Filmguide: 6x Tim Burton op zijn best

Edward Scissorhands
Eigenlijk zouden de films van Tim Burton onder een apart genre moeten worden ondergebracht. Want termen als ‘horror’ of ‘animatie’ dekken de lading niet. Alleen ons Engelse lievelingswoord whimsical komt aardig in de buurt (we wachten nog op een mooie Nederlandse vertaling – iemand?). De films waar Tim Burton als schrijver/regisseur aan werkt zijn sprookjesachtig, duister, meeslepend en hebben altijd een ‘hoekje af’. Geen regisseur die beter past bij ons Addams Family thema! Daarom delen we onze 6 favoriete Tim Burton films, voor al zijn oude en nieuwe fans. Onze aller-favorietste favoriet? Edward Scissorhands! (Of toch Big Fish?)

Maar: first things first. Als je trouw bent aan een thema dan mag je natuurlijk niet The Addams Family zelf in je filmguide laten ontbreken. Daarom een speciale vermelding voor Addams Family en Addams Family Values. Als je echt enthousiast bent: de volledige tv-serie uit de jaren ’60 wordt ook op dvd verkocht. Bedenk tijdens het kijken vooral ook nog even hoe die kamer er ook alweer in het echt uit zag, voor wat gezellige binnenpret.

En nu terug naar Tim Burton!

filmguide - addams family1
Big Fish
Deze film gaat over het ongelooflijke leven van Edward Bloom. Het verhaal begint met zijn zoon Will, die op bezoek komt omdat zijn vader die op sterven ligt. Zijn vader heeft hem vroeger over zijn epische avonturen verteld, maar Will gelooft dat ze meer op fantasie dan op waarheid berusten. Aan het sterfbed van zijn vader doet Will een laatste poging om zijn vader te leren kennen. Langzaam maar zeker wordt Edward Bloom’s échte levensverhaal uit de doeken gedaan. De film is prachtig, ontroerend en sprookjesachtig. Een verhaal vol fantasie, liefde en vriendschap. Klinkt dat cliché? In de handen van Tim Burton is niets cliché. Een dikke aanrader voor de Oh Marie lezer!

Edward Scissorhands
Eigenlijk zou je alle films van Tim Burton alleen al kunnen aanraden vanwege de decors en kostuums. Maar Edward Scissorhands is meer dan een visueel pareltje. Het is een aandoenlijk verhaal over een jonge man die net als het monster van Frankenstein gecreëerd is, maar niet helemaal af is voor zijn ‘vader’ overlijdt. Hij heeft scharen in plaats van vingers, wat nogal een lastige toestand is. Hij wordt opgenomen in een gezin, in een typische jaren ’50 buitenwijk. Hoewel de lieve Edward al snel geroemd wordt om zijn kappers-talent blijken scharen als handen het nodige in de weg te staan. Een prachtige film met een gaaf contrast tussen twee compleet andere werelden. Mooiste scene (wat mij betreft): de sneeuwscene van Edward en love-interest Kim.

The Nightmare Before Christmas
Eén van de twee stop motion films in dit overzicht. Deze film uit 1993 gaat over Jack Skellington, de ‘pumpkin king‘ (man, daar breek je je tong op – zeg het eens hardop?) van Halloweenstad. Na de zoveelste keer Halloweenviering ontdekt hij bij toeval dat er in een nabijgelegen bos een Kerststad bestaat en besluit om dit feest naar zijn eigen stadje te brengen. Inclusief kerstman (en dat heet ontvoeren). Helaas begrijpen de duister ingestelde inwoners van Halloweenstad niet helemaal waar het nu bij kerst allemaal om draait. Een muzikale film met briljante muziek van Danny Elfman. Bekijk hier de trailer en besluit dan of je deze animatiefilm toevoegt aan je lijstje met kerstklassiekers!

filmguide - addams family
Sleepy Hollow
Met een ondertitel als ‘Heads will roll‘ laat deze filmposter niet echt iets aan de verbeelding over. Wetenschapper Ichabod Crane reist af naar Sleepy Hollow, een dorpje waar geheimzinnige dingen gebeuren. Hij doet dat om mensen te overtuigen van zijn nieuwe, forensische methoden om misdaden op te lossen. In het bijgelovige dorpje vindt hij niet bepaald supporters van zijn werk, maar wel de mysterieuze ‘ruiter zonder hoofd’. Deze spookverschijning dwaalt door de bossen en maakt af en toe een dorpeling een kopje kleiner. Het is aan Ichabod om deze ruiter te ontmantelen (ghéghé, heb je ‘m?). Hij krijgt opvallend genoeg hulp van Christina-Wednesday Addams-Ricci.

Corpse Bride
Dit is een stop motion film waarvan je vrij snel vergeet dat je naar kleipoppetjes aan het kijken bent. Ten eerste is het schitterend gemaakt en ten tweede is het verhaal zo lief en magisch dat je er meteen in meegaat. Victor en Victoria zijn aan elkaar uitgehuwelijkt, maar tijdens de generale repetitie raakt Viktor in paniek. Hij vlucht het bos in om zijn geloften te oefenen. Wanneer hij in het bos de ring niet om een takje maar om de vinger van een lijk schuift (tja, dat krijg je met die verrekte zenuwen!) beginnen de problemen pas echt. Hij heeft nu een ‘corpse bride‘ getrouwd en zit vast in de wereld van de doden. Met 2 bruiden heeft hij nogal wat keuzes te maken. Wederom is het contrast tussen de werelden hier fantastisch. De wereld van de levenden is donker en nogal saai, terwijl bij de doden feest gevierd wordt en neon-lichten knipperen.

Sweeney Todd
Als je denkt: Verrek, zie ik daar nu alwéér Johnny Depp op de poster staan? Jazeker, want dit is een goede vriend/muze van Tim Burton. Net als zijn (inmiddels ex-)vrouw Helena Bonham Carter. Je kunt Johnny ontdekken in 4 van de 6 films in dit lijstje. Hij is nu eenmaal perfect voor al die maffe en creatieve rollen. In Sweeney Todd speelt hij een demonische kapper. Denk: horror, bloed, doorgesneden nekken en een hoop liedjes. Ja, dat las je goed. Het is namelijk een verfilming van een musical. Hoewel de film overladen is met prijzen is het bepaald geen film voor de hele familie! Even overslaan dus, tijdens de familiefilmzondag thuis. Helemaal als je niet zo goed tegen bloed kan. Of zingen. Of een combinatie van die twee.

Spookhuis tot Victoriaans hotel – de geschiedenis van hotel Pegasus

Hotel Pegasus - Oh Marie!
Binnenkijken in een Victoriaans interieur zoals dat van The Addams Family bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan. Dat krijg je als het 2015 is en geen 1900. En niet in Amerika woont, waar op iedere hoek van de straat wel een verlaten spookhuis staat. (In onze fantasie dan hè?) Na lang zoeken en nog slechts vertrouwend op onze lijfspreuk ‘hope springs eternal’, vonden we alsnog de perfecte locatie voor een binnenkijker passend binnen ons thema. Hotel Pegasus is vandaag de dag nog steeds in bedrijf, maar als je de drempel overstapt, stap je zó de Victoriaanse tijd binnen. Van spookhuis tot hotel: een korte geschiedenis én natuurlijk een heleboel foto’s van een bijzonder pand in hartje Apeldoorn.

Tekst en foto’s – Marlous Snijder

Hotel Pegasus - Oh Marie!
In Apeldoorn, ten zuiden van Paleis Het Loo, ligt de Indische Buurt. De wijk kreeg haar naam rond 1912, om meer Indische Nederlanders naar Apeldoorn te trekken. Als je puissant rijk was, dan woonde je in de Parkenbuurt. Had je net niet genoeg geld om in de Parkenbuurt te wonen, dan ging je in de Indische Buurt wonen. Lekker dichtbij het Koningshuis. Want tja, in die tijd vond men dat dat koninklijke toch ook zeker een beetje op haar omgeving afstraalde.

Het pand aan de Soerenseweg 17, waar nu hotel Pegasus is gevestigd, werd tot 1947 bewoond. Daarna wisselde het pand van eigenaar. Het interieur werd opgedeeld in hokjes en werd het thuis van gastarbeiders. Toen het pand daarna leeg kwam te staan werd het gekraakt.

Hotel Pegasus - Oh Marie!
Hotel Pegasus - Oh Marie!
In de jaren ’70, als de huidige eigenares het pand koopt, lijkt Soerenseweg 17 meer op een spookhuis dan op het karakteristieke pand dat het ooit was en nu weer is. De voortuin is dichtgegroeid en het huis is van binnen uitgewoond. Maar – en dit mag raar klinken – dit heeft zijn voordelen. In de jaren na de oorlog werden karakteristieke stijlelementen vaak uit panden als deze gesloopt. Glas-in-lood, en suite deuren, hoge plafonds, terazzo vloeren, lambriseringen…in die tijd was de algemeen heersende mening dat zulke stijlelementen veel te 1900 waren. De krakers op nummer 17 maakten zich echter niet druk om zulke wereldse zaken. Dus toen het pand in handen van haar huidige eigenaars kwam, bleek haar oude glorie nog intact te zijn. Weliswaar bedekt onder een laag vuil, vloerbedekking en voorzetwandjes, maar ze was er tenminste nog.

Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!
Niet dat we daarmee al kunnen afsluiten met een ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. De gemeente had andere plannen met het pand. Geen fraaie plannen trouwens, want het stond op de nominatie om gesloopt te worden. Op de plek van het Victoriaanse pand stond een bejaardenhuis gepland. Jaren van gesteggel volgen.

De nieuwe eigenaar wordt bijna wekelijks met bezoekjes van gemeenteambtenaren vereerd, die net zo hard weer afdruipen. Je moest in de jaren ’60 sterk in je schoenen staan voor een dergelijk project. Aan de verhalen van Jeanne – de eigenares – te horen, was dat absoluut het geval. Iets zegt ons dat er een boek in die vrouw schuilt, getuige de volgende anekdote. Als de gemeente klaagt over de bouwsteiger die tijdens de restauratiewerkzaamheden tegen de gevel staat, belooft ze het gevaarte, als de werkzaamheden klaar zijn, oranje te verven en op te dragen aan de koningin. Als de werkzaamheden op last van de gemeente tijdelijk stilgelegd worden, stuurt ze alle aannemers die op dat moment ineens zonder werk zijn komen te zitten, door naar de gemeente om verhaal te halen. De ambtenaar die die mannen te woord heeft mogen staan, is daarna vast direct met pensioen gegaan. Of in een rusthuis getrokken. Niets is angstwekkender dan een aannemer die zonder werk zit.

Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!
We zijn dus nog niet bij het gelukkige einde.

Zelfs het door de gemeente tot monument (!) verklaren van het pand kan de bouw niet dwarsbomen. Het pand wordt gerestaureerd en in oude glorie hersteld. In een stoppenkast wordt een deel van de oude lambriseringen ontdekt, waarna de dochter van de eigenares de muren op dezelfde wijze beschildert. Volgens een restaurateur zijn de terazzo vloeren de mooiste van Apeldoorn. We weten overigens niet of hij die van Het Loo daarbij meerekende of niet.

Hotel Pegasus - Oh Marie!
Hotel Pegasus - Oh Marie!
Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!
Anno 2015 is het hotel nog steeds in bedrijf en heeft het zelfs diverse bezoekersprijzen gewonnen. Het interieur is nog steeds helemaal 1900, als je de gratis wifi niet meerekent. We naderen nu alsnog dat gelukkige einde. Maar, niet voordat we de tour door het hotel met haar bijzondere inrichting hebben afgerond.

Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!Hotel Pegasus - Oh Marie!
Van boven naar beneden: de slaapkamers van hotel Pegasus zijn van alle gemakken voorzien en zijn allemaal anders ingericht. Zowel het interieur en exterieur zijn in Victoriaanse eer hersteld, inclusief barokke gietijzeren buitentrap. Daaronder: de eetzaal en serre met prachtige glas-in-lood ramen.

Met dank aan hotel Pegasus voor het openstellen van hun hotel.

Pastels..? Addams Family filmset-kennis rijker (en een kinderdroom armer)

addams familiy
Een kleine waarschuwing: Als je nog niet klaar bent om je jeugdherinneringen in vlammen te zien opgaan, klik dan snel door naar een andere post. Naar die van de zwarte katten bijvoorbeeld, want die zijn zo goed als zwart-wit. 

Er zijn van die dingen, die zijn gewoon onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Zoals Tom&Jerry, Bermuda en de driehoek of kerst en Home Alone. Zo ook the Addams Family en zwart-wit beeld. De originele televisieserie komt nu eenmaal uit een tijd (1964) die wij eigenlijk alleen maar in zwart-wit kennen. Je zou bijna denken dat mensen vroeger in zwart-wit leefden. Inclusief van die geinige muziekjes tussendoor. Dat niets minder waar is, bewijzen deze foto’s van het ‘huis’ van the Addams Family. Het zijn kleurenfoto’s die Richard Fish (niet te verwarren met Richard uit Ally McBeal) maakte op de set. Hierop is te zien dat dit huis er compleet anders uit ziet dan je tot nu toe waarschijnlijk dacht.

Addams Family set
Roze?! Mintgroen?! Geel?! Je zou bijna denken dat Pippi Langkous hier een ‘extreme home makeover’ heeft uitgevoerd!

Nu zijn het natuurlijk niet de kleuren die je bij de Addams zou verwachten, maar als je erover nadenkt is het best logisch. Om een mooi beeld te krijgen kun je niet alleen maar zwart-wit elementen neerzetten. Juist het kleurverschil zorgt ervoor dat al die verschillende grijstinten ontstaan. En door het contrast er een veel voller en dieper beeld ontstaat. Een logische verklaring voor deze Villa Kakelbont look-a-like. Pfieuw, dat scheelt toch. Een beetje. Want laten we eerlijk zijn, die spekjes-kleurcombi op de muur, die is moeilijk te vergeten.

Ondertussen staan er wel nog steeds een olifantenpoot, een opzette beer, een stenen krijger en zwarte rozen in de kamer. En hangt er een gezellige strop aan het plafond. Kijk, dat zijn de Addams zoals we ze kennen.

Addams Family set
Met een spijkerbed, sarcofaag en schandblok ziet de kinderkamer er net zo onvriendelijk uit als altijd. Gelukkig maar, zo blijft er toch nog een iets van onze jeugdherinnering overeind. ‘Thing’ is ook zowel in kleur als in zwart-wit een creepy mannetje. Of nou ja, mannetje. Hand. We moeten wel toegeven, hij heeft het handsfree bellen single-handedly (ghèghè!) een hele nieuwe dimensie gegeven.

Verzameling Addams set II
Zeg nou zelf, deze mensen zien er toch hartstikke lief uit? Op het creepy lachje van Gomez na lijken ze bijna een normaal gezin. Inclusief de twee tot op het bot verveelde kinderen. Daarbij: iedereen heeft wel een gênante oom of een oma met maffe trekjes. Je moet alleen even de reusachtige butler wegdenken. En vergeten dat deze kinderen met een elektrische stoel spelen.

Addams Family set
Om je vertrouwen in de wereld weer een klein beetje te herstellen: hier kun je het originele intro van de serie bekijken. Inclusief een opvallende sponsor-reclame aan het einde. Zou het lachje van Gomez daar iets mee te maken hebben?

Heb je de smaak al te pakken en wil je meer Addams Family zien? Of denk je: waar hebben ze het op Oh Marie! nu al die weken over? Ik snap er niets van! Check dan de mini-documentaire ‘Mad about the Addams Family’ op YouTube. Met zwart-wit beeld. En wat geinige muziekjes. En deze quote uit de film is natuurlijk ook hilarisch nu je weet welke kleur de filmset had.

(Enneh, halen jullie ook stiekem interieurinspiratie uit deze foto’s? Wij zelf zagen opvallend veel parallellen tussen de kleur van het jaar en de set van the Addams. Okergeel en roze barokbehang…2016, kom maar op!)

Wabi sabi – de perfectie van imperfectie

Wabi sabi - Oh Marie!
Tijdens mijn vele omzwervingen op het internet stuitte ik via Pinterest op het begrip ‘wabi sabi’. De bijbehorende beelden waren rustiek, verstild, vaak met een vrij donker of monochroom palet en de voorwerpen op de foto waren stuk voor stuk vrij scheef, verschoten of toonden in ieder geval tekenen van een lange gebruiksgeschiedenis.

Wie dit blog al een tijdje leest weet dat ik gek ben op zulke kleine mysteriën. Het wabi sabi mysterie (wat het dankzij internet niet lang bleef, het internet kent geen geheimen) bleek een Japans idee te omvatten dat zoveel betekent als ‘de perfectie van imperfectie’. Met andere woorden (en ik quote): “The Japanese art of appreciating the beauty in the naturally imperfect world”. ‘Wabi’ betekent (zeer vrij vertaald) eenvoud en ‘sabi’ de schoonheid van gebruikssporen, van de geschiedenis van het object.

Ik moet hier ook bij vermelden dat wabi sabi uit het boeddhisme is voortgekomen en dat je – volgens de principes van Zen – met woorden de doorgang naar ware verlichting belemmert. Deze verklarende woorden dekken de lading dus niet echt en ik blokkeer mijn potentieel verlichte zelf ook nog eens door te pogen dat wel te doen. Maar ja, zonder tekst denk je toch snel dat wabi sabi iets is wat je in een sushi restaurant bestellen kan. Dan maar onvolmaakt zijn om het eenvoudig te kunnen houden. (Dude you’re so deep, I can’t even see you anymore!)

Wabi sabi - Oh Marie!
Mijn liefde voor imperfecte, licht gebutste of scheve spullen én het integreren van die spullen in een interieur heeft dus een naam: wabi sabi. Voor ons thema en met de donkere dagen voor kerst voor de deur maakte ik een wabi sabi stilleven met oude vazen, een gemberpot en Helleborus. Die laatste stinkt vreselijk, maar is o zo prachtig. Zo’n imperfectie kan alleen de natuur verzinnen natuurlijk.

Wabi sabi - Oh Marie!
Als je een dergelijk stilleven wil maken thuis, dan zal de Helleborus het zonder potje niet lang uithouden. Wil je nu wel het losse aarde effect behouden, verwijder dan het plastic tuincentrumpotje en zet hem in een glazen vaas. Gebruik een oud, sleets dienblad als ondergrond, of bijvoorbeeld een oude broodplank (en hang het dienblad aan de muur, zoals hier). Als de elementen maar een ziel hebben.

Maak een mooi stilleven en leef, terwijl je het maakt, even helemaal in dat moment. Dat is wabi sabi. En denk, terwijl je bezig bent, aan die tekst uit Leonard Cohen’s liedje Anthem. (Of bekijk gewoon even dit prachtige filmpje dat ineens weer vreselijke actueel is geworden.)

Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack in everything
That’s how the light gets in. 

Wabi sabi - Oh Marie!

Panters in schaapskleren…of toch andersom? De leukste zwarte katten volgens Oh Marie!

Ze hebben lieflijke namen als Flipper of Pixel, maar zelfs de naam van een levens-reddende dolfijnenvriend kan niet maskeren dat zwarte katten stiekem maar één levensdoel hebben: world domination. Áls ze je leven – zoals Flipper – zouden redden, dan zal dat waarschijnlijk zijn zodat ze je – eenmaal aan de macht – schaamteloos als hun Minion kunnen inzetten. Eerlijk gezegd kunnen wij ons een slechter lot voorstellen, maar dat zeggen we natuurlijk niet hardop.

Lang geleden werden zwarte katten over de kling gejaagd om hun vermoedelijke vriendschappelijke connecties met het heksengilde. Wij wijten het feit dat zwarte katten in die tijd aan een slecht imago leidden door een gebrek aan YouTube en een te groot algemeen geaccepteerd geloof in broodjeaapverhalen. We vragen ons daarbij serieus af wie er in de Middeleeuwen gestrikt werden voor dat nare karwei van het voltrekken van het vonnis.

Anno 2015 haal je het als jezelf respecterende beul niet meer in je hoofd om een kat iets aan te doen. Je zou je dan immers de woede van 90% van de Facebookgebruikers op de hals halen. Ik denk zelfs dat diezelfde beul tegenwoordig ook gewoon Game of Thrones zit te kijken met de kat op schoot. En dat hij misschien zelfs zijn oortjes afdekt als het er allemaal iets te heftig aan toe gaat op de tv.

Om die reden zullen katten de wereld op een dag overnemen. Omdat wij als een baksteen voor ze vallen en hun grillen en nukken slikken als zoete koek. Of plaatsen onder het kopje (sorry voor de woordgrap) schattig of grappig. Zelfs als ze ons uit onze slaap miauwen, hun nagels scherpen aan de nieuwe bank of je in een onmogelijke houding achter je laptop laten werken omdat ze óók op schoot willen liggen.

We vroegen onze lezers een foto op te sturen van hun zwarte panters gehuld in schaapskleren en eens te vertellen wat hun aller-grappigste of meest opmerkelijke eigenschap is.

Hou je vast, want hier komen Flipper, Herman, Sjaak, Dexter & Jimi, Wally, Nalu en Pixel!

Zwarte katten - Oh Marie!
Naam: Herman
Familie: Simonia, Gerard en Bob de hond

Toen Simonia haar man leerde kennen, woonde Herman al bij hem. Simonia had het niet zo op katten, maar haar kersverse lief verzekerde haar dat Herman de liefste kat op aarde is en dat het tussen hem en Simonia zeker ging klikken. Wij zijn blij om te kunnen rapporteren dat er niets gelogen bleek aan deze woorden. Inmiddels zijn Simonia, haar man Gerard en Herman verhuisd naar Friesland en heeft Herman een baan gevonden als lokale muizenvanger. Hij doet dit zo goed dat het hem de bijnaam ‘the black hunter’ heeft opgeleverd.

In zijn vrije tijd vermaakt Herman zich onder andere met het andere harige gezinslid Bob, een Golden Retriever. Waar Bob gaat, gaat Herman. Dit geldt trouwens ook letterlijk voor Simonia en Gerard: zelfs op de wc zijn zij niet veilig voor Herman’s affectie. Want hallo, als iemand zit, kan je op schoot. Maakt echt niet uit waar dat is. Tegen zoveel kattenlogica kunnen wij niet op!

 

Zwarte katten - Oh Marie!

Naam: Sjaak
Familie: Simone

Sommige zwarte katten doen niet eens de moeite om te verhullen dat ze snode plannen hebben. Tenminste, die indruk wekt Sjaak wel een beetje als je hem zo ziet. Maar toch. Misschien hebben we hier wel te maken met een typisch geval van schaap in panterkleren.

Sjaak is volgens zijn baasje Simone de liefste en de knapste. (Mocht je het je afvragen, Sjaak is een Oosterse Korthaar.) Als Simone ’s avonds nog wat wil werken gaat hij tussen haar en haar beeldscherm zitten, zodat zij niet meer kan werken en hij geaaid kan worden. Klinkt als een goede deal, of niet? Sjaak’s hobby is in plastic tasjes bijten (daar heeft Sjaak een punt, wij zijn ook tegen plastic tasjes) en als je bukt springt hij op je rug. Ja, waarom moeilijk doen met tafeltjes en kastjes als er zich een mobiel opstapje in huis bevindt?

Als Simone naar bed gaat (moe van al dat knuffelen en met een to do lijst waar helemaal niets vanaf is gestreept door een Zeker Iemand), geeft Sjaak kopjes en knuffels tot ze in bed stapt. Dan gaat hij zelf ook slapen. In zijn eigen kartonnen doos. Typisch geval van liefde die van twee kanten komt.

Aaaaw.

Zwarte katten - Oh Marie!
Naam: Wally (of Walleed, wat laatstgeborene betekent in het Arabisch)
Familie: Judith, Robert, katten Otta en Dwjareb

Naast vriendschap tussen kat en hond heb je ook katten die denken dat ze zelf een hond zijn. Of misschien zelfs wel een koe. Wally volgt Judith en Robert het hele huis door, miauwt niet, maar ‘ekkert’ of loeit zelfs als hij zijn baasjes even kwijt is. Wally is een grote mensenvriend, maar heeft helaas de handleiding ‘Hoe om te gaan met mede-katten’ niet gelezen. Dit is trouwens geheel te wijten aan zijn vorige leven in een vervuild huis te midden van 25 andere katten, dus dat zal niemand hem kwalijk nemen. Alhoewel zijn twee harige huisgenoten Otta en Dwjareb daar – door schade en schande wijs geworden – inmiddels anders over denken. Ze hebben inmiddels schoon genoeg van Wally’s pesterijen. Wat best een beetje zielig is, want zij die om negatieve aandacht vragen, vragen in feite om liefde. Die zetten we op een tegeltje.

Als Wally een kussen ziet, moet hij erin prakken zoals kittens doen als ze bij hun moeder melk drinken. Wally is een kat die het kitten in hem niet heeft verloren. Prijzenswaardig en zeer aandoenlijk, wat ons betreft!

Zwarte katten - Oh Marie!
Naam: Pixel
Familie: Danique, Bart en Sonic de kat

Al lijkt het niet zo, toch is dit een bijzonder moment, lieve lezer. De foto hierboven is namelijk één van de twee foto’s die ooit van Pixel gemaakt zijn.

Het zit namelijk zo, Pixel heeft het niet zo op de wereld. Of op camera’s. Of muziek, mensen die hard praten, haar over haar buik aaien of dichte deuren. Pixel heeft vast het laatste deel van het gezegde “Als God een deur sluit…” gemist en alleen het eerste deel onthouden. Tja, dan krijg je dat.

Het ene moment ligt Pixel spinnend op schoot, om het volgende moment haar nagels in je hand te zetten omdat ze van iets onzichtbaars schrikt. Soms gaat ze zomaar ineens rechtop zitten om te grommen. Niets is zo veranderlijk als een Pixel.

Zijn er dan helemaal geen geneugten in het leven van Pixel? Zeker wel! Ze drinkt het liefst uit bad en haar lievelingsmoment van de dag is als Danique en Bart naar bed gaan. Niet omdat ze dan net zoals Sjaak met haar baasjes kan kroelen, maar omdat ze ze dan zo lekker kan laten schrikken bovenaan de trap.

Zwarte katten - Oh Marie!
Naam: Nalu
Familie: Anne en Stefan

Nalu is niet gemaakt om orders op te volgen. Echt een kat die gemaakt is om baas over de wereld spelen dus. Alhoewel ze nog wel iets aan angstreductie moet doen als ze die baan echt ambieert. Als Nalu wil slapen met ‘vloerverwarming’ (met andere woorden: op schoot), dan dwingt ze haar baasjes om recht te gaan zitten. Anders ligt dat natuurlijk niet lekker. Dit heeft een groot voordeel, want dit voorkomt een hoop rugklachten bij haar baasjes. Win-win situatie!

Als Nalu’s kleedje op de bank niet goed ligt miauwt ze net zo lang tot iemand hem recht legt. Ja, Nalu is best een beetje een diva. Wel een diva met een klein hartje, trouwens. Nalu is onwijs bang aangelegd en schrikt van zo’n beetje alles. Het enige wat dan helpt zijn knuffels. Heel veel knuffels. Wel alleen knuffels van Anne. Want ze blijft een diva natuurlijk.

Nalu is, kortom, een mama’s kindje met een gebruiksaanwijzing die zo dik is als een boek van J.J. Voskuil. Die wel een stuk leuker leest, maar dat kan een kwestie van smaak zijn.

Zwarte katten - Oh Marie!
Naam: Flipper
Familie: Annelies, Lucas en Olivier

Je hebt katten die overal dwars doorheen lopen en hele voorzichtige katten. Dat laatste soort kan je het beste houden als je een handel in glazen beeldjes hebt. Niet dat Annelies dat heeft, maar mocht ze een dergelijk handeltje willen beginnen, dan kan ze dat met een gerust hart doen. Flipper hoort namelijk in die laatste categorie. Ze ligt weleens ergens waar ze niet mag liggen (maar hé, ook de meest law abiding kat wil weleens uit de band springen!), maar ze eet niet van planten, hangt niet in de gordijnen en heeft nog nooit een kledingstuk aan stukken gescheurd.

Toch heeft Flipper één guilty pleasure. Als het hoogzomer is, rolt ze graag buiten in het losse zand. Om daarna, als de buitendeur toevallig open staat, casual naar binnen te wandelen en op Annelies’ hoofdkussen in slaap te vallen.

Dat zien wij die dolfijn dan weer niet doen. 1-0 voor Flipper. De kat hè. Niet de dolfijn.

Zwarte katten - Oh Marie!
Naam: Dexter en Jimi
Familie: Amy en Sammie het konijn

Dexter en Jimi zijn twee zwarte partners in crime. Weet je nog wat we schreven over katten die overal dwars doorheen lopen en hele nette katten? Nou, deze twee behoren tot de eerste categorie. Geen plant of meubelstuk is veilig. Sammie het huiskonijn is dat gelukkig wel, ondanks het feit dat ze volgens de wilde natuur toch echt prooi/jager van elkaar zijn. Wie wat is, laten wij in het midden. (Wist je dat konijnen bijzonder scherpe snijtandjes hebben?) Dexter, Jimi en Sammie zijn, kortom, homies for life. Boks!

Jimi is een kroelkat. Dexter ook wel, maar na een minuut of vijf is hij daar wel weer klaar mee en moet hij iets gaan slopen. Of gewoon heen en weer rennen. Als het maar iets actie-gerelateerds is. Zoals dat hoort bij partners in crime hebben Dexter en Jimi één gezamenlijke guilty pleasure (al zou Amy het kwalificeren als ‘bad cat habit‘): als ze ’s avonds op schoot klimmen en hun draai niet kunnen vinden, hebben ze de gewoonte hun achterste in hun arme baasje haar gezicht te duwen. Om die reden adviseren wij Amy om nog even te wachten voor ze met Dexter en Jimi bij de koningin op de thee gaat.

Met dank aan alle baasjes voor de prachtige foto’s en geweldige verhalen!