Act like a foodie

Borrelhapjeskalender - Uitgeverij Snor - Kamer 465

Ondanks dat ik geen keukenprinses ben, hou ik ontzettend van eten. Ik praat er ook graag over. Ik hou van programma’s als Masterchef en The Great British Bake-off, er is namelijk voor mij niets rustgevenders dan om te kijken naar mensen die eten maken (en er verder zelf niets mee te hoeven). Bij iedere fijne herinnering die ik heb is eten betrokken, van een Italiaans buffet dat we aten tijdens een familiebijeenkomst tot de champignonsoep die mijn moeder altijd maakte als ik griep had, vroeger. (Zelfs griep hebben had iets bijzonders toen je klein was, vandaar dat ook die herinnering vrolijk is.) Misschien hou ik om die troostende reden wél van het maken van soep en staat daarom de soepkalender van Uitgeverij Snor al een tijdje op mijn verlanglijstje. Ik bewonder de dames achter Uitgeverij Snor voor veel redenen: ze brengen prachtige, fijn-andere boeken uit die er ook nog eens prachtig uitzien. Iets waar veel uitgeverijen in Nederland naar mijn mening nog een puntje aan kunnen zuigen.

Ik was dus blij verrast toen ik samen met andere bloggers uitgenodigd werd voor de lancering van Snor’s nieuwe Borrelhapjeskalender. De kalender hoort in de soep- taart- en toetjesserie die er al is en is wederom gemaakt in samenwerking met Kamer 465. Tijdens de lancering werden we verwend met de heerlijke maar makkelijk te maken hapjes uit de kalender en als er één reden is waarom ik van een recept kan houden is als het lekker doch simpel is (met andere woorden: maakbaar voor een keuken-oen zoals ik). Na de launch wandelde ik nog wat door mooi Amsterdam met immer dynamische duo Anki&Casper (sorry voor de insidersgrap ;). Het was een fijne, zonnige zaterdagmiddag. Heerlijk. (Ik hoor je nu alleen nog denken: wat is dat met die honden op de foto? Ik hou er nogal van om dieren te fotograferen ik was zo blij als een kind toen ik het voor elkaar kreeg een actiefoto te maken van het hyper-actieve dier hieronder! ;-))

Even though I’m not much of a kitchen princess, I love food and I love talking about food. I am, for instance, a huge fan of Masterchef and The Great British Bake-off. There’s nothing more soothing than looking at people making food. Food is involved in almost every happy memory I have, from a delicious Italian buffet on a family gathering to the mushroom soup my mother made when I had the flu when I was little (even having the flu had something special when you were little, huh? Hence the good memory). Maybe that’s why I do like to make soup though and why Snor Publishers’ Soup calender is still on my wishlist. For many reasons I greatly admire those Snor ladies, for publishing such beautiful, off-beat books and being as independent as they are.

So you can imagine I was happily surprised when Snor invited me and some other bloggers to attend the booklaunch of one of their new books called ‘Borrelhapjeskalender’ (snack calender), again created in collaboration with Kamer 465. During the launch we were indulged with simple yet delicious snacks made from recipes from the book and if there’s anything I like about a recipe it’s that it’s delicious and yet simple to make (hence: doable for a kitchen rookie like me). Afterwards I strolled through the beautiful streets of Amsterdam a bit with the lovely dynamic duo Anki&Casper (okay, this is a bit of an inside joke, sorry!). It was just a nice, sunny Saturday. (I hear you think: what’s with the dogs? But I love to picture animals and I was stoked that I managed to shoot the hyper-active fellow below! ;-))

Borrelhapjeskalender - Uitgeverij Snor - Kamer 465
Borrelhapjeskalender - Uitgeverij Snor - Kamer 465
Borrelhapjeskalender - Uitgeverij Snor - Kamer 465
Borrelhapjeskalender - Uitgeverij Snor - Kamer 465

Life in plastic, it’s fantastic

Vintage Barbie kookboek

De belangrijkste reden waarom ik bijna niet naar Mad Men kijken kan is de verstikkende wijze waarop de rollen tussen mannen en vrouwen verdeeld waren in de jaren ’60. De vrouwen worden, grofgezegd, constant onderdrukt door hun bazen of vreemdgaande mannen, wat mij, als vrij mens, buikpijn geeft. Het is bizar om je te realiseren dat de tijd waarin de rollen verdeeld waren zoals ze waren nog niet eens zo lang geleden is. Als het niet zo treurig was, zou het bijna lachwekkend zijn. Om die reden hou ik erg van deze vintage Barbie kaarten. Barbie, niet bepaald het toonbeeld van feminisme, doet op de kaarten zulke sarcastische en grappige uitspraken dat het haar op een manier bevrijdt van haar conservatieve imago. Recent stuurde ik een vriendin zo’n kaart en daarop stuurde ze mij dit Barbie kookboek terug, dat ze bij de kringloop vond. De inhoud maakt me vreselijk aan het lachen (“Je wéét hoe gauw het ei aan de randjes van een kom vastbakt!”), vooral het hoofdstuk waarin Barbie hapjes wil maken voor Moederdag maar uiteraard niet haar vader als hulptroep kan inschakelen, omdat de man (logisch toch!) niet koken kan. Als ik iemands vrouw was geweest in de jaren ’50 of ’60, dan had mijn man iedere avond eten kunnen gaan afhalen, zo’n slechte kok ben ik. Om het nog erger te maken: ik haat afhalen in welke vorm dan ook (net zoals ik tanken haat) en het woord gastvrouw komt niet in mijn vocabulaire voor, dus de beste man zou zijn eten ook nog zelf moeten regelen én zijn eigen koffie moeten zetten.

Gelukkig is het 2013 en ben ik gezegend met een man die fantastisch koken en bakken kan en die het nooit een probleem vindt om de fritten zelf bij de snackbar te halen. Gelukkig (voor de visite) denkt hij er wél aan ze koffie aan te bieden. De weg van de liefde gaat dus nog steeds door de maag, zelfs als de maaltijd uit Barbie’s kookboek komt. Wel fijn voor ons dat niet meer vaststaat dat die maag per definitie mannelijk moet zijn!

The main reason why I almost can’t watch Mad Men is because of its suffocating sexism, the way the women in the series are treated by their bosses and cheating husbands. It makes my free mind ache. It’s just not far back in our past that women didn’t have the same rights as men which is pretty bizarre when you think of it. Nowadays, the way tasks were divided back then feel só old-fashioned that they’re almost laughable. That’s why I love these vintage Barbie cards so much, because they make Barbie – not exactly the gender-neutral toy – say these extremely funny and sarcastic things which in a way free her from her conservative image. I sent a friend of mine a Vintage Barbie card a while ago and she sent me this Barbie Cookbook from the thriftstore back. Its contents crack me up, especially the chapter were Barbie wants to make little bites for Mothers day but of course can’t ask for her father’s help, because the guy can’t cook. If I would have been someone’s wife in the fifties or sixties, my husband would have to order take-away each night, that’s how bad a cook I am. To make things worse, he’d had to order the food himself, because I also hate to order food via telephone or internet, as I hate to pick up food from a snack bar.

Lucky for me, it’s 2013 and I’m blessed with a man that bakes and cooks the most fantastic meals and enjoys making them. For him it’s no biggie to order food via telephone or internet or pick it up at a snack bar. Love still goes through the stomach, even if the meal comes from Barbie’s cookbook. But the most important thing of it all is that it doesn’t matter anymore if that stomach is male or female.

Vintage Barbie kookboek
Vintage Barbie kookboek

Babar’s travels

Babar Deens

Toen ik deze Deense (gekleurde) versie van Babar in de kringloop in Denemarken vond, bedacht ik me dat ik in een grijs verleden al twee héle vintage exemplaren van Babar kocht. Wat me toen en nu weer opviel was de tijdloosheid van de tekeningen. Je zou niet denken dat veel van De Brunhoff’s illustraties al ruim 80 jaar oud zijn. Prachtig.

Alle vintage kinderboeken bekijken? Klik hier!

When I found the (coloured) version of Babar in a thriftshop in Denmark, I remembered that I bought two very vintage examples of Babar already ages ago. What struck me then (and now again) is the timelessness of De Brunhoff’s drawings. It’s hard to imagine that they’re about 80 years old. Beautiful.

Want to see all the other vintage children’s books I wrote about? Look here!

De reis van Babar
De reis van Babar

Le Petit Nicolas

Petit Nicolas

Petit Nicolas

“…Over Alfons, die je niet zo vaak een klap kunt geven als je wel zou willen omdat hij een bril draagt…”

Ik leerde Le Petit Nicolas of De Kleine Nicolaas kennen op het voortgezet onderwijs, tijdens de lessen Frans. De avonturen – beleefd door de ogen van lagereschooljongen Nicolaas – zijn hilarisch, de tekeningen zo mogelijk nóg grappiger (alleen al het gezicht van het jongetje in bed op de onderste foto). De illustraties van Sempé, worden nog krachtiger doordat ze vaak geheel los op één pagina worden afgedrukt. (Sempé illustreerde overigens ook regelmatig voor The New Yorker.) De schrijver is Goscinny, die sommigen misschien weer kennen van de stripboeken Astérix. De stijl van de verhalen doet me denken aan die van Annie M.G. Schmidt en Roald Dahl: ze zijn voor kinderen leuk (de volwassenen in de verhalen worden niet gespaard), maar de onderliggende humor wordt juist vooral door volwassenen begrepen. Ik vond dit deel (waar kan het ook anders) bij de kringloop, geen idee of ze nog uitgegeven worden. Mocht je er een zien staan, meenemen, voorlezen of zelf lezen!

“…About Alfons, who you couldn’t slap as many times as you want because he wears glasses…”

I learned about Le Petit Nicolas or Little Nicholas at high school, during our French lessons. The adventures – told in the first person by schoolboy Nicholas himself – are hysterical, not to mention the illustrations made by Sempé (I mean, you only need to look at the face of the boy in bed at the last picture, it’s so funny). By often just placing one tiny drawing in the corner of a blank page, Sempé’s illustrations become even more powerful. (Some people might also know him from his work for The New Yorker, by the way.) Writer of the stories is Goscinny, the man behind the Astérix cartoons. The style of story-telling reminds me of Annie M.G. Schmidt or Roald Dahl: it’s great for children (adults are often target of the book’s humour), but there’s a hidden layer of humour throughout the book that appeals to adults as well. I found this book at a thriftshop (where else?), no idea if they’re published still. If you stumble upon one in a second hand store, do take it home and read it with your children or just to have a laugh yourself!

Petit Nicolas

Petit Nicolas

Hej Pippi!

Pippi

Het was allang geen geheim meer natuurlijk, ik hou ontzettend van kinderboeken. Momenteel heb ik de vintage exemplaren van Pippi Langkous op mijn kringloopverlanglijstje staan, maar ik kan ze in de regio amper vinden. Waarschijnlijk is Pippi te anarchistisch voor de mensen hier, óf men houdt zo van die boekjes dat niemand ze wegdoet, kan ook nog. Maar, de aanhouder wint. Recent vond ik er één, bij een kringloop van de kerk nota bene. Kijk hier, hier en hier voor meer recent gevonden kinderboekjes!

I have a thing for children’s books and currently have the vintage examples of Pippi Longstocking on my thrift wishlist. Apparantly, Pippi is too anarchistic for this region, I couln’t find one at all (or those books are so well loved, nobody gets rid of them of course!). But, my perseverence paid off, I found one! Take a look here, here and here for other recently thrifted children’s books!

Pippi

Pippi