Overnachten in een kasteel (spook-vrij!)

Lough Cutra Castle2
Of het echt 100% spook-vrij is, dat weet je nooit zeker. Maar overnachten in een kasteel heeft sowieso iets magisch. Of episch, als ik de overtreffende trap erin mag gooien. Tijdens een vakantie in Schotland, waarbij we probeerden Nessie te spotten, hebben we met een bevriend gezin een huis gehuurd. Nou ja, huis.. een landgoed. Op een heuvel. Inclusief tuinman. Het huis had zo’n 9 slaapkamers, 4 badkamers met baden op pootjes, 2 zitkamers, een serre, een eetzaal, een keuken zo groot als mijn hele huis, een grote brede trap met rode loper én konijntjes in de tuin. De laatste avond hebben we gedineerd in de eetzaal. In galakleding. Ik vond de dag ervoor een rood fluwelen avondjurk in een antiekwinkeltje. Niet dat jullie denken dat ik altijd een galajurk bij me heb op vakantie. Volgens mij zijn we er maar een paar dagen geweest, maar ik vergeet het nooit meer! En ik kan het iedereen aanraden. Sterker nog, ik heb alvast wat tips verzameld!

Toegegeven, een kasteel huren is niet bepaald goedkoop. Gelukkig hoef je het maar één keer in je leven te doen. Het liefst met de hele familie of vriendengroep. Ik verzamelde de mooiste kastelen op Airbnb. Toevallig bijna allemaal in het Verenigd Koninkrijk of Frankrijk. Met 2 kleine uitzonderingen: een koninklijke plek in Overijssel en het schitterende kasteel dat je op deze foto’s ziet. Dit staat in Ierland. Het is al verhuurd met kerst, anders had ik het wel geweten!

Ook al hebben sommige van deze ‘huizen’ een behoorlijk hoog Addams gehalte, de meeste ruimtes zijn licht en romantisch. Kleine waarschuwing: je moet wel tegen barok behang kunnen. En tegen open haarden. En geschilderde portretten aan de muur. Details. Want zeg nu zelf, een verblijf in een kasteel is toch wel wat spannender en sprookjesachtiger dan het regionale bungalowpark.

Lough Cutra Castle1
Lough Cutra Castle3
Gemiddeld hebben deze kastelen zo’n 12 slaapkamers, dus strooi broodkruimeltjes of houd je GPS bij de hand. Je vindt je eigen bed nooit meer terug! Als je nu heel slecht bent met groepen kun je natuurlijk ook het kasteel in je eentje huren en elke avond een andere slaapkamer uitproberen. Just saying.

Ik vraag me stiekem af hoeveel tripjes naar de antiekwinkel het zou kosten om zo’n enorm pand te vullen met meubels. Al die stoelen alleen al! En moet je nagaan hoeveel meter aan Perzische tapijten er ligt. Je zal hier maar moeten stofzuigen.. Dagtaak!

Lough Cutra Castle
De foto’s uit deze post zijn van het Lough Cutra Castle, in Ierland. Je kunt de rest van de kastelen hier bekijken op Airbnb!

Iets voor jou, zo’n kasteel vakantie? Of toch liever een minder grootse plek?

De kracht van eigenzinnig zijn – interview met Sven Signe den Hartogh

Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!
Wij vonden Sven Signe a.k.a. Howl Grey op Instagram, waar hij een foto van hem en zijn liefde Nina ondertekende met ‘The Addams Family’. Kijk, dan wek je natuurlijk direct onze nieuwsgierigheid. Sven heeft de uitstraling van een door de wol geverfde rocker, maar zonder die cynische been-there-done-that mentaliteit die sommige oude helden kenmerkt. Sven’s enthousiasme is aanstekelijk. Het zou te gemakkelijk zijn om zijn 22 lentes daar de schuld van te geven. Eerder denken wij dat hij van het kaliber hard van buiten, zacht van binnen is. In de goede zin van het woord natuurlijk! Voeg daar een flinke scheut eigenzinnigheid en originaliteit aan toe en je staat hoog op ons verlanglijstje om geïnterviewd te worden.

Foto’s – Sven Signe den Hartogh

Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!
Met eigenwijs en eigenzinnig zijn kom je een heel eind, bewijst Sven. Met een rotsvast vertrouwen in zijn eigen potentieel verliet hij op zijn 17e school en zwierf via kassawerk en een baan bij de oudste jeanswinkel van Nederland langs een grote liefde voor denim naar zijn uiteindelijke hogere doel: leven van kunst en fotografie. Onder de naam Wayfaring Strangers en met een grote hang naar zelfontplooiing en –expressie opereren hij en zijn liefde Nina nu op het snijvlak van kunst, fotografie, magie en realiteit.

Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!
Sven’s analoge foto’s zijn poëtisch en intiem. Hij schiet ze met het duurdere broertje van de Canon Tlb, de Canon Ftb. Met zijn foto met de titel ‘The agony of society’ (zie foto onder), waarmee hij in Londen het omstandereffect vastlegde, won hij de publieksprijs van de NRC fotowedstrijd. Via zijn analoge foto’s geeft Sven je een blik op een wereld die vervlogen lijkt te zijn, maar die tegelijkertijd verrassend hedendaags is. Eigenlijk precies zoals Sven op ons overkomt. Daar houden we van.

We gaven Sven (geheel volgens Addams traditie) 13 trefwoorden waar hij volgens ons wel raad mee wist. Een soort Oog in Oog maar dan zonder Sven Kockelmann en zonder die ongezellige sfeer. Het leverde de leukste antwoorden op. Kijk maar:

Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!
Sven Signe?

Mijn 2e naam, zelf gegeven om eerlijk te zijn! Ik heb gekeken of het mogelijk was om het definitief te laten veranderen maar dat werd nogal een juridisch ding. Maar wie weet dat ik het ooit nog eens wijzig als ik nog eens teveel geld heb.

Self made man?

Ja, eigenlijk wel! Ik stopte met school toen ik 17 was en ben vanaf daar (heel cliché, maar het is wel zo) mijn eigen pad gegaan. Ik ben ontzettend eigenwijs, wil dingen altijd op mijn manier doen en heb nooit echt geduld gehad voor educatie. Ook deels omdat ik niet in het huidige educatie systeem geloof.

Begin van dit jaar besloot ik me om echt te focussen op fotografie zonder enige opleiding of cursus. Door heel hard te werken heb ik binnen een jaar voor veel grote merken, festivals, bands en magazines mogen werken. Dus self made man? Ik denk het wel!

Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!
Denim?

Toen ik stopte met school heb ik een jaar bij de Albert Heijn achter de kassa gezeten, wat nog verrassend leuk was ook. Vervolgens ontwikkelde ik mijn liefde voor kleding en zo kwam ik terecht bij de oudste jeansstore van Nederland: De Rode Winkel in Utrecht. Daar leerde ze me alles over denim/jeans en de geschiedenis en specificaties van dit geweldige product, wat zoveel verder gaat dan enkel een broek. Ik werd meteen verliefd en wilde er alles over weten! Ondanks dat ik er nu niks meer mee doe zal ik die liefde altijd bij me dragen.

Captain Jack?

Samen met mijn broertje heb ik twee katten: Jack en James. Voor mij is Captain Jack vernoemd naar Jack Sparrow a.k.a Johnny Depp. En James als in James Dean of James Douglas Morrison. Dus voor mij staan die namen voor inspirerende legendes. That’s why!

Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!
Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!
Johnny Cash?

Geweldige muzikant! Ik ben pas dit jaar naar zijn muziek gaan luisteren maar wat een heerlijke muziek heeft hij gemaakt.

Oude ziel?

Dat zeggen meer mensen! Al sinds ik klein ben zeggen veel mensen tegen mij dat ik al meerdere malen de aarde heb bewandeld. De waarheid moet ik in het midden laten. Ik heb wel altijd het gevoel gehad dat ik me veel ouder voelde dan ik was.

Favoriet tijdperk?

I don’t know! Ik ben geboren in de jaren ‘90 en groeide op met geweldige games en tekenfilms. Dat is mijn tijdperk want daar begon mijn leven. Vroeger was niet alles beter, daar heb ik niet zoveel mee. Natuurlijk zijn andere tijdperken interessant geweest op bepaalde vlakken, maar er gaat niks boven onze huidige vrijheid en de mogelijkheden om te doen wat we willen. (Mede door de technische revolutie!)

Mijn tijdperk is dus nu…

Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!
Favoriete tatoeage?

Naah, heb ik niet!

Scheren?

So it happened, maar niet nog een keer! Hahaha!

Een paar weken geleden besloot ik om mijn lange manen en baard af te knippen omdat het tijd was voor verandering. Van een kort getrimde baard leek het een kleine stap naar a clean shave maar dat was niet helemaal waar…

Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!
Zwart?

Ja, mijn rechterarm zijn we aan het coveren met solid zwart. Er zitten oudere tattoos onder waar ik niet meer zo blij mee was (maar waar ik geen spijt van had). Ik heb een zwarte arm altijd al geweldig mooi gevonden.

Analoog?

Ik kocht ooit voor 2 euro een oude analoge camera bij de kringloop, puur vanwege de leren tas die eromheen zat. Ik heb het ding jaren niet aangeraakt, hij diende enkel als decoratie. Toen ik me begon te interesseren in fotografie besloot ik die camera eens af te stoffen om te kijken hoe dat werkt. Die camera’s werken nog prima, want ze zijn puur mechanisch! Intussen heb ik een groot gedeelte van mijn opdrachten geschoten met die oude camera van 2 euro. Ik hou van de oneffenheden, kleuren en imperfecties van analoog, het geeft een foto zoveel karakter.
Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!
Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!
Liefde?

Ik ben nu al anderhalf jaar heel erg gelukkig met Nina, een geweldig lief en mooi mens. Het is heel fijn om op een relatief jonge leeftijd al je “cosmic soul mate” te hebben gevonden. Ik ben zo ontzettend verliefd op haar!

The Addams Family?

Geweldig! Misschien een blik in de toekomst voor Nina en mij?

Sven Signe den Hartogh - Oh Marie!

DIY – in een oogwenk

DIY - in een oogwenk - Oh Marie!
Oh nee, schrijf je dit echt, Marlous? Een zelfmaker met ogen met als titel ‘in een oogwenk’? Dat is net zo erg als die buschauffeur die me ooit eens met mijn vrienden naar Spanje reed en door de intercom riep: “Goeiesmorgens dametjes en heertjes, mijn naam is Van de Heuvel, maar in Oostenrijk Van de Berg!” Ja, soms is de inspiratie al op na de zelfmaker en dan moet de tekst nog geschreven worden.

Een hele gemakkelijke zelfmaker vandaag en dan ook nog eens eentje die ik schaamteloos heb gerecycled. Dan doel ik niet op het stoeltje dat je hier op de foto ziet, omdat die in feite ook gerecycled is. Ik vond hem bij de kringloop. Zulke vondsten hebben een hoog instinkgehalte omdat je altijd denkt: “Aaach, een stoeltje voor mijn kindje. Dat is leuk zeg.” En je tegelijkertijd voor het gemak even vergeet dat je er al tien op zolder had staan. Ach, dan kan ik altijd nog een privéschool beginnen. Aan ambities geen gebrek hier in huize Marie! Aan opslagruimte inmiddels wel, maar dat komt goed als ik die school ga aanschaffen.

Waar was ik? O ja, ik had het over een zelfmaker met ogen. Ik gebruikte het idee al een keer voor het blockprinten van een tafelkleed en besloot de ogen nu toe te voegen aan mijn gekringloopte stoeltje. Dit overigens volledig naar dit idee van deze foto van Lucky Boy Sunday (ere wie ere toekomt!).

Hoe ga je te werk?

Ontvet eerst goed de ondergrond waarop je verven wil. Ik heb de oude roze verflaag niet geschuurd, maar wel afgenomen met ammonia. Daarna knipte ik de patroondelen uit en trok met potlood eerst het ‘oogwit’ over op het hout. Ik gebruikte daar witte verf voor die geschikt is voor hout. Trek als je gaat schilderen eerst het potloodlijntje over met een klein kwastje en kleur daarna de rest in met witte verf. Ik heb vier dunne lagen aangebracht voor het goed dekte. Als de witte laag droog is, kan je de pupil op dezelfde wijze overtrekken met potlood en inkleuren met verf. Ook deze laag verfde ik vier keer over voor een mooi dekkend resultaat.

Je moet trouwens wél tegen het gevoel van steeds bekeken worden kunnen. Maar ach, vreemde ogen dwingen. Wie weet hoe goed dit systeem werkt op school!

Lunchen met Bigfoot, iemand een broodje aap?

bigfoot
Als je een thema hebt met een mysterieus randje en je een hele blogpost aan urban legends (ook wel bekend als broodjeaapverhalen) wil wijden, moet je natuurlijk wel gedegen onderzoek doen. Eén probleem: wij zijn niet zo goed met gedegen onderzoek. Althans, niet wat broodjeaapverhalen betreft. We zijn nu eenmaal van nature sceptisch en bevooroordeeld. Want of het nu gaat om weerwolven of om de Vliegende Hollander, goedgelovige Thomassen zullen we niet snel worden. Althans.. niet als het op monsters aankomt. De eenhoorn bestaat natúúrlijk wel, dat spreekt voor zich.

Maar, wij zijn ook de beroerdste niet. Speciaal voor ons thema verdiepten wij ons in de bekendste mythes en urban legends. Bigfoot, de Yeti, het monster van Loch Ness, de Vliegende Hollander, de Bermudadriehoek en weerwolven zijn onze favorieten. (En om eerlijk te zijn: de rest was ook echt té eng.) Een kleine greep uit ’s werelds bekendste spookverhalen en een paar overduidelijke broodjes aap! (Met licht sceptische ondertoon, want we blijven wel Oh Marie!)

bigfoot2
Bigfoot

Je hoeft maar één keer te kijken naar ‘Finding Bigfoot’ en je weet: de wereld zit vol gekkies. Het hele programma lang speuren fanatiekelingen de Amerikaanse bossen af op zoek naar een behaard monster. En – o, verrassing, toch vinden ze telkens niets. Tragisch. Eén groot broodjeaapverhaal natuurlijk, maar toch is het kijken genieten geblazen. Als we alle meldingen moeten geloven, lopen er in de bossen van Amerika duizenden Bigfoots rond. Ze worden het vaakst gezien in de staat Washington (613 keer!), met zonnig Californië als goede tweede. Dit zuigen wij niet zomaar uit onze dikke duim, deze betrouwbare gegevens komen rechtstreeks van het BFRO. De ‘Bigfoot Field Researchers Organization’. Ze organiseren expedities, mocht er iemand geïnteresseerd zijn.

Ondanks het hoge aantal meldingen zijn echte ontmoetingen met Bigfoot schaars. In tegenstelling tot alle beelden waarop Bigfoot schijnt te staan. Google staat vol met foto’s waarop een zwarte vlek te zien is. Met een cirkeltje eromheen, anders zou je Bigfoot nog verwarren met een boomstronk. Nog vaker worden er voetafdrukken gevonden. Toevallig zijn er net zoveel foto’s van mensen met grote nepvoeten aan te vinden op Google. Maar dat is natuurlijk toeval. Die mensen binden heus niet ’s nachts nep-voeten onder om sporen in het bos achter te laten om dan overdag stiekem van achter een boom te kijken of er mensen in trappen. Heus niet.

Wat wel opvalt is dat de beste foto’s van de groot uitgevallen aap ofwel onscherp zijn, zoals hierboven, of enigszins twijfelachtig, zoals hieronder. Op de foto hieronder, afkomstig van de website Beacon Bigfoot, zie je een Bigfoot vrouwtje en een kleintje op haar rug. Of een volwassen persoon in een harig pak, zeg jij het maar.

beaconbigfoot - bigfoot baby garrison
Alle gekheid op een stokje, het blijft allemaal topentertainment. Of het nu in de vorm van een televisieserie of een hele website is, massa’s mensen laten zich meeslepen. Als in een modern sprookje, alleen dan met bloedserieuze volwassenen die met infraroodkijkers de omgeving afspeuren. Ach, Roodkapje is ook niet alles.

nick meek - call of the yeti
Yeti

De Yeti is de verre neef van Bigfoot. Deze kennen wij natuurlijk als de Verschrikkelijke Sneeuwman, wat bij mij toch iets minder mythische associaties oproept dan het exotisch klinkende ‘Yeti’. Iets met sneeuwpoppen en wortelneuzen. Er zijn een heleboel mensen die beweren een Yeti gezien te hebben, maar ook hier zijn dit voornamelijk onscherpe foto’s met rode cirkels. Hoewel het verhaal van de Yeti een hoog Bigfoot-gehalte heeft, schijnt er wel een onbekende beersoort te leven in de Himalaya. Dat zou een en ander rondom de mythe kunnen verklaren.

Fotograaf Nick Meek heeft een briljante serie gemaakt in de bergen, waarbij hij zijn vrienden zo gek heeft gekregen om in een Yeti-pak rond te lopen (zie foto hierboven). Maar de meeste epische én knuffelbare Yeti is natuurlijk die uit Monsters Inc.! Anyone for more Snow cones?

Loch-Ness-Monster - Robert Kenneth Wilson
Het monster van Loch Ness

De legende van het monster dat in Loch Ness leeft bestaat officieel sinds 1933, maar ver daarvoor gingen er al verhalen rond over dit wezen in het meer. De eerste waarnemingen die bekend zijn stammen uit het jaar 564!

De foto hierboven is gemaakt door dokter Robert Kenneth Wilson, in 1934. Deze foto is bekend als ‘de doktersfoto’. Het silhouet op de foto lijkt toch wel heel erg op de lange nek van een zeedier en daarmee werd de foto jarenlang als bewijs gezien voor het bestaan van het monster. Natuurlijk werden mensen op den duur toch achterdochtig en inmiddels is bekend dat deze foto nep is. Op zijn sterfbed bekende de dokter dat het ging om een imitatiekop, die was bevestigd op een speelgoedonderzeeër. Hiervan had hij een foto gemaakt: de beroemde doktersfoto.

Inmiddels zijn er al meerdere expedities georganiseerd om ‘Nessie’ te vinden. Er zijn onderzeeërs, sonarapparatuur en een heleboel boten aan te pas gekomen, maar echt bewijs over het al dan niet bestaan van Nessie is nog steeds niet gevonden.

flyingdutchman
De Vliegende Hollander

Het spookschip dat volgens velen voor eeuwig bij Kaap de Goede Hoop rondvaart. Niet te verwarren met Robin van Persie, voor wie even een zijweg nam in zijn/haar gedachten.

Volgens de sage stond de Hollandse kapitein van het schip, Willem van der Decken, erop om op Paasochtend uit te varen. Nu denk je misschien.. euhm, dus? Wij gaan met Pasen toch ook naar de meubelboulevard of het bos? Ja, maar in 16-nogwat was dat niet echt de bedoeling op een christelijke feestdag. Daarom bestonden er toen nog geen meubelboulevards. Ondanks het slechte weer en het protest van zijn vrouw verliet Willem toch de haven met zijn VOC-schip, op weg naar Oost-Indië. In die tijd was je kort gezegd namelijk serieus ‘the man‘ als je als eerste in Batavia (Jakarta) aan kwam. Vandaar dat de kapitein alle rode vlaggen negeerde, hij had geen tijd te verliezen.

Na een lange reis bereikte het schip Kaap de Goede Hoop, het zuidwestelijkste punt van Afrika. Op het moment dat de kapitein de punt wil passeren smeekt zijn bemanning hem om te keren. Waarop de beste man zijn stuurman overboord gooit en roept “God of de duivel.. de Kaap vaar ik om, al moet ik varen tot het laatste oordeel!”. Gevalletje ‘u vraagt, wij draaien’, want als straf raakt het schip in de macht van de duivel. De kapitein moet als straf voor eeuwig blijven rondvaren op zee. Zijn dode bemanning werkt zwijgend (en waarschijnlijk stevig morrend) door. Volgens de verhalen vaart het schip tot op de dag van vandaag met bloedrode zeilen tegen de wind in, boven het water. Vandaar de Vliegende Hollander.

Klinkt allemaal heel gaaf en spannend, maar deze sage is niet eeuwenoud. In tegendeel. Het is in de 18e eeuw als verhaal opschreven in Engeland. De Hollanders wilden, volgens de Engelsen vliegend, naar Indië varen om handel te drijven en weer terug te keren. Geld verdienen ging boven alles en zelfs op een christelijke feestdag kon gewoon worden uitgevaren. De Engelsen zagen de Hollanders vooral als rokende jeneverdrinkers, vandaar dat onze nationaliteit de twijfelachtige eer van deze mythe ten deel valt. Maar of het nu één groot disverhaal is of niet, het blijft een goed spookverhaal. Al was het maar omdat het Gore Verbinski inspireerde de Pirates of the Caribbean films (Davy Jones!) te maken.

bermuda triangle
Bermudadriehoek

We blijven even op het water. Maar deze keer is niet een schip het mysterie, maar de zee zelf. De Bermudadriehoek is een denkbeeldige driehoek tussen Miami, de Bermuda-eilanden en Puerto Rico in het westelijk deel van de Atlantische Oceaan. Op zich niet zo mysterieus, zo’n drielandenpunt. Toch is er hier iets geks aan de hand hier. Halverwege de 20e eeuw werd de Bermudadriehoek bekend doordat er schepen en vliegtuigen zouden zijn verdwenen.

Natuurlijk staan de rare floepers op deze aarde direct in de rij om aliens en ufo’s hier de schuld van te geven. Maar die roepen dat ook al als er een meeuw overvliegt. Die doen dus effe niet mee. Wie wel meedoen zijn alle mensen die paranormale verschijnselen en storingen in hun meetapparatuur waarnemen in dit gebied. Iets met magneten die opeens afwijken. En dan is er nog het verhaal over 5(!) vliegtuigjes die boven het gebied van de radar verdwenen en tot nu toe nooit zijn teruggevonden.

Allerlei wetenschappers hebben zich, figuurlijk, op de Bermudadriehoek gestort. Zij komen met verklaringen die uiteenlopen van magnetische velden tot een grote hoeveelheid methaangas in de bodem, waardoor schepen sneller zinken. Maar een andere verklaring voor de mysterieuze gebeurtenissen is simpelweg: “het is een druk gebied, dus er gebeuren vaker ongelukken met vaar- en vliegtuigen”. Klinkt logisch. Maar toch hè…toch…

heen en weerwolf
Weerwolf

Van Teen Wolf tot Twilight, van de Heen- en Weerwolf tot Dolfje, weerwolven komen in alle soorten en maten in films, boeken en series voor. Natuurlijk is de wolf zelf nauwelijks een mythisch dier te noemen. Met tientallen ondersoorten is het inmiddels wel zeker dat de wolf echt bestaat. Zijn verre neef de husky lijkt er zelfs op. Behaarde mannen zijn ook niet bepaald een vaag volksverhaal. Die zijn veel in het wild te vinden, ze groeperen zich bijvoorbeeld in hippe koffietentjes in Rotterdam en andere stedelijke gebieden.

Maar een combinatie van de twee? Die moeten we nog tegenkomen!

Ondanks alle Twilight-tiener-hypes zijn weerwolven al eeuwenoud. De verhalen beginnen al bij de Griekse mythologie. De Grieken waren een ster in het bedenken van mens-dier combinaties. Denk aan de centaur (mens/paard), satyrs (mens/bok) en de minotaurus (stier/mens). Toch zijn weerwolven bijzondere dieren. Mensen! Of toch dieren? Het lijkt bijna op een Jambers aflevering: “overdag is hij een mens, maar bij volle maan ontpopt hij zich als weerwolf”. Maar die gedaanteverandering geeft deze fictieve dieren dus wel mooi die X-factor. Geen wonder dat de weerwolf, net als vampiers, een geliefd onderwerp is voor horrorfilms en -verhalen.

Zelf een weerwolf worden? Er zijn veel manieren waarop dit zou moeten lukken. Een hele simpele is gebeten worden door een weerwolf. Moet je het wel overleven. Minder pijnlijk en met een hoger Addams gehalte is het eten van de hersenen van het dier. Ik zeg alvast, ook namens de Dierenbescherming: probeer dit niet thuis! Minder gruwelijk is het drinken van water uit de voetafdruk van een wolf (of een ander dier dat men wil worden – dit ga ik thuis proberen met onze kat!).

De makkelijkste manier is trouwens om in een weerwolf gezin geboren te worden. De genen zijn namelijk erfelijk. Ja had anders meteen even gezegd dat het zo gemakkelijk zou zijn. Hipster worden is moeilijker.

Fotografie voor dummies – zwart-wit fotografie (al dan niet als redmiddel)

Zwart-wit fotografie - Oh Marie!
De populariteit van zwart-witfotografie mag dan behoorlijk teruggelopen zijn door de komst van kleurenfotografie (het ontwikkelen van zwart-wit films is tegenwoordig zelfs duurder dan kleur), ik ben zwart-wit foto’s ontzettend gaan waarderen. Fotografie is immers een soort dans met het licht (sorry voor het hoge antroposofische gehalte van deze opmerking) en als er één perfect podium is voor die dans, dan is dat in een monochrome foto.

Het mooie van digitale fotografie is dat er geen hoge ontwikkelkosten voor een zwart-wit foto hoeven worden gemaakt. In een fotobewerkingsprogramma zet je een foto met één druk op de knop om in zwart-wit. Een monochroom effect kan een ‘mislukte’ foto zelfs redden, zoals ik ook in deze blogpost zal laten zien.

Zwart-wit fotografie - Oh Marie!
Je ogen gaan in een foto automatisch op zoek naar contrast, waardoor ze de onderdelen in een beeld van elkaar kunnen onderscheiden. Zwart-witte foto’s werken daarom het best als er hoog contrast in een foto zit: een groot verschil tussen licht en donker. Toch zijn zwart-wit foto’s óók heel fijn om te maken op momenten van de dag waarop je voor een kleurenfoto je bed niet uitkomt, zoals grijze of bewolkte dagen. Bijzonder licht dat je kleurenfoto glans of een bijzondere kleur geeft, heb je in een monochrome foto immers niet per se nodig. Sterker nog: hele kleurrijke foto’s (zoals van een zonsondergang of bloemen) lenen zich minder goed voor zwart-wit foto’s.

Resumerend: voor een goede zwart-wit foto zijn de compositie (vormen, lijnenspel) en een groot verschil tussen licht en donker de belangrijkste ingrediënten.

Neem bijvoorbeeld de foto hierboven, die ik nam in het deels verlaten zwembad Tropicana. Het is een overzichtsfoto, met een heleboel ‘ruis’: planten, tafels, stoelen, kleden, ramen, zuilen… Door de foto om te zetten in zwart-wit reduceerde ik al die elementen tot silhouetten. In zwart-wit komt de nadruk te liggen op het licht dat door de hoge ramen naar binnen valt en de weerkaatsing ervan in de glaasjes op tafel. Ik bracht hiermee letterlijk rust in de tent.

Zwart-wit fotografie - Oh Marie!
Eerder schreef ik al een artikel over fotograferen met tegenlicht. Deze wijze van fotograferen kan niet alleen in kleur, maar ook in zwart-wit een geweldig effect geven. Neem bijvoorbeeld de foto die ik nam van Laura en haar hond Ringo hierboven. De foto maakte ik met tegenlicht, de lichtbron bevindt zich achter het tafereel. De foto links is niet echt mooi: er zitten weinig details in, hij is te donker en flets. De foto lichter maken kan wel, maar daarmee zou ik het licht op de achtergrond ook lichter maken. De foto zou nog verder uit balans raken. Door de foto om te zetten in zwart-wit, worden Laura en Ringo slechts silhouetten. De foto zegt echter nog steeds wat ze wil zeggen. En hoe! Door de foto monochroom te maken is hij krachtiger geworden. De achtergrond leidt niet langer af: alles draait nu alleen nog om de liefdevolle relatie tussen Laura en Ringo. Precies het gevoel dat ik wilde vastleggen.

Zwart-wit fotografie - Oh Marie!
Zwart-wit fotografie - Oh Marie!
Zwart-wit kan een foto ook redden. Daarvoor moet je heel even helemaal terug naar boven scrollen, naar de foto die ik maakte in de Steentjeskerk in Eindhoven tijdens Dutch Design Week. De linker foto is het origineel. In de kerk was het donker en er hingen spots om het werk van Floris Hovers mooi uit te lichten. Prachtig, maar een camera wordt niet blij van dergelijke omstandigheden. Hoe hard je je best achteraf ook doet met een fotobewerkingsprogramma, dergelijke foto’s worden nooit echt mooi.

Door de foto om te zetten in zwart-wit, komen de vreemde kleuren niet alleen te vervallen, maar komt de nadruk te liggen op het ontwerp van stoel en tafel. Je ziet nog steeds dat het tafereel in een bijzondere omgeving staat, want het marmer en de tegels van de kerk zijn nog steeds te zien. Het kaarslicht en de lichtvlek die de kaars op het tafelblad werpt maken de serene kerksfeer af. De foto links zou ik nooit gebruikt hebben, de foto rechts werd direct één van mijn favoriete DDW foto’s.

Zwart-wit fotografie - Oh Marie!
Wat nog fijn is om te weten: als je je digitale foto omzet in zwart-wit in een fotobewerkingsprogramma, krijg je als resultaat een (saaie, fletse) grijze versie van je kleurenfoto. Je zal hier en daar dus wat moeten corrigeren om een mooi, gebalanceerd monochroom effect te krijgen. Je kan dit allereerst oplossen door extra contrast aan de foto toe te voegen. Door de witte tinten te verhogen en de zwarte tinten (en/of schaduwen) te verlagen, kun je dit effect nog verder verbeteren. Door korreligheid toe te voegen, of een foto te maken met een hoge ISO (hoge mate van korreligheid), zoals op de foto hierboven met de uitgeblazen kaarsen, geef je de foto nog een extra rauw of ouderwets tintje.

Zwart-wit fotografie vraagt dus niet zo heel veel van je. Tenminste, niet op financieel gebied. Het enige wat je hoeft te doen is ermee aan de slag gaan. Je krijgt vanzelf gevoel voor potentieel mooie zwart-witte composities. Soms gaat dat zelfs heel rap, als je zoals in mijn geval een foto redden moet omdat het origineel niet blogwaardig is!

Alle dummy posts lezen? Dat kan hier!
Schaduwfotografie
Kadering in je foto
Fotograferen met tegenlicht
Double Exposure maken in Photoshop
Fotograferen tijdens het blauwe uur