeer elke dag te fotograferen maar werk soms ook een paar dagen vooruit als ik weet dat het somber weer wordt, slecht licht dus, of als de dagen te kort zijn en het al donker is als ik uit mijn werk kom.

A flamingo a day - Oh Marie!
Heb je nog leuke Instagram tips of trucs?
Voor Instagram is het leuk een thema te kiezen, of een specifieke stijl. Ik merk dat ik dat zelf de leukste accounts vind om te volgen. Ik was een jaar geleden helemaal niet bezig met het idee zo veel mogelijk volgers te krijgen maar heb er inmiddels bijna 10.000 en dat is toch wel heel grappig. Ik krijg elke dag leuke reacties vanuit de hele wereld. Daar word je gewoon blij van!

A flamingo a day - Oh Marie!

Een les popgeschiedenis voor alle Tropicana mufakas!

Omdat het vandaag exact 30 jaar geleden is dat Freddie Mercury schitterde op het podium van het legendarische Wembley stadion, bij uitzondering een maandagse zomerherinnering. Het betreft vandaag een begeisterde muziekles van Casper Boot. (Omdat de jaren ’80 zo lekker fout zijn, trekken we onze Duitse woordenschat maar weer eens open.) Enneh…mufakas? Dat moet je misschien maar even googlen…

Een les popgeschiedenis voor alle Tropicana mufakas!
Tekst en foto’s Casper Boot

Vakantiegangers,

Mijn herinneringen zijn altijd verweven met muziek. Dat is meestal fijn en soms ook niet. Denkend aan mijn jaar in de brugklas hoor ik bijvoorbeeld alleen maar “Do The Bartman” en “Can’t Touch This”… In de ‘eighties’ is er vooral héél veel slechte muziek gemaakt, daar hoeven we niet over te discussiëren. De kinderen in Afrika hadden honger. Wij hadden Tears For Fears en Billy Ocean. Het was vreselijk. Best knap van mij dat ik dat destijds al door had en de krenten uit de pap er tóch uit wist te vissen.

kamperen-frankrijk-jaren80

Zomer 1986 op de camping in Cluny, Frankrijk.

In de zomers van de jaren ’80 gingen wij ieder jaar met de ‘TE King’ caravan van opa en oma naar Frankrijk. Iedereen ging in de zomer naar Frankrijk. Of in ieder geval, zo voelde het. Niets mis mee hoor, we hebben fantastische zomers gehad. Ik en mijn 2 broertjes achterin onze beige Volvo. Verplicht luisteren naar Joop Visser, Klein Orkest en als we geluk hadden Doe Maar. Maar mijn ouders hadden (en hebben) smaak. Zo mochten wij ook meezingen met de pedagogisch verantwoorde liederen van onder meer Urbanus en de Antwerpse muziekgroep Katastroof. Het is misschien maar goed dat we de teksten niet verstonden en er onze eigen draai aan gaven. Toen we wat ouder waren en we zelf ‘bandjes’ konden opnemen moesten pa en ma eraan geloven. Michael Jackson en Queen, dát waren onze helden. Wij hadden ook smaak namelijk, toen al. Ik durf te beweren dat Michael Jackson en Queen de meest invloedrijke artiesten van de jaren ’80 waren. Beide uniek op hun eigen manier. Onnavolgbaar, anders, vernieuwend. Qua muziek én performance.

Queen Live Aid, Michael Jackson op Motown en ik met een pot pindakaas. Ben ik al bruin?

Links: Great minds think alike.   Rechts: Mocht ik ooit nog eens doorbreken dan kunnen ze deze foto mooi gebruiken voor een Calvé Pindakaas reclame.

In 1983 zette Jackson een weergaloos live optreden van Billie Jean neer tijdens de ‘Motown 25th Anniversary’, met voor de allereerste keer de ‘Moonwalk’. Bovennatuurlijk! Als je de beelden nog nooit gezien hebt mag je je nu gaan schamen. Of je geeft je ouders de schuld, dit hoort gewoon bij je opvoeding namelijk. Beter gaat het niet worden, of toch? Queen overtrof in 1985 ieders verwachting met hun iconische optreden op het door Bob Geldof georganiseerde ‘Live Aid’. Freddie Mercury stal de show, in slechts 25 minuten. Het was ‘A kind of Magic’. U2 en zielige mensen in Afrika deden er even niet meer toe. Ik heb Live Aid destijds niet bewust meegemaakt, ik was nog geen 7 jaar oud. Jaren later, inmiddels Queen fan, heb ik de beelden vele malen teruggekeken. En ik kijk er nog regelmatig naar. Het is een belevenis, je moet die magische 25 minuten maar eens bekijken. Kippenvel. Stel je voor, wereldwijd keken er 2 miljard mensen naar Live Aid en deze man kreeg het voor elkaar ze allemaal (of nouja, dat zie ik zo voor me) mee te laten klappen en zingen met ‘Radio Ga Ga’. Niet voor niets is dit optreden later verkozen tot ‘beste rock optreden ooit’. Vandaag is het exact 30 jaar geleden dat Freddie stond te schitteren op het podium van het legendarische Wembley stadion. Met z’n strakke jeans, witte hemd, zilveren armband en de snor aller snorren. Een eindbaas. Ik wist toen al dat homo’s cool waren. Al vond ik Boy George wel een beetje ‘gay’.

oude-volvo-onderweg-naar-texel

Zonder caravan naar Texel in 1985. De oranje Adidas tas was nog vele jaren mijn voetbaltas, totdat de kat erin piste.

Eerlijk is eerlijk, ook ik heb fouten gemaakt. Mijn eerste cd’s waren van Toto en (ik schaam me diep) Phil Collins. Vreselijke man. Ik zou hem in zijn zak willen schoppen om hem te straffen voor wat hij ons heeft aangedaan. Vervelend, klein, kaal, gekweld mannetje. Rommel, een bak ellende, niet naar luisteren. Zonde van je kostbare tijd buurmannetje, al helemaal met dit zomerse weer. ‘No time for losers, ‘Cause We are the champions’… De jaren ’80 waren zo slecht nog niet.

Fijne zomer!

Alle zomerherinneringen lezen?
Back to the Breakfast Club door Jonas van der Zeeuw
Zomerhuisje aan zee, maar dan anders door Vera Bertens
Herinneringen aan een Amerikaanse zomer door Zita Bebenroth
Het mysterie van de verdwenen kwallen door Wendel Visser

Zomerherinnering van Wendel Visser

Zomerherinnering - Wendel Visser - Oh Marie!
Wendel is een cultuurfreak met een liefde voor vintage uit de jaren ’50. Als ze niet ergens een kringloop aan het afschuimen is op zoek naar gouden vondsten, dan is de kans groot dat je haar in een museum tegen het lijf loopt. Als er íemand enthousiast kan vertellen over cultuur, dan is het Wendel wel. Zulke mensen hebben we hard nodig in tijden waarin er zoveel bezuinigd wordt op dit dossier. En nu stap ik weer van mijn zeepkist af.

Wendel kennende en wetende dat ze een kind van de jaren ’80 is, vroegen we haar haar beste zomerherinnering met ons te delen. Het is een echte pageturner geworden (voor zover er pages te turnen zijn op een website), met een waar – tot op de dag van vandaag onopgelost – mysterie in het slot aan toe.

Het mysterie van de verdwenen kwallen
– Tekst en foto’s Wendel Visser

Vergeet de Summer of Love of die van ’69. The sixties zijn zóóó 1950. Club Tropicana en the Summer of ‘89 daarentegen zijn het summum van cool. Wie heeft er nou niet een zwak voor reflecterende zonnebrillen en kan niet Holiday van Madonna meezingen?
Mijn persoonlijke Club Tropicana was elke zomer te vinden in de metropool Katwijk aan Zee, waar mijn opa en oma een tenthuisje op Camping Zuid hadden.
En met huisje bedoel ik niet zo’n stomme stacaravan of een caravan met voortent, maar een oldskool houten huisje met een zeilen dak dat elk seizoen opnieuw opgezet moest worden. Recht op het duinzand zodat je o-ver-al zand vond.

In plaats van één anekdote heb ik er dan ook op z’n minst 539. In mijn hoofd zijn al die Katwijkse zomers één grote brei geworden.
Ik herinner me het geluid van het klapperende zeil als de wind eronder sloeg. Mijn jaarlijkse zoektocht naar dat ene roze schelpje.
De zomer dat mijn 3-jarige zusje mijn oma letterlijk stalkte tot in de wc en de rest van de tijd ‘Huuuuujjjj Poppie Poffie’ zong (dat jaar was ‘een kopje koffie’ van VOF de Kunst namelijk een hit).
Het clubhuis waar we Floris in zwart-wit keken en de keer dat ik een drol middenin het houten douchehokje vond.
De duinwandeling waarbij mijn zusje zo dwars was dat mijn opa haar over het hek tilde en teruggaf aan mijn oma (we kwamen langs het huisje) met de woorden: “Je mag d’r houden!”.
Maar wat ik me vooral herinner is de ongelofelijke lol die we hadden en de grapjes die we uithaalden. Zoals ik hier met mijn opa die über-stoïcijns gewoon zijn kopje koffie drinkt tijdens mijn gekbekkerij.

Eén ding van die zomers achtervolgt me nu nog: Het Mysterie van de Verdwenen Kwallen.
Typisch voor het Nederlandse strand is de oostenwind die kwallen met zich meebrengt. Voor velen een domper op een mooie stranddag, maar ik vond het redelijk geweldig. Helemaal omdat het in Katwijk voornamelijk babykwallen betrof. Jeweetwel, het niveau mini-kwalletje uit Finding Nemo dat Dori liefkozend ‘Squishy’ noemt.
Elke zomer ving ik een paar van die super schattige kwalletjes in een emmertje zeewater. Vastbesloten om een paar kwallen als huisdier te nemen, sjouwde ik dat emmertje het duin over mee naar het huisje.
Maar als ik de volgende ochtend mijn huisdieren ging inspecteren, waren ze steevast verdwenen…
De emmer zat nog steeds vol zeewater, maar de kwallen waren spoorloos.
Tot de dag van vandaag begrijp ik niet wat er met mijn kwallen gebeurde.
Hadden ze een soort teletransportertechniek die ze terug naar de Noordzee beamde? Waren ze uit de emmer gesprongen? Of zijn ze simpelweg opgelost? Ik ben er nooit achter gekomen.
Als jij het wel weet, meld het dan in de comments hieronder, zodat ik dit Mysterie eindelijk kan oplossen…

Zomerherinnering - Wendel Visser - Oh Marie!
Zomerherinnering - Wendel Visser - Oh Marie!
Alle zomerherinneringen lezen?
Back to the Breakfast Club door Jonas van der Zeeuw
Zomerhuisje aan zee, maar dan anders door Vera Bertens
Herinneringen aan een Amerikaanse zomer door Zita Bebenroth
Een les popgeschiedenis door Casper Boot
Feestjes, etentjes, Papiaments en blonde kraaltjesharen door Iris Vank
Herinnering met een Zeer Onverwacht Einde door Marloes de Vries
Op vakantie in Oostenrijk? Vermoord een paraglider! door Jasper Smit
Spaanse Pablo’s en een harpoenincident door The Holy Kauw Company (a.k.a. Mireille&Arno)