Een hart van steen

Vintage Moomin - Oh Marie!
Het kopen van knuffels is wel zo’n beetje de laatste haven van het kringloopbezoek. Met andere woorden: de enige knuffel die ik van de kringloop meenam was een Nijntje knuffel die ik kocht toen ik zwanger was en totaal verweekte hersens had. Om me bij thuiskomst te realiseren dat ik tweedehands knuffels echt heel goor vind. Waarschijnlijk omdat ik weet waar ik die dingen zelf allemaal mee naartoe gesleepte toen ik klein was. Zelfs oude, zelfgebreide knuffels komen er niet in. Hoe aandoenlijk ik ze ook vind. Ik heb een hart van steen wat kringloopknuffels betreft.

Vintage Moomin - Oh Marie!
Ik ben dus, zoals je aan de foto’s ziet, Zeer Diep Gezonken. Ik heb namelijk, zonder zwangerschapsexcuus dit keer, een knuffel bij de kringloop gekocht. Maar het was dan ook een roze Moomin knuffel. In nog zeer respectabele staat. Hij heeft wel op 60 graden in een was meegedraaid (living on the edge) en kwam warempel weer helemaal fris en fruitig uit. Het feit dat er in een Nederlandse kringloop in effing Lutjebroek een Finse Moomin is beland, was voor mijn genoeg reden om mijn hart van steen voor even te negeren.

Against all my principles of buying second hand plush dolls, I recently took this vintage Moomin doll home. I’m a bit grossed out by second hand plush animals since I still (very lively) remember where I dragged mine to when I was little. The fact that a Swedish (pink!) Moomin in mint condition ended up in a Dutch thriftstore, made me set aside all my reservations, though. I did wash it (about 600 times, haha), it’s now in our little girl’s room along with other second hand treasures.

Vintage Moomin - Oh Marie!
Achter die Nijntje knuffel uit de inleiding zit trouwens nog best een lief verhaal. Het was er namelijk een uit de serie ‘Nijntje in de sneeuw’. Ik herinner me dat nog omdat mijn Lief mij dat, nadat ik hem over mijn zeer afwijkende kringloopkoopactie had verteld, met een heel blij hoofd kwam vertellen. Had hij even op internet opgezocht. Die knuffel heeft nooit het pand verlaten, omdat ik dat zo snoezig vond. Hij is wél een keer of 600 in de wasmachine gegaan.

Toen Jet geboren werd, vertelde onze kraamverzorgster dat baby’s erg van contrast houden. Nijntje, en dan vooral ook haar gezichtje, voldoet perfect aan die eis. Het allereerste wat Jet zag toen ze in haar bedje lag, was Nijntje in de sneeuw. Ze was en is er gek op, ‘Nijntje’ was haar allereerste woordje. Nijntje in de sneeuw gaat overal mee naartoe.

Ze heeft mijn stenen hart dus duidelijk niet geërfd. Zoals het nu uitziet, wel mijn liefde voor tweedehands. Al dan niet onbewust, natuurlijk.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Double exposure fest

Analoge foto's - Oh Marie!
Ze zijn zwaarmoedig als een Scandinavische tv-serie geworden, de analoge foto’s die ik tijdens onze vakantie maakte. Nu klopt dat wel een beetje, want na het kleine fiasco van mijn volgeschoten rolletje in Frankrijk, maakte ik tijdens onze vakantie in Denemarken en Zweden vooral foto’s op (zwaar) bewolkte dagen.

Analoge foto's - Oh Marie!
Ik was bijna vergeten dat er op deze Minolta een geweldige functie zit: die voor het maken van double exposures. Je kan er geweldige dingen mee doen, wat analoog fotograferen nog weer een beetje extra spannend maakt omdat je geen idee hebt hoe die twee foto’s over elkaar gaan uitpakken. (Óf ze gaan uitpakken, want met analoog fotograferen weet je dat nooit zeker. Precies de reden waarom ik op de Minolta ben overgestapt.)

Analoge foto's - Oh Marie!
Voor het maken van double exposures is het slim om eerst een donkere foto en daar overheen een lichte foto te maken. Dit effect bereik je door eerst tegen het licht in of schaduwen te fotograferen (zoals hieronder de foto van ons konijn Gerrit met de schaduw van het hekwerk). Daaroverheen maak je vervolgens een ‘normaal’ belichte foto. Je kan trouwens ook double exposures maken in Photoshop, zie hier de tutorial.

Analoge foto's - Oh Marie!
Analoge foto's - Oh Marie!
Analoge foto's - Oh Marie!
De foto’s hieronder maakte ik in Sölvesborg, Zweden. Een heel pittoresk plaatsje waar iemand op het geniale idee kwam om er een of andere lelijke….(tja, wat ís het eigenlijk? Een graansilo?) toren neer te zetten. En dan die kermis ervoor. En die donkere wolken erboven, als kers op de taart. Dit zijn het soort foto’s waar ik heel erg gelukkig van word. Helemaal omdat die mensen rechts in beeld dezelfde kleur jas aan hebben als het rode zeil links in beeld. En dat de blauwe paraplu van de man rechts de blauwe kleuren in de kermis ‘spiegelt’. Onnodig te zeggen dat dit mijn meest favoriete foto is.

Analoge foto's - Oh Marie!Analoge foto's - Oh Marie!
Analoge foto's - Oh Marie!Analoge foto's - Oh Marie!
Deze Minolta lijkt in iedere foto een soort weemoedigheid bloot te leggen. Hoe vrolijk het onderwerp dat ik fotografeer (zoals de gekleurde Zweedse huizen bovenaan) ook is. Het lijkt wel een soort ‘Festen‘, die Deense film over een op het eerste gezicht vrolijk onderwerp, maar waar schijn meer dan bedriegt.

Nooit gedacht dat zoveel somberheid me zo blij maken kon.

New analogue photos I shot on our holiday in Denmark and Sweden. Experimented with its double exposure function, which turned out pretty cool! The photos all turned out a bit gloomy, even the ones of the happy coloured Swedish homes. In each photo, this camera seems to reveal some kind of darkness that lies beneath the surface. The perfect kind of feel in photos I shot in a country where movies like ‘Festen’ are made.

Analoge foto's - Oh Marie!Analoge foto's - Oh Marie!
Meer analoge foto’s zien? Ik zette mijn favorieten op een rijtje:
Wanna see more?
Het allereerst rolletje dat ik met de Canon maakte
Amerika vastgelegd met mijn Holga
Zomerfoto’s van Denemarken en Zweden
Spookpretpark
Een beetje pathetisch
Winterblues – analoog Kopenhagen
Analoog Frankrijk

Bewaren

Bewaren

Stages of decay

Hortensia - mooiwatbloemendoen.nl - Oh Marie!
En langs het tuinpad van m’n vader
zag ik de hoge bomen staan.
Ik was een kind en wist niet beter,
dan dat nooit voorbij zou gaan.

Wat leefden ze eenvoudig toen
in simp’le huizen tussen groen
met boerenbloemen en een heg.
Maar blijkbaar leefden ze verkeerd,
het dorp is gemoderniseerd
en nu zijn ze op de goeie weg.

Het Dorp – Wim Sonneveld

Een mooi weemoedig liedje over vroeger, ik moet er vaak aan denken als ik de hortensia’s langzaam zie verkleuren tot er slechts nog de uitgedroogde blaadjes over zijn, zo fijn als kant. De hortensia was lange tijd niet erg hip of happening en een typische boerenbloem: goed genoeg voor een boerenerf, maar je ging die plompe dingen niet in je zorgvuldig aangelegde tuin zetten. Toen er ook nog zijdevarianten van op de markt werden gebracht, tikte dat de reputatie van die arme hortensia definitief over het randje.

Hortensia - mooiwatbloemendoen.nl - Oh Marie!
Maar dat was vroegâh. Ik heb er mijn tuin mee vol staan, in al mijn naïviteit (oké, tegen beter weten in) ook op plekken waar ze het in de zomer best zwaar hebben. Zo was een deel van hun prachtige kronen al meteen verbrand na de eerste hete dagen van dit jaar. Omdat ze ook nog vrij laat bloeiden door het koude voorjaar was het mooie er dus al snel vanaf. Ik kan daar oprecht een beetje ziek van zijn.

Aan de andere kant: geen plant die gracieuzer vergaat dan de hortensia. Zo heb ik een struik die bloeit in diep blauw, waarna hij donkerroze wordt om vervolgens in zacht grijsgroen te eindigen voor hij helemaal bruin wordt. Hortensia’s zijn geweldig als snijbloem en als je ze tegen het einde van de zomer afknipt (als het blad al aan het verkleuren is), verdrogen de bloemen in plaats van te verwelken en heb je er binnen nog wat langer plezier van. Ik ben aartslui wat betreft de aanvoer én afvoer van bossen bloemen in huis, dus die hortensia’s besparen me – tot ik ze weer spuugzat ben – een hoop tijd. (En oké, ook geld.)

Hortensia - mooiwatbloemendoen.nl - Oh Marie!
Ik vond op deze pagina een paar slimme tips voor het onderhoud van hortensia’s, over hun bloei en hoe je ze het beste kan snoeien. Op mooiwatbloemendoen.nl staat onder andere deze DIY met hortensiablaadjes, een alternatief voor het Holly Hobby briefpapier van vroeger. Zo zie je maar, zelfs het imago van briefpapier is weer aan het opkrabbelen!

No plant on earth that fades more graceful than the hydrangea. The ones I have in my garden fade from bright blue to purple to greyish greens before they turn brown and fragile as lace during winter. But did you know they also work perfect as dried flowers? When their colours start to fade or during early fall it’s the perfect time to clip them and put them in a vase. I’m a bit lazy when it comes to buying or maintaining flowers around the home, so dried hydrangeas are a perfect and lazy alternative for me. At least for a couple of weeks, until I’m done looking at the same bouquet over and over, that is!

Hortensia - mooiwatbloemendoen.nl - Oh Marie!Hortensia - mooiwatbloemendoen.nl - Oh Marie!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

He ain’t heavy, he’s my hippo

Zweedse vondsten - Oh Marie!
Hij staart me vanaf de vensterbank aan met zijn uitpuilende, glazen oogjes. Het nijlpaard dat ik in Zweden op een loppemarked vond en die een soort van per ongeluk ook nog eens design bleek te zijn.

Dat laatste was meer geluk dan wijsheid, want ik viel in eerste instantie gewoon alleen maar voor dit nijlpaard omdat ik hem zo aandoenlijk vond. De Zweden maken de gekste dingen van glas, wat me afgelopen vakantie ook de vondst van een glazen boomstronk-kandelaar opleverde (zie hieronder op de gele kast). Ik hoef natuurlijk allang niet meer uit te leggen dat dat soort curieuze spullen eigenlijk altijd met me mee naar huis mogen. (Mits ze binnen de afmetingen van 50×50 centimeter vallen, anders moet ik met mijn Lief gaan overleggen, die een groot hart heeft, maar aan wiens tolerantie ook grenzen zitten).

Het nijlpaard is ontworpen door Lisa Larson, een bekende Zweedse keramist die met dit nijlpaard een uitstapje maakte naar glaskunst. Ik kende haar werk al en had al tijden de stiekeme hoop dat ik iets betaalbaars uit haar dierencollectie zou vinden in Zweden. Niet wetend dat ze ook glazen objecten heeft gemaakt, liep ik, op een vlooienmarkt in the middle of nowhere, dit nijlpaard van haar hand tegen het lijf. Het lijkt wel een sprookje, ware het niet dat ik er wel 30 euro voor betaalde. Voor haar werk een koopje, maar niet echt meer een kringloopprijs te noemen. De Zweden zijn ook niet gek.

Voel je het nog niet, met dit nijlpaard? Snap ik. Foto’s doen hem eigenlijk geen recht, want alleen voor een raam vallen de nuances in het glas op, waardoor hij echt tot leven komt. (Gelukkig figuurlijk en niet letterlijk, want nijlpaarden schijnen er vrij ranzige toilet-etiquetten op na te houden. Om nog maar te zwijgen over het feit dat alle nijlpaarden op aarde een anger-management training kunnen gebruiken).

Zweedse vondsten - Oh Marie!
Na Zweden is Nederland qua kringlopen maar een saaie bedoening. Een beetje het verschil tussen kijken naar een documentaire over nijlpaarden of echt op safari gaan. Ik vraag me altijd af of iemand uit het buitenland naar onze kringlopen kijkt zoals ik naar de Zweedse. Vast wel. Zo vond ik de Emmaüs in Frankrijk ook een avontuur, puur omdat er spullen te koop waren die daar op iedere straathoek te vinden zijn, maar hier niet. Wat van ver komt, is nu eenmaal lekker. Zeker als het uit een land als Zweden komt waar esthetiek zo hoog in het vaandel staat.

En waar je voor een goede prijs een design nijlpaard kan kopen met goede toiletmanieren zonder anger-management problemen.

Zweedse vondsten - Oh Marie!
I accidentally thrifted a glass design hippo on our holiday in Sweden. Initially I fell for its facial expression, then I learned from its seller that it was made by Swedish ceramic designer Lisa Larson. These photos doesn’t really do him justice, he’s at his best when light is shining through, showing all the beautiful details in the glass. On the other photos more thrifted treasures from Sweden, like the glass tree trunk-candleholder (the Swedish make the most funny objects from glass), the sea painting, the ceramic horse and bird. Pretty needless to say I love Swedish thriftshops!

Bedankt, kerstpakketten uit 1994!

Marmeren schaal - Oh Marie!
In retrospectief ben ik toch dankbaar voor die kerstpakketten uit de jaren ’90. Niet om de blikjes ganzenlever die erin zaten (bah en bovenal: 100% dierenleed), of om de taaie bladerdeegkuipjes die er al-tijd inzaten, maar om de niet-eetbare en totaal nutteloze items die er ook altijd bij werden gestopt (denk: een kaasplank met bijbehorende mesjes, kaarsenstandaards van marmer of een rugzak zonder ruimte voor je waardigheid, etc.). Ieder jaar was het uitpakken van het kerstpakket voor mij als kind zowel een feestje als een deceptie, omdat er 1. alleen maar dingen in zaten die ik toch niet lustte en 2. de items die erin zaten alleen leuk waren voor grote mensen, terwijl ik ieder keer weer hoopte dat er misschien een verdwaalde Troetelberenknuffel in zo’n doos was beland.

Toch ben ik, en met mij dus waarschijnlijk een heleboel andere mensen, blij met die stomme kerstpakketten. Omdat onze ouders inmiddels massaal die kerstpakketcadeaus naar de kringloop brengen. Dat leverde mij niet alleen deze driehoekige kaasplank op, maar ook de marmeren plaat op deze foto’s. Ik vond hem in een kringloop in Steenwijk (for crying out loud) met een gigantische bouwmaterialenafdeling (omdat kringlopen marmeren items vaak niet echt in een categorie plaatsen, loont het altijd de moeite om bij die afdeling te kijken, je vindt er sowieso vaak de meest fantastische en exotische dingen). Volgens mij is 80% van het marmer dat nu bij de kringloop ligt ooit uit een kerstpakket gekomen. Want is marmer ooit een trend geweest, in de jaren ’90? Dan heb ik die briefing in ieder geval gemist.

Marmeren schaal - Oh Marie!
De plaat had twee lelijke handvatten die ik verving met houten handvatten van de bouwmarkt en die ik verfde in een kleur wijnrood waarvan ik nooit had gedacht dat ik die ooit ging toepassen in mijn huis. (Het is de kleur 85% appel van Flexa, mocht je het willen weten.) Net als de inhoud van kerstpakketten uit de jaren ’90 heb ik ook altijd een hartgrondige hekel aan de kleur wijnrood gehad.

En zo brak er de dag aan dat mijn twee grootste aartsvijanden alsnog mijn huis en hart binnendrongen: een marmeren plaat met wijnrode handvatten. Wie weet waar dit gaat eindigen. Als deze trend doorzet, dan sta ik binnenkort vast een pallet donkerbruine badkamertegels bij de kringloop af te rekenen.

I found this marble plate with the handles at the hardware department at a thriftshop. I replaced the handles with wooden ones and painted them in a wine red color I never liked when I was little (like I never liked marble when I was little). Now that I dragged my biggest interior arch enemies home, I’m a bit curious were this new love for things I once hated will end!

Bewaren