Hoop en de Blauwe Stad

Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!
Ruim een jaar nadat ik Tropicana in Rotterdam bezocht, is er veel ten goede veranderd. Oké, het hele ‘abandoned gevoel’ verdwijnt er langzaamaan, maar daar komt iets veel beters en hoopvollers voor in de plaats.

Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!
Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!
Tropicana, het leegstaande zwembad gelegen tussen Maas en Maasboulevard in Rotterdam, heet tegenwoordig BlueCity. BlueCity is een circulaire voorbeeldstad. Dit roept misschien Inception-achtige taferelen op van een dubbelgevouwen stad, wat helaas niet zo is. Noch heeft Leonardo DiCaprio er een werkplek. Nee, in deze circulaire voorbeeldstad is afval een grondstof. Wat misschien minder mindblowing klinkt dan Inception, maar wat wel duurzaam is en de redding van de aarde zou kunnen zijn. Wat ik dan best weer heel erg mindblowing vind, trouwens.

Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!
Op dit moment zijn de economieën op aarde lineair. Men delft grondstoffen, gebruikt ze en verbrandt ze. Het is allang geen nieuws meer dat dit geen houdbare situatie is. Het duurt niet alleen steeds langer voor de natuur zich hersteld heeft van ons sprinkhanenplaaggedrag, het verbranden van afval stoot ook nog eens enorme hoeveelheden CO2 uit.

Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!
We moeten, als we die 1.000 jaar die Stephen Hawking de mensheid nog gegeven heeft willen halen, overstappen op duurzame afvalverwerkingsmanieren, bijvoorbeeld circulaire. Bij een circulaire economie wordt het eindpunt van een lineaire economie aan het beginpunt vastgekoppeld. Afval wordt niet verbrand, maar opnieuw gebruikt.

Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!
Hoe dat in zijn werk gaat? In de Aloha Bar, het voormalige buitenbad van Tropicana en tegenwoordig een restaurant, wordt bijvoorbeeld heel veel koffiedik geproduceerd. In plaats dat koffiedik weg te gooien, worden er door RotterZwam, ook gevestigd in Tropicana, op dat koffiedik oesterzwammen gekweekt. Die oesterzwammen staan vervolgens weer op het menu van Aloha. Het leuke van circulair ondernemen is daarbij dat het extra cirkels creëert. De kweek van oesterzwammen veroorzaakt een hoge CO2 uitstoot, die wordt ‘opgevangen’ en weer gebruikt door een bedrijf dat Spireaux heet. Spireaux kweekt met de uitgestoten CO2 een duurzame voedingsbron genaamd Spirulina: een super voedzaam, geur- en smaakneutraal eiwit waar geen dier aan te pas hoef te komen. Het mycelium (het netwerk van draden) van de oesterzwammen wordt in het BlueCity Lab omgezet naar leer.

Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!
En zo zijn er nog legio andere voorbeelden te noemen. Het bedrijf FruitLeather verwerkt fruitafval van een lokale markt tot plantaardig leer. OKKEHOUT maakt tafels van afgedankte meerpalen uit de Maas. (Want, om met de maker te spreken, het grootste bos van Rotterdam staat in de Maas). De tafels worden met natuurlijke materialen vervaardigd, zodat ze niet, als ze ooit gerecycled worden, alsnog schadelijke stoffen uitstoten. En zo kan ik nog wel even doorgaan. In Blue City bestaat er niet zoiets als afval, alleen grondstoffen. Wormen verteren een deel van het gft tot compost, plastics worden verwerkt in vogelhuisjes en knikkerpotjes, etc. etc.

Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!
Klinkt dit utopisch? Dit is nog maar het begin. BlueCity heeft grootste plannen. Uiteindelijk is er plek voor 50 ondernemers in het voormalige zwembad. Ondernemers die de wereld vanachter hun laptop gaan verbeteren, maar ook voor ondernemers die de mogelijkheid krijgen een ‘circulair plan’ zo te schalen dat het wereldwijd ingezet kan worden.

Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!
Als milieuvervuiling volgens Trump een hoax van de Chinezen is om de Amerikaanse economie plat te leggen, dan is zijn kapsel wat mij betreft een hoax om Amerikaanse kappers een slechte naam te geven. Met andere woorden: hoe geruststellend de gedachte dat het allemaal wel meevalt met dat milieu ook lijkt, het is niet zo. Initiatieven zoals BlueCity herinneren me daar niet alleen aan, ze geven me ook hoop. En hoop doet niet alleen leven, het brengt in dit geval ook leven. Of behoudt het. Als ik daar in deze minder hoopvolle tijden een platform voor mag zijn, dan ben ik dat maar al te graag.

Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!
Wil je een bijdrage leveren aan BlueCity? Momenteel wordt er met de campagne ‘Nieuw plekkie voor je stekkie’ in BlueCity aan een groene oase van tweedehands planten gewerkt. Want de kokedama’s van LOOT (zie foto’s) zijn prachtig, maar nog lang niet genoeg om de enorme koepel van het zwembad tot een groene oase om te toveren. Heb je een zielige kamerplant die bij jou thuis niet volledig tot zijn recht komt? Breng hem dan, als je een beetje in de buurt woont natuurlijk, naar BlueCity. Je draagt niet alleen bij aan een groene oase middenin de stad, je plant zal (laten we eerlijk zijn, haha!) blij zijn met die tweede kans. En het is ook hartstikke circulair. Om de cirkel weer rond te maken.

Meer lezen? Het AD schreef recent ook een uitgebreid artikel over BlueCity.

Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!Blue City Rotterdam in voormalig Tropicana - Oh Marie!
An article about a very promising and hopeful environmental project located in a former abandoned waterpark in Rotterdam called BlueCity. I visited the former swimming pool a year ago and went back to photograph their current encouraging circular business developments. 

Zomerherinnering van Marlous Snijder

Zomerherinnering van Marlous Snijder - Oh Marie!
De afgelopen twee maanden plaatsten we iedere vrijdag een zomerherinnering van creatieve geesten die wij bewonderen. Ze waren stuk voor stuk heerlijk om te lezen, sommige ontroerend, andere hilarisch en bovenal: ze waren allemaal doordrenkt van zonneschijn en herkenbaarheid. Onderaan dit bericht sommen we ze allemaal nog eens voor je op, voor het geval je je hele zomer hebt doorgebracht op een zonovergoten eiland zonder wifi. In dat geval win je wat ons betreft trouwens ook nog de Gelukkige Bofkontprijs. Zeker omdat je dan in één keer al die fijne verhalen achter elkaar lezen kan. Na al die zomerherinneringen hier op Oh Marie! mogen de herinneringen van de grondlegger van deze website, Marlous Snijder, natuurlijk niet ontbreken.

Camping De eekhoorn
Tekst en foto’s – Marlous Snijder

Mijn jeugdzomerherinneringen hangen direct samen met een camping die l’Ecureuil heet en in het plaatsje Saint-Augustin in Frankrijk ligt. l’Ecureuil was in de jaren ’80 niet meer dan een afgezet stuk bos waar je je caravan kon neerzetten. Het werd uitgebaat door een ‘patron’. Een man met een uilenbril die helemaal wèg was van één van mijn – destijds zeer minderjarige – reisgenoten. Ik zie haar nog de knuffels van de man ondergaan zoals Penelope Pussycat de knuffels van Pepe Le Pew ondergaat in de Looney Tunes. Heden ten dage hadden we die gast zijn ass eraf gesuut natuurlijk, maar in de jaren ’80 kon dat allemaal nog.

l’Ecureuil betekent trouwens niet ‘zonovergoten-plek-waar-je-eindeloos-kan-ravotten’, maar gewoon ‘de eekhoorn’. Zó romantisch zijn mijn herinneringen nu ook weer niet.

Mijn ouders gingen jarenlang – geheel tegen hun principes, maar die zet je nu eenmaal als rechtgeaarde ouder opzij als je kinderen hebt – naar l’Ecureuil. De zee was om de hoek, de zongarantie 99,9%. Meer hebben kinderen niet nodig. En tevreden kinderen betekent: tevreden ouders.

Op l’Ecureuil was altijd wat te doen. Niet dat er vermaak was, daar moest je anno jaren ’80 zelf voor zorgen. Maar er was altijd wel een kampeur die met zijn auto vast kwam te zitten in het mulle zand (de patron zou hem er wel eens even uittrekken met zijn trekker, we hebben hem nooit meer teruggezien. Waarschijnlijk is hij halverwege zijn wandeling richting trekker ergens onder een boom in slaap gevallen en ligt hij daar nu nog. De boog kon toch verdorie niet altijd gespannen staan), er was een Engels stel dat met twee knoeperts van honden in een piepklein tentje sliep (vooral vermakelijk als het regende), voor de grote (jongens)kinderen was er vermaak in de vorm van Franse meisjes die op schoolkamp waren én ik herinner me een Nederlands stel dat hun kat mee had op vakantie. Een kat die met een héle lang lijn vastzat aan een tentstok en die, als de schemering inviel, achter de sprinkhanen op het veld aansprong. Die kat kwam vast thuis met een existentiële crisis na al dat sprinkhaan imiterende gedrag (om over de lange autorit nog maar te zwijgen). Er was een Engels gezin met vijf kinderen die bij iedere thuiskomst op de camping ‘come out and don’t shout!’ toegeschreeuwd kregen door hun ouders. Een pedagogische werkwijze die zeer goed bleek te werken, want alleen hun baby hield zich er niet aan. Maar die kon ook nog niet zelf lopen, dus in zekere zin ging dat commando ook nog niet voor hem op.

Er was ook een keer die dode egel die ik en mijn reisgenootjes langs de kant van de weg vonden. Iedere ochtend, als we een ‘pain s’il vouz plait’ gingen halen bij de campingwinkel en we langs hem liepen, werd ie groter. Ik verwonderde me daarover, want hoe kon die egel nou groeien terwijl hij dood was? Ik herinner me zelfs nog dat sprankje hoop dat hij misschien tóch nog leefde. Mijn ouders hebben me toen voorzichtig uitgelegd hoe dat zit met kadavers, warmte en de daaruit voortvloeiende chemische processen. Waarop ik besloot om de egel een grafje te geven. Misschien wel meer uit angst voor het ontploffingsgevaar dat die dode egel begon te vormen dan uit mededogen. Mijn vader, met zijn goeie hart, droeg hem op een schep naar de camping (waar hij die schep vandaan haalde is me nog steeds een raadsel, maar vaders zijn nu eenmaal Superman en McGyver in één dus het verbaast me niet) waarop we hem een begrafenis met de egards van een overleden Paus of koning gaven. Hij kreeg een kruis op z’n graf (niet dat wij enige religie aanhingen, maar dat hoorde er nu eenmaal bij) en iedere dag een vers boeketje veldbloemen. Tenminste, zolang wij op de camping stonden.

Als l’Ecureuil, tot slot, érgens aan bijdroeg was het aan het imago dat Fransen het niet zo ophebben met schoonmaken. Jammer dus dat men in de jaren ’80 nog aan heel veel lichaamshaar deed. Dat had mij de walging van het doorspoelen van een heleboel doucheputjes gescheeld. Uitweidingen over hurktoiletten laat ik hier verder achterwege, omdat ik bij het ophalen van die herinneringen gegarandeerd gillend wakker zal worden vannacht.

Ik heb l’Ecureuil weer eens gegoogled voor deze zomerherinnering. Er is veel veranderd sinds ik er voor het laatst kwam. Ze hebben tegenwoordig zelfs een mascotte: een knalgeel eekhoorn-achtig wezen met blauw haar. In de verte doet ie me denken aan Pepe Le Pew. Ik hoop maar dat hij de kleine kinderen op de camping met rust laat.

Zomerherinnering van Marlous Snijder - Oh Marie!
Zomerherinnering van Marlous Snijder - Oh Marie!
Op de foto’s van boven naar beneden: onze vakanties op l’Ecureuil door de jaren heen (waarbij de onderste veruit mijn favoriet is).

Dit was de laatste editie van de zomerherinneringenreeks op Oh Marie!
Alle zomerherinneringen lezen? Hieronder staan ze allemaal!
Back to the Breakfast Club door Jonas van der Zeeuw
Zomerhuisje aan zee, maar dan anders door Vera Bertens
Herinneringen aan een Amerikaanse zomer door Zita Bebenroth
Het mysterie van de verdwenen kwallen door Wendel Visser
Een les popgeschiedenis door Casper Boot
Feestjes, etentjes, Papiaments en blonde kraaltjesharen door Iris Vank
Herinnering met een Zeer Onverwacht Einde door Marloes de Vries
Op vakantie in Oostenrijk? Vermoord een paraglider! door Jasper Smit
Spaanse Pablo’s en een harpoenincident door The Holy Kauw Company
Een gruwelijk vakantieverhaal over een bitchy oma door Anna Denise Floor
De wereld in een verzopen zitkuil door Anne van Midden

Rondkijken in een verlaten zwemparadijs

Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Als je je door het verkeer op de Coolsingel worstelt en in oostelijke richting het centrum van Rotterdam uitrijdt, vervliegen al je frustraties over éénrichtingswegen, moeilijke rotondes en weg-blokkerende vrachtwagens in een oogwenk. Aangekomen op de Maasboulevard is er namelijk weidsheid, water, een stevige bries en een prachtig uitzicht over Rotterdam. De beloning voor al je verkeersinspanningen.

Het gebouw van voormalig zwemparadijs Tropicana aan de Maasboulevard springt ook direct in het oog. Ik ben er tijdens mijn Rotterdamtrips honderden keren langsgereden, altijd denkend dat het een club was of een disco. Ik ben daarin zo ongeveer de enige, want Tropicana was een begrip in Nederland. Beter gezegd: Tropicana was van 1988 tot 2010 hofleverancier spetterplezier. Met andere woorden: één van de meest epische zwemparadijzen van Nederland.

In 2010 sloot Tropicana haar deuren wegens teruggelopen bezoekersaantallen. Sinds die tijd wordt er gesteggeld over wat er met het pand gebeuren moet. De huidige stand van zaken is dat het misschien wel gesloopt gaat worden. Hoog tijd dus voor Oh Marie! om er eens langs te gaan. Je hebt nu eenmaal een Club Tropicana thema in te vullen of niet.

Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Tropicana’s 7.500 vierkante meters zijn momenteel (deels) in gebruik als stadskas (RotterZwam) en bar (de Aloha Bar). En ook al kan je er niet meer meegesleurd worden in de Wildwaterbaan, je kindje er laten sploetsjen in het pierenbadje, je van één van de super glijbanen laten glijden, of je voor even in de tropen wanen, voor mij is Tropicana nog steeds een epische plek. Omdat die oude bestemming en al die herinneringen nog steeds verscholen liggen achter barren, strandstoelen en parasols. Omdat een zwembad zonder water iets spookachtigs heeft en omdat Tropicana de magie heeft van een ‘abandoned place’ zonder écht verlaten te zijn.

De mensen van de Aloha Bar waren zo aardig om ons het zwembad en bar te laten fotograferen (veel dank daarvoor!). Ga je met ons mee?

Tropicana Rotterdam - Oh Marie!Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Van boven naar beneden: de buitenkant van het gigantische complex met haar glijbanen, marmeren toegangstrappen en overwoekerde toegangsdeuren.

Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Tropicana Rotterdam - Oh Marie!Tropicana Rotterdam - Oh Marie!Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Van boven naar beneden: het interieur van de Aloha Bar (waar je volgens Anne geweldig lekker eten kan, dus grijp je kans nu het nog kan!).

Tropicana Rotterdam - Oh Marie!Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Van boven naar beneden: vroeger kon je je door deze jungle laten drijven. Ze staat nu droog. Eronder de zeehond uit het voormalige pierenbadje.

Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Boven: die typische zwembadkleerhangers waar je zo handig je hele outfit aan weghangen kon, inclusief schoenen! Erachter de bar waarlangs je naar het buitenterras (het voormalige buitenbad) loopt.

Tropicana Rotterdam - Oh Marie!Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Plafonddetails.

Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Langs de bar loop je naar het buitenterras, vroeger het voormalige buitenbad dat nu met vlonders is afgedekt. Op het terras heb je een prachtig uitzicht over de Maas, de zuidoever en de Erasmusbrug. Nog steeds een heerlijke plek om af te koelen op warme dagen, door de wind die de Maas meevoert.

Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Boven naar beneden: de voormalige wildwaterbaan (“Afstand houden!” en “Alleen voor geoefende zwemmers!”) en typische (jaren ’80) zwembaddetails op het buitenterras.

Tropicana Rotterdam - Oh Marie!Tropicana Rotterdam - Oh Marie!Tropicana Rotterdam - Oh Marie!Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
De voormalige dompelbaden vormen naar mijn idee nogal een gevaar voor de dronken bezoeker. (Ik: “Mán, als ik dronken was, zou ik zéker in zo’n oud dompelbad knikkeren.” Anne: “Met jouw motoriek hoef je daar niet dronken voor te zijn.” Ik moet schoorvoetend toegeven dat mijn collega hier de spijker op zijn kop slaat.) Verder: de zonbedjes langs het voormalige buitenbad liggen er nog. Het onkruid rukt langzaam op.

Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Tropicana Rotterdam - Oh Marie!Tropicana Rotterdam - Oh Marie!Tropicana Rotterdam - Oh Marie!
Boven naar beneden: uitzicht op het buitenterras met erachter het enorme binnenbad waar tegenwoordig een stadskas gevestigd is. De tropische beplanting is voor een groot deel verwijderd, hier en daar hangen nog wat uitgedroogde takken langs de bladderende plafonds. Het ‘kasdeel’ van het zwembad is voor het grootste gedeelte gesloten voor bezoekers. O, wat hadden we daar graag nog wat rondgedwaald!

Tijdens onze zoektochten op het internet naar de geschiedenis van Tropicana kwamen we een paar leuke filmpjes tegen. Zoals deze die werd gemaakt op de laatste dag dat het zwembad open was (ter vergelijking!) en dit filmpje waar iemand met een drone over het verlaten zwembad vliegt. Heel gaaf en, zoals dat gaat met verlaten gebouwen, ook een beetje triest.

Het bezoeken van Tropicana is een ervaring die je niet wil missen, een waarvan niet zeker is hoe lang hij nog beschikbaar blijft. Ga naar de Aloha Bar, vier er je vrijgezellenfeest, verjaardag, 60-jarig trouwjubileum of ga er gewoon lekker eten tijdens een dagje uit. Wij zeggen: grijp die kans zo lang het nog kan!

Heb jij herinneringen aan Tropicana? Heb je er je kinderfeestje gevierd, of een schoolreisje? Een tand door je lip gekregen in de wildwaterbaan (toch niet zo’n geoefende zwemmer) of je misselijk gegeten aan de sundaes? Deel je verhalen met ons, we kijken ernaar uit!

Tekst en beeld: Marlous Snijder
Met veel dank aan de mensen van de Aloha Bar

Zomerherinnering van Anne van Midden

zomerherinnering anne - oh marie1
Als je in 1986 bent geboren en wordt gevraagd om een jaren ’80 zomerherinnering te schrijven wordt dat toch wel een beetje ingewikkeld. Dus werd het voor Oh Marie’s Anne een vroege jaren ’90 herinnering. Nou vooruit, maar alleen omdat er een zitkuil, gifgroen badpak en retro vouwwagen bij betrokken zijn. Wij zijn de moeilijkste niet (schreef zij zelf). Over het algemeen is de wereld voor kinderen klein en redelijk onschuldig. Voor Anne was de wereld groot, het zwembad te klein en waren boze buurmannen haar te slim af. Gelukkig is het allemaal goed gekomen met het meisje in het groen.

De wereld in een verzopen zitkuil
Tekst en foto’s – Anne van Midden

Met een lijst aan gave landen waar ik als kind mijn zomers heb doorgebracht is het moeilijk één favoriet te kiezen. Mijn ouders waren (goddank) met geen brandende fakkels en hooivorken op een ‘all-in’ camping of resort te krijgen. En dus werd het wildkamperen in Noorwegen en Zweden, wandelen in de Franse bergen, rondtrekken op Corsica, schelpjes zoeken in Cornwall, de ruïnes van King Arthur bezoeken en dammen bouwen in kleine riviertjes in Wales. Stuk voor stuk goede herinneringen, onvergetelijke avonturen en prachtige foto’s om naar terug te kijken.*

Toch is zijn mijn ultieme jaren ’90 zomerherinneringen gebonden aan de minst exotische plekken. De steeg. Het grasveld om de hoek. De straat. Onze achtertuin. Thuis.

Samen met mijn broer en zusje beleefde ik de grootste avonturen in deze kleine wereld. Mijn zusje was ‘de Duitsers’ terwijl mijn broer en ik ondergedoken zaten tussen de campingspullen op zolder (zij wist van niets). We speelden in onze twijfelachtige boomhut (2 planken en een Ajax poster) in het gemeenteplantsoen. We renden de hele buurt door, op vlucht voor de boze buurman. Klinkt nogal creepy, maar na eindeloos belletje lellen snap ik het achteraf gezien wel. Hij was overigens een stuk slimmer dan we dachten en wachtte ons aan het eind van de steeg op. Wij kwamen net trots om de hoek, blij dat we hem afgeschud hadden.. Springt hij opeens achter de heg vandaan: “Nu heb ik jullie!” Oeps.

Gelukkig voor de buurman speelden we ook vaak genoeg braaf in de tuin. Knikkeren, springtouwen, rolschaatsen (al ging dat mij niet al te best af), stoepkrijten en lieveheersbeestjes zoeken tussen de bamboebladeren. Als het echt goed warm was kwam het zwembadje naar buiten. Voor mijn gevoel duurde het úúúúúren voordat de tuinslang eindelijk een respectabel laagje water had geproduceerd. Ondertussen liepen mijn ouders heen en weer met emmers warm water, om het ijskoude te compenseren. Om de wachttijd door te komen haalden wij vast al het plastic speelgoed naar buiten, trok ik mijn gifgroene gesmokte badpak (stylist in de dop) aan en probeerden we elkaar met het koude water nat te spetteren.

Behalve de lange wachttijd zaten er nog wel meer nadelen aan dit, verder natuurlijk idyllische, tafereel:

  • Het plastic oranje zwembadje was zelfs voor ons kleine guppen niet bepaald groot, als broer- en zuslief er niet in zaten kon ik er net languit in liggen. Maar de luxe momenten dat je iets voor jezelf had in een gezin met 3 kinderen waren helaas zeldzaam.
  • Het water was vrij vlug afgekoeld en al snel zaten we met bibberende beentjes te spelen. Gewoon volhouden, want anders halen ze het badje weer weg. Omdat we niet elke dag úúúúúren wilde wachten tot het badje ‘vol’ was (en omdat het je reinste waterverspilling is) bleef het water staan voor de volgende dag. Probeer na een gemiddelde Nederlandse zomernacht maar eens met een stalen gezicht te gaan zitten en te zeggen “nee hoor, het is niet koud, dit kan prima”. Brrrr.
  • Die 70s zitkuil in de tuin was een briljant ontwerp van mijn moeder, want: bankjes en speelruimte in één. Maar de grote tegels waren nou niet echt een goede landingsbaan voor een sprong in het zwembadje. En alhoewel we geen duik namen (zo dom waren we ook weer niet) hebben we er behoorlijk wat schaafwonden aan overgehouden.
  • Als één van ons het zat was of gewoon zin had om de anderen te pesten, was het veel te makkelijk om simpelweg de rand naar beneden te houden. Er zat nauwelijks lucht in het badje, dus je kon hem gewoon platleggen. Voilà! Boze broer/zus en een verzopen zitkuil. (Waarom mijn ouders er nooit opgekomen zijn om van de zitkuil zelf een zwembad te maken is mij een raadsel..)
  • Je kon er niet in zwemmen. Punt.

Allemaal first world problems natuurlijk. Toch was dat mijn idee van een ultieme zomerdag, met mijn broer en zusje in dat kleine oranje badje, in de zitkuil, in de achtertuin. In onze kleine wereld.

zomerherinnering anne - oh marie

…oké, dus misschien doken we wel in het zwembadje en riepen we die schaafwonden over onszelf af. Maar in my defense, die blonde jongen op de foto rechts was Karel-Jan, mijn ‘vriendje’. Gevalletje indruk maken dus. Verder een hoog retro gehalte door onze oranje-bruine vouwwagen op de foto links.

* En hierbij nog wat foto’s van onze ‘grote wereld’ zomervakanties, als warm water ter compensatie voor het koude badje:

zomerherinnering anne - oh mariezomerherinnering anne - oh marie
zomerherinnering anne - oh marie2
Alle zomerherinneringen lezen?
Back to the Breakfast Club door Jonas van der Zeeuw
Zomerhuisje aan zee, maar dan anders door Vera Bertens
Herinneringen aan een Amerikaanse zomer door Zita Bebenroth
Het mysterie van de verdwenen kwallen door Wendel Visser
Een les popgeschiedenis door Casper Boot
Feestjes, etentjes, Papiaments en blonde kraaltjesharen door Iris Vank
Herinnering met een Zeer Onverwacht Einde door Marloes de Vries
Op vakantie in Oostenrijk? Vermoord een paraglider! door Jasper Smit
Spaanse Pablo’s en een harpoenincident door The Holy Kauw Company
Een gruwelijk vakantieverhaal over een bitchy oma door Anna Denise Floor

6 ultieme (en een tikje foute) zomerfilms

cocktail - tom cruise
Er zijn van die zomerdagen die.. nou ja.. niet bepaald zomers zijn. Zeldzaam natuurlijk, in ons zonovergoten land (ahum), maar het komt wel eens voor. Geen nood, voor de dagen dat het te koud of te nat is om naar buiten te gaan, maakten wij deze filmguide met 6 heerlijke zomerfilms. Ze krijgen misschien geen topscore op Imdb of een super recensie bij het filmhuis. Maar wat ons betreft zijn het zijn pareltjes.

Deze films schreeuwen vakantie, hebben een fijne soundtrack, zijn überfout of simpelweg een klassieker. En natuurlijk hebben ze allemaal een zo hoog mogelijk Club Tropicana gehalte. Reken op veel water, cocktails en zomervakantie scenes. Van Jaws tot the Adventureland, wij vermaken ons prima binnen! Werkt overigens ook als je, net als uw hoofdredacteur, een minder grote fan bent van tropische zomerdagen. Ventilator naast je hoofd, ijsje in je hand en you’re set!


The Goonies
Zelf was ik -1 jaar oud toen deze Spielberg klassieker in 1985 uitkwam, dus ik heb het helaas een beetje gemist. Maar mijn (iets oudere) lief heeft mij ervan overtuigd dat The Goonies in deze filmguide thuis hoort. In één zin: De Goonies, een stel tieners, vinden een plattegrond en gaan op zoek naar de bijbehorende schat. Klinkt als een ouderwetse avonturenfilm… en dat is het ook! Een 80’s klassieker, inclusief een piraat genaamd Eénoog Willy. Ik denk dat hij één oog heeft, wat jij?

Cocktail
Deze film met Tom Cruise wordt op Imdb omschreven als: “A talented New York bartender takes a job at a bar in Jamaica and falls in love“. Tja, meer kan ik er ook niet van maken. De film heeft in 1988 Razzies gewonnen voor slechtste film en slechtste script, Tom Cruise werd genomineerd als slechtste acteur. Goed verkooppraatje, vind je niet? Wat de film wel heeft is een ultiem zomerse setting, namelijk een tiki/cocktailbar op Jamaica. Mocht je een beetje zon missen op zo’n oer-Hollandse zomerdag, dan is deze film jouw redding! Om je definitief te overtuigen, deel ik graag nog even de payoff van Cocktail: “When he pours, he reigns. They thought he was good, they were wrong…he was the best.” In cocktails maken hè, daar hadden we het over..

Dirty Dancing
Omdat het zomers is. En zinderend. Omdat ze dansen in het water. En er was iets met meloenen. GROTE meloenen. (Het fruit mensen, het fruit!). En omdat “Have the time of your life” toch net wat lekkerder klinkt dan de payoff van Cocktail.

filmguide - 6 ultieme zomerfilms - Oh Marie
Jaws
Of je nu naar het Noordzee strand gaat of op een bedje ligt aan een azuurblauwe zee, denk vooral niet te veel aan deze klassieker uit 1975. Een stranddag is niet meer hetzelfde na een avondje met Jaws. Niet te verwarren met de metaalman uit James Bond trouwens. Alhoewel ik hem ook liever niet tegen kom in het water. De poster, de kleine haaienvin aan de J, het muziekje.. Deze film is een icoon!

*) Overigens zijn er maar een paar haaiensoorten die mensen aanvallen en gebeurt dit, op de hele wereld, maar honderd keer per jaar. Waar je als mens wel voor moet oppassen zijn o.a. octopussen, zogenaamde dooskwallen of zeekrokodillen. Voor de opblaasbare varianten van die laatste hoef je trouwens weer níet hysterisch de zee uit te rennen. Hoewel een beetje drama op een gemiddelde zomerdag geen kwaad kan natuurlijk ;)

RV
RV, of Runaway Vacation is een wat meer onbekende film met mijn held Robin Williams (snik). Een komische film over een familietripje in een RV (ook wel bekend als bibliobus). Want als je je gezin een luxe vakantie beloofd hebt is het natuurlijk heel slim om deze plannen onaangekondigd om te gooien en een grote lelijke bus te huren. Zeker als je een cynische puberdochter hebt. TOP idee. Het levert een hele grappige film op waarin Robin doet wat hij altijd goed doet. Jou aan het lachen maken.

Adventureland
We zijn niet de enigen die inspiratie halen uit de jaren ’80, de makers van Adventureland hebben een moderne film gemaakt die zich afspeelt in de 1987. Wat in feite neerkomt op een toffere soundtrack en scherper beeld. Gelukkig is er een old school attractiepark als setting en een tijdloze tienerliefde als rode draad. Samengevat: een ultieme zomerfilm!

En natuurlijk heb ik dan the Breakfast Club nog niet genoemd (maar Jonas wel!), en Ferris Bueller’s Day Off, National Lampoon, Back to the Future (het is bijna 21 okt 2015 mensen!) en al die andere 80s schatten.

Waar krijg jij een “woohoooo, het is zomervakantie gevoel!!” gevoel van, al regent het nog zo hard en begint werk alweer bijna? Kortom: Wat is jouw filmtip?