Melancholie op z’n mooist: de blues geduid door bluesmuzikant Mitchell Rivers

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Mensen die iets met een bepaalde bezieling doen, hebben mijn hart. Zo liep ik een tijdje geleden een jongen tegen het lijf die bij een broodjeszaak werkte (oké, het was de Subway) en de broodjes verkocht alsof ze een Michelinster hadden. Ik hield meteen een beetje van hem. Of beter nog: van zijn enthousiasme. Ik wilde tegen hem zeggen: “Jongen, hou dat enthousiasme vast en laat het je nooit afpakken. Het gaat je ver brengen.“ Maar ja, dat klinkt dan weer zo belegen. Dat soort dingen ga ik wel zeggen als ik 80 ben en iedereen me een schattig omaatje vindt (en daarom meer genegen zijn het van me aan te nemen).

Ik wil maar zeggen: mensen die iets doen waar iedere vezel van hun lichaam blij van wordt, die wil ik omhelzen. Op een sokkel zetten. Die mensen maken namelijk het verschil. Kunnen een beter mens zijn door wat ze doen. En maken de wereld een stukje mooier.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Tijdens het brainstormen over Blue Monday kwam een interview met een blueszanger aan de orde. Misschien een beetje een flauw bruggetje, alhoewel hij niet bepaald vergezocht is. De blues vindt zijn oorsprong in wat voor haar uitvinders een vreselijke tijd was. En nog: als je de blues zingt, dan voel je je op dat moment in ieder geval eerder zwaarmoedig dan huppelig. Blue monday all over the place. Ja toch?

Mitchell Rivers zingt de blues. En vertelt erover. En dat doet hij niet zomaar, hij doet dat met een bezieling waar wij kippenvel van krijgen. Zoals hij kippenvel krijgt van de blues gezongen door oude meesters die de blues nog zingen zoals hij bedoelt is: alsof hun leven er vanaf hangt. Gemaakt in een tijd waarin muziek nog een noodzaak had, mensen op de been bracht, een protest was tegen wat voor onderdrukker dan ook.

Wil je een nieuw muziekgenre aan je Spotify playlist toevoegen? Mitch duidt de blues en suggereert meteen welke bluesnummers je niet wil missen.

Interview – Marlous Snijder
Foto’s – Nikki van de Poel/Satellite June

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Vertel eens iets over jezelf, wat is precies je achtergrond?
De ontdekking van muziek kwam niet via mijn ouders, maar wel door mijn ouders. Toen ik een jaar of 13 was, noemde mijn vader me een Beatle als ik mijn haren waste. Ik vroeg me af wat hij bedoelde en ontdekte The Beatles. Er ging een wereld voor me open. Ik kocht mijn eerste platenspeler en vanaf dat moment liet ik me volledig meeslepen door de muziek uit de jaren ’60 en ’70: The Beatles, The Stones, Led Zeppelin en Jimi Hendrix.

Toen ik 15 was, leende ik een gitaar van mijn oom en ging op muziekles, om daar na twee maanden alweer mee te stoppen. In plaats daarvan kocht ik een elektrische gitaar en draaide platen van Nirvana, ACDC en Metallica grijs totdat ik eindelijk had uitgevogeld hoe ze in godsnaam die licks en riffs speelden. Hoe dieper ik ging, hoe verder ik naar de roots ging, de oorsprong van de blues. Waar alles is begonnen, zogezegd. Ik sloot me regelmatig op op mijn zolderkamer met gitaar, een stapel platen en een zak wiet, met als motto ‘niet stoppen tot je vingers bloeden’.

Later startte ik een punkrockbandje ‘The Brown Paperbags’ waarmee we covers speelden. Ik nam daar al snel de rol van zanger op me, omdat de toenmalige zanger meestal te wasted was of de meeste teksten niet mee wist te zingen.

Na korte tijd stapte ik uit de band en begon een nieuwe band met de drummer van de Paperbags. Deze band heette ‘The Sidewalkers’, wat veranderde in ‘Joe Wigwam & The Sidewalkers’ en uiteindelijk in ‘Joe Madman & The Sidewalkers’. Op mijn 20e vloog ik naar Ierland met mijn gitaar en zworf daar een half jaar rond als straatmuzikant. Ik speelde in pubs om mijn peuken, bier en hostels te kunnen betalen.

Na Ierland trad ik op met Joe Madman, bracht twee EP’s uit en vorig jaar verscheen onze debuutplaat.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Wil je wat meer vertellen over Belle of Louisville?
Begin 2015 begon ik met een vriendin (Tess van der Zwet) het countryblues duo ‘Belle of Louisville’. Stefan Wolfs haakte al snel aan als pedalsteel/leadgitarist. Binnen een half jaar speelden we in zo’n beetje iedere popzaal van Nederland, tourden we mee met onder andere Pokey La Farge en Luke Winslow King en brachten we onze debuut EP uit.

Na dit half jaar besloot Tess door het verre oosten te gaan reizen, waardoor de band een half jaar stil kwam te liggen. Joe Madman kwam wegens omstandigheden ook aan zijn eind. Ik besloot daarop mijn bescheiden verzameling solo liedjes maar eens van de (stoffige) plank te trekken. Mijn solo band ‘Mitch Rivers’ werd geboren, iets wat ik altijd al had willen doen!

Is er een groot verschil tussen Mitchell op het podium en Mitchell thuis?
Ik denk niet dat er echt een verschil is tussen Mitch op het podium en Mitch thuis. Natuurlijk is de setting heel anders, maar ik ben overal gewoon mezelf. Op het podium komt er wel een oergevoel naar boven. Daar geef ik alles.

Er zit meer verschil in hoe ik vroeger leefde en hoe ik nu leef. Ik heb jarenlang bijna alles gedaan wat God verboden heeft, maar na een paar jaar kwam er meer rust in me. Het liefst woon ik gewoon in een huisje in het bos, maar muziek wil ik altijd blijven maken. Ik denk dat die balans er voor mij wel moet zijn.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Wanneer kwam je voor het eerst in aanraking met de blues en wat gebeurde er toen? Werd je meteen geraakt, of had dat tijd nodig?
Omdat blues in veel muziek verwerkt zit, kan ik me het allereerste moment niet echt herinneren. Ik kan me wel herinneren dat, tijdens het ontdekken van bepaalde Roots Delta blues zangers/muzikanten (de deltablues is een van de allereerste bluesstijlen – red.), de haren op mijn rug recht overeind stonden. Bijvoorbeeld de eerste keer dat ik Otis Rush in een oude live opname een kreet van bijna 10 seconden spatzuiver zag aanhouden. Of Magic Sam die gierend snel aan zijn snaren plukt in uptempo boogie. Tegenwoordig speelt bijna niemand meer zulke snelle muziek met de blote vingers.

Dat waren de momenten waarop ik merkte hoe puur blues kan zijn. Er werd zoveel ziel en zaligheid in de muziek gestopt. Het zijn niet gewoon liedjes, maar levensverhalen die verteld worden. Soms alleen met zang of met slechts een krakkemikkige gitaar. Zo naakt, alsof ze hun ziel op je bord gooien. Dat is wel iets anders dan die hapklare brokken die je tegenwoordig voorgeschoteld krijgt.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Hoe zou je de blues uitleggen aan iemand die de muziek niet kent en wat is het verschil met bluesrock?
Blues is een gevoel, voornamelijk een sombere of een verdrietige. Ik zie blues meer als een state of mind, een momentopname van hoe degene die het zingt zich op dat moment voelt. Zo is er ook woedende blues, zoals John Lee Hooker’s ”Madman blues”:
“I’m gonna take you down by the riverside
Hang you up baby by your neck!
I got the madman blues!”

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Country en blues hebben vaak iets melancholisch, een zweem van vervlogen tijden. Spreekt dat jou erin aan?
Jazeker, ook door het tijdsbeeld dat erin doorklinkt.

Oude opnamen zijn van een behoorlijk zwakke kwaliteit en daarbij waren de opnameskills in die tijd ook niet te best. Dit geeft de oude blues en country een zweem van romantiek, de muziek lijkt uit een compleet andere wereld te komen. Hoe verder en dieper je graaft hoe puurder de muziek soms ook wordt. Voor de blues hoef je niet te kunnen zingen om wel je verhaal te kunnen vertellen. Soms is het intrigerender om te luisteren naar iemand die met veel gevoel in zijn stem zijn pijn deelt (bijvoorbeeld Townes van Zandt), dan naar iemand die dat op een swingende, zingende Gospel manier doet.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Wat typeert bluesmuziek precies?

Het niks hebben, het kapotgaan. De onderdrukking tijdens en na de slavernij. Het enige waar mensen zich in die tijd aan vast konden klampen en waar ze kracht uit konden halen was religie. Daar vindt de blues zijn oorsprong.

Een prachtig voorbeeld daarvan is het lied van Son House “Don’t you mind”. Klappend uit de maat, zonder echte zangstem, maar zo zielseerlijk en gemeend gezongen: “Don’t you mind people grinnin’ in your face!”

Of bijvoorbeeld het lied ‘Lining track’, waarin geketende slaven tijdens het keiharde werk massaal zongen:
”Oh boys, is you right?
Done got right!
All I hate ‘bout linin’ track
These ol’ bars ‘bout to break my back”

Kippenvel.

Aan de andere kant is het typerende van blues dat het eigenlijk van en voor iedereen is. Iedereen voelt de blues, blues zit overal in.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Wat is het beste bluesnummer ooit gemaakt?
Dat is er niet, daar geloof ik niet echt in. Elk liedje heeft zijn eigen kracht en puurheid. Al moet ik wel zeggen dat Blind Willie McTell’s “Dyin’ Crap Shooter’s blues” een van mijn favorieten is. In dat nummer vertelt hij heel mooi vertelt hoe zijn gokmaatje in een hele waslijst heeft nagelaten hoe hij begraven wilde worden (alles gerelateerd aan gokken en kaarten):
”Send poker players to the graveyard
Dig my grave with the ace of spades
I want twelve polices in my funeral march
High sheriff playin’ blackjack, lead the parade”

Stel, ik wil me verdiepen in de blues, met welke artiest of album moet ik beginnen?
Ik denk dat het wel mooi is om van nieuw naar oud te gaan en steeds meer te graven (zoals ik zelf heb gedaan). Want hoe verder je teruggaat hoe mooier de parels en hoe puurder het goud. Maar dat is mijn mening. Ik denk dat er in elk tijdperk mooie dingen zijn gemaakt die hun charmes hebben.

(Dikke tip van de redactie: op muziekplatforms zoals Spotify staan playlists samengesteld op genre.)

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Waar kunnen we jouw muziek beluisteren en meer over je lezen?
Ik heb nu net mijn solo EP opgenomen in Electrosaurus Southern Sound Studio, de studio van Pablo van de Poel, die hopelijk voor de zomer nog uitkomt. Ook gaat Belle Of Louisville rond die tijd weer aan de slag. Op Facebook kun je alles volgen! (Mitch Rivers en Belle of Louisville) Op Spotify zijn ook de EP van Belle of Louisville en de debuutplaat van Joe Madman & The Sidewalkers te vinden.

Het onmogelijke mogelijk gemaakt – stylen met Keulse potten

Vintage styling Keulse potten - Oh Marie!
De Keulse pot. Je ziet hem hier rechts in zijn meest voorkomende gedaante. Met van die lekker truttige bloempjes erin.

Ik blijf er ver van. Sterker nog, ik loop nog net niet gillend weg als ik ze in de kringloop zie staan. Ik associeer ze met popperige, beige (dank Suzanne, voor deze prachtuitdrukking) interieurs. Met van die vensterbanken die volgepakt staan met een Zeer Eclectische Mix aan bloempotten. Ik ben persoonlijk niet vies van een beetje eclectisch (integendeel), maar je kan er ook in doorslaan. Absolute horror is het als het hele geheel ook nog op een groen gemarmerde vensterbank staat. Ook met een vensterbank van groen marmer is niets mis, maar de optelsom van dit alles doet me gillend wegrennen.

In grote lijnen gaan dit soort gedachten door mijn hoofd als ik Keulse potten zie.

Vintage styling Keulse potten - Oh Marie!
Keulse potten vervulden eeuwenlang een belangrijke functie. Ze werden gebruikt voor het inmaken van voedsel. Omdat ze van binnen geglazuurd zijn, bleef de smaak van het ingemaakte voedsel behouden. Het is maar goed dat ik niet in die eeuwen leefde, want ik hou niet van opgewarmd voedsel. En ook niet van ingemaakt voedsel. Of gefermenteerd voedsel. Of restjes. Ik ben een grote zeikerd wat dat betreft, maar dat is weer een andere blogpost. Wist je trouwens dat Piggelmee in een Keulse pot woonde? Die van die tovervis? Dat is ook een andere blogpost. Ik zit nooit verlegen om gespreksstof, zoals je merkt. Ook niet om zijweggetjes, trouwens.

Vintage styling Keulse potten - Oh Marie!
Maar, genoeg gebrabbeld. Er staan toch echt Keulse potten op deze foto’s. Ik besloot mijn Keulse potten angst diep in de ogen te kijken om te kijken of er nu echt niet iets mee te maken viel, stijltechnisch gezien dan. Ik toog naar de kringloop voor een Keulsepotzoeksessie.

Je hoeft in de kringloop niet lang te zoeken naar Keulse potten. Ze staan er in alle soorten en maten (kleuren niet, want ze zijn altijd grijs met blauw). Voor een item dat in mijn ogen ontzettend niet-courant is, zijn Keulse potten verrassend duur. Ik heb er een heleboel laten staan. Het ging me wat ver om voor iets waar ik braakneigingen van krijg, ook nog eens € 7,50 neer te tellen. Zelfs een erelid van hoarders anonymous heeft zijn grenzen.

Uiteindelijk vond ik twee exemplaren die langs mijn zeer strenge toelatingseisen kwamen. Zo wilde ik potten zonder oortjes (hoe lief dat ook klinkt, die trek ik echt niet) en zonder al teveel andere tierelantijntjes.

Vintage styling Keulse potten - Oh Marie!
De crux is ten eerste om de Keulse pot, net als dat groepje rotjongens op school vroeger, weg te halen van andere Keulse potten. Daar knappen ze al een stuk van op. (Die jongens trouwens ook.) Gebruik er één, hooguit twee, en zet er een amaryllis in. Of een modern vetplantje. Of een schijnasperge, mijn allerliefste lievelingsplant van dit moment. Gecombineerd met een cactus wordt het weer zo’n massief geheel, dus die zou ik vermijden. (Maar hé: dat is ook maar een mening natuurlijk. Ik hou ook niet van opgewarmd eten, dus luister vooral niet naar mij.) Gecombineerd met blauw, rood en geel krijgen ze iets fris, met pastels werken ze ook verrassend goed.

Verwijder verder alles wat ook maar naar ouderwets riekt en je Keulse pot is ineens salonfähig geworden.

Vintage styling Keulse potten - Oh Marie!
Ik geef zelfs toe: ik vind de Keulse pot op deze wijze zo leuk dat ik hem nog steeds heb staan.

Mocht je dus in de kringloop lopen, koop hebben, niks kunnen vinden en ontdekken dat de Keulse potten vriendelijk geprijsd zijn…grijp dan je kans. Je zou zomaar iets mee naar huis kunnen nemen dat net zo houdbaar is als ingemaakt voedsel.

(Vind je het leuk om ook aan de slag te gaan met fotografie en styling? Op 15 april 2016 geef ik weer een minicursus productstyling en fotografie bij Immer Urlaub in Utrecht! Je leest er hier meer over. Vragen? Mail me gerust op info[at]ohmarie.nl.)

Binnenkijken: gedeelde liefde op 80 vierkante meter

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Manon Bijkerk (a.k.a. La Nonette) en Doeke van Nuil delen veel liefdes. Voor illustratie, voor vintage, dinosaurussen, Franse koekjes, Angus de kat en…elkaar.

Ze wonen en werken in een zeventiger jaren flat in Utrecht, wat een stuk saaier klinkt dat het in werkelijkheid is. In de jaren ’70 hield men er namelijk verrassend hedendaagse ideeën over huisvesting op na. Waar hipsters tegenwoordig muren en deuren uit hun huis slopen, werden die in de jaren ’70 simpelweg niet geplaatst of vervangen door schuifdeuren. Het resultaat is een licht, ruim en loft-achtig appartement.

We vroegen Manon en Doeke hoe het is om zoveel liefdes onder één dak met elkaar te delen en of ze het weleens vreselijk oneens zijn met elkaar. Op werk- of interieurvlak. Het resulteerde in een opvallend liefdevol gesprek.

Wij waarschuwen dus alvast: als je erg bent gehecht aan je maandagmorgenhumeur, moet je nú stoppen met lezen. Die vervliegt namelijk gegarandeerd bij het verhaal van dit onweerstaanbare koppel!

Tekst en foto’s – Marlous Snijder

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Ha Manon en Doeke! Wie, wat, waar, waarom, wanneer…kortom: vertel eens over jullie? (Doeke was helaas afwezig tijdens de fotoshoot – red.)
Ik ben Manon, ik ben 26 en werk onder de naam La Nonette als illustrator in Utrecht. Ik heb op het ArtEZ gestudeerd in Zwolle en aan het Escola Massana in Barcelona een Erasmus gedaan. Door mijn studie in Barcelona heb ik een diepe liefde voor patronen, zachte kleuren en de zon. Tekenen doe ik al zo lang ik me kan herinneren en ik heb op jonge leeftijd al een heel eigen stijl ontwikkeld. Ik werk bij voorkeur handmatig met een eigen verftechniek die uit het aanbrengen van veel dunne lagen bestaat.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Ik hou niet van zwartwitdenken maar juist van het grijsgebied ertussen. Grijs betekent balans! Ik hou van thee maar ook van koffie, ik eet graag gezond maar ontzeg mezelf geen koekjes en chocolade, ik zit graag met de kat op schoot op zaterdagavond een spelletje te spelen, maar rol net zo makkelijk na een nacht dansen om 7 uur ’s ochtends mijn nest in. Ik ben verlegen en sociaal tegelijkertijd zeg maar. Zie, allemaal grijs!

La Nonette is ook echt mijn werkpersoonlijkheid. Dat voelt soms weleens een beetje gespleten omdat ik in het echt soms anders ben dan mensen verwachten en tegelijkertijd precies mijn werk ben. Nonette is heel erg mijn nostalgische en magische kant, alhoewel ik de laatste tijd ook probeer om ook mijn lompe en meer rebelse kant naar voren te laten komen.

Hallo! Ik ben Doeke, 28 jaar en werkzaam als illustrator onder de naam Studio Doeke. Net als Manon heb ik op Artez Zwolle gestudeerd (daar hebben we elkaar ook leren kennen) en heb ik ook in Barcelona een Erasmus gedaan.

Ik ben erg van de momenten, teken graag een beeld waar ik een gevoel aan koppel. In mijn werk staan menselijke karakters vaak centraal: ik hou ervan een verhaal te creëren. Voor mijn vrije werk illustreer ik graag spreuken zoals ‘Plants are friends’.

Afgelopen jaar ben ik begonnen met een master aan de Design Academy Eindhoven en daar ben ik aan het experimenteren om mijn ideeën en manier van werken ook op andere manieren toe te passen.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Vanwaar die liefde voor Franse koekjes?
Manon: Mijn ouders gingen altijd op vakantie naar Frankrijk en houden zo van het land dat ze er inmiddels de helft van het jaar verblijven. Mijn vader is opgegroeid in Brussel en is tweetalig.

Tijdens een vakantie in hun huisje in Frankrijk kocht mijn vader een keer koekjes (eigenlijk zijn het meer een soort cakejes) die Nonnettes heten. Die naam bleef meteen hangen omdat het een combinatie is van mijn twee voornamen: Manon en Nanette. Ik heb zelf eigenlijk nooit heel veel met de naam Manon gehad en besloot tijdens mijn afstuderen onder de naam Nonette te gaan werken. Af en toe word ik nu ook aangesproken met Nonette, wat ik eigenlijk wel leuk vindt. Er is trouwens ook een dorp dat Nonette heet, die bewoners daar zullen wel minder blij met me zijn.

Doeke: Ik heb liefde voor alle soorten koekjes ;-)

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Jullie huis heeft een bijzondere indeling, om nog maar te zwijgen over die geweldige schuifdeuren! Vertel eens, lopen jullie graag rondjes? Of vindt Angus dat vooral leuk?
Manon: Ik loop vooral rondjes als ik iets kwijt ben en loop te zoeken. We hebben ook wel eens achter elkaar aan gerend, maar Doeke is altijd sneller, haha! De kat vindt het heerlijk, die wordt heel onrustig als een van de schuifdeuren helemaal dicht is, dus laten we ze altijd op een kier. En in de zomer gooien we alles helemaal lekker open.

Doeke: Het is een heel fijn huis! En inderdaad: die schuifdeuren zijn super handig: je kan je gemakkelijk even afsluiten of juist alles open gooien.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Zit er een speciale gedachte achter de indeling van dit pand?
Dit pand is er een van een aantal flats dat op deze manier is gebouwd in 1971. Samen met onze drie buren delen we een grote gezamenlijke hal waarvan het idee is dat we hem met zijn allen een functie geven. Bij ons is het helaas vooral een opslagruimte, maar wie weet verandert dat nog.

Bijzonder is ook dat de buren zelf de nieuwe bewoners kiezen. Wij zijn eerst als geïnteresseerden op gesprek gekomen en uiteindelijk is de keuze op ons gevallen.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Er is in deze flat meer sociale controle dan bij een standaard flat en de meeste bewoners kennen we in elk geval van gezicht. Er worden ook af en toe bijeenkomsten en borrels georganiseerd. Veel mensen wonen hier al sinds het begin en willen nooit meer weg.

Achter de indeling van het appartement zelf staat flexibiliteit centraal, de ruimte is zelf helemaal naar wens in te delen als één grote ruimte of juist als meerdere kamers.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
In welke staat troffen jullie het huis aan toen jullie erin trokken?
Oh, het was niet om aan te zien. Het huis was doorleeft en doorrookt, overal zaten nicotinevlekken, rare stickers, gaatjes, spijkers…en er zat geen vloer in. Ook had de vorige bewoonster een voorkeur voor vieze bruine kleuren. We hebben een maand geschrobd, gesopt en geverfd om uiteindelijk de lange muur maar gewoon grijs te verven omdat de vlekken er doorheen bleven komen. De hele operatie was één groot plan B en we konden de Gamma niet meer zien op een gegeven moment.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Het is allemaal niet voor niks geweest: het huis is nu helemaal naar onze smaak ingericht. Het was echt een blank canvas. Terugkijkend heeft die klusmaand er ook voor gezorgd dat we ons hier direct heel erg thuis voelden.

Jullie zijn geliefden in hetzelfde creatieve vak. Hoe is het om dat gevoel te delen en werkt dat goed, of vliegen jullie elkaar creatief gezien weleens in de haren?
Manon: We zijn vanaf het begin (en dat is het eerste jaar van de kunstacademie) al samen, dus ging onze loopbaan meestal redelijk gelijk op. Na het afstuderen was het wel lastig om ineens echt concurrenten van elkaar te zijn: wanneer een van ons twee een opdracht kreeg die de ander ook heel graag had willen doen, bijvoorbeeld. Maar we gunnen het elkaar altijd, hoor.

Ook zijn we heel eerlijk naar elkaar en wordt er veel overlegd en gebrainstormd. Als ik iets niet zo mooi vind, dan zeg ik dat. Als Doeke echter achter zijn wijze van uitwerken blijft staan, kan ik daar vaak achteraf ook wel in komen. We vertrouwen erg op elkaars mening: ik stuur een opdracht meestal niet op voordat Doeke een go heeft gegeven. Andersom ook, trouwens.

We werken wel heel anders, haha! Doeke is goed met last minute deadlines en ik werk graag wat trager, neem graag de tijd. Ook heb ik altijd muziek opstaan als ik werk, anders raak ik afgeleid.

Momenteel lopen onze carrières voor het eerst in onze relatie uit elkaar, nu Doeke weer studeert en ik recent aan mijn baan als docent ben begonnen. Dat was vooral in het begin heel erg wennen, dat alleen zijn. Soms lopen we elkaar dagenlang mis.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Doeke: Na het afstuderen was het samen werken inderdaad weleens pittig, maar in de loop der jaren zijn we dit juist als voordeel gaan zien. We werken soms samen en daarbij zijn we elkaar echt weleens in de haren gevlogen! Een groot voordeel is dat we elkaar en elkaars werk zo goed kennen, dat we heel gericht feedback kunnen geven op elkaars werk. Het is ontzettend leuk als je elkaar dan toch nog kan verrassen met iets nieuws.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Wat hebben jullie met dinosaurussen?
Doeke: Die zijn allemaal van mij! Ik was vroeger (en nog steeds) gek op dinosaurussen en verzamelde er alles van. Ik wou heel lang paleontoloog worden maar ben toch een creatievere kant op gegaan. Grappig genoeg wou Manon vroeger ook paleontoloog worden!

Manon: Yep, dino’s zijn cool!

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Wat is jullie meest persoonlijke werk en waarom?
Doeke: Lastig lastig, bijna al mijn persoonlijke werk heeft een autobiografisch karakter. Maar als ik dan toch echt moet kiezen, dan is de illustratie ‘Plants are friends’ mijn favoriet. Zoals je ziet staat het huis vol met planten, ik ben altijd aan het verzamelen en aan het stekken.

Manon: Al mijn eigen werk is heel persoonlijk maar als ik er een moet kiezen ga ik voor een strip die ik recent heb gemaakt over vrouwelijke seksualiteit. Het is een onderwerp waar ik al heel lang iets mee wou doen omdat gelijkheid tussen partners iets is wat vanzelfsprekend zou moeten zijn, maar wat het helaas nog niet altijd is. In de strip zijn mijn eigen ervaringen en die van een paar vriendinnen verwerkt. Het is een heel persoonlijke strip geworden en ik vond de publicatie ervan super spannend! De reacties waren gelukkig overwegend positief en lief.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Jullie huis is heel rustig ingericht. Fijn! Hoe bewaar je die rust? En heb je dat nodig om creatief te kunnen zijn, of is dat geen halszaak?
Doeke: We woonden hiervoor in een appartement dat de helft kleiner was en dat stond heel erg vol, haha. Toen we hier naartoe verhuisden hebben we een selectie van spullen gemaakt omdat we het allebei fijn vonden de muren iets meer te laten ‘ademen’, daardoor heeft alles nu veel ruimte.

Manon: Eh, zo veel mogelijk opbergen tussendoor, maar meestal is het iets rommeliger dan op de foto’s. Doeke laat overal stapeltjes achter met papiertjes, boekjes en pennen en ik ben bijvoorbeeld een ramp met opruimen tijdens het koken. We proberen de boel in elk geval niet te vol te bouwen en steunen op een rustig kleurpalet. De planten helpen ook, trouwens. Ik heb de leegte wel nodig om me te kunnen focussen, een vol bureau leidt af, al is dat helaas wel vaak de realiteit.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Wat is de allerbeste kringloopschat die jullie ooit vonden?
Manon: Voor mij is dat de secretaire. Doeke heeft hem gevonden in een Zwolse kringloop, toen we daar nog woonden. Ik wou al heel lang zo’n kast maar ze waren moeilijk te vinden en op Marktplaats erg duur. Hij werd toevallig net binnengebracht en Doeke is er naast gaan staan, heeft hem gereserveerd en heeft me daarna gelijk gebeld. Ik ben toen meteen gekomen, heb hem afgerekend en dezelfde dag stond hij nog bij ons in huis. Het groene gasfornuis is trouwens ook een favoriet!

Doeke: We waren op vakantie in Frankrijk en ergens in een kringloop kwam ik het houten bord met de print met bomen erop tegen. Eigenlijk was hij niet te koop maar mijn schoonmoeder heeft er met al haar charme voor gezorgd dat we hem mee mochten nemen voor 10 euro. De print doet mij denken aan de bossen rond Appelscha waar ik ben opgegroeid en voor Manon komt hij erg overheen met Frankrijk, waar ze vroeger veel zomers heeft doorgebracht.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Hoe zijn de taken interieurtechnisch verdeeld? Of zijn jullie daar heel democratisch in?
Doeke: Mijn moeder zei ooit dat ‘we maar gewoon alles kochten bij de kringloop’ en hoewel het daar wel een beetje op neerkomt, zit er wel een duidelijke lijn in dingen die we mooi vinden. We hebben veel hout, veel zachte kleuren en houden het huis verder bewust heel open en wit. Omdat we in ons werk helemaal losgaan met kleuren en patronen denk ik dat we ons huis onbewust een beetje sober houden. Mijn smaak verandert altijd, dus af en toe halen we iets weg of voegen we iets toe.

Manon: Als ik iets echt niet mooi vind haal ik het soms stiekem weg, haha! Maar meestal zitten we aardig op een lijn. Doeke houdt wat meer van ‘troepjes’ (zoals de stenen overal), al zal hij wel zeggen van niet, haha. Het huis hoeft van mij ook niet een grote kringloop te worden, daarom hebben we sinds we hier wonen meer hedendaags design toegevoegd.

Binnenkijken La Nonette en Doeke van Nuil - Oh Marie!
Wat kan jullie altijd opvrolijken?
Samen dansen door de woonkamer. En ijs. En taart. Eigenlijk al het eten in het algemeen.

En dan tot slot natuurlijk de vraag die al dit hele gesprek op onze lippen brandt: vertel eens iets over Angus? Wanneer is hij bij jullie komen wonen en wat is zijn meest grappige eigenschap?
Een vriendin vertelde dat vrienden van haar een nestje hadden. Omdat hij zwart was en een mannetje, was hij niet erg gewild maar daarom vonden wij hem alleen maar leuker.

We hebben hem als kitten opgehaald, heel passend op de 13e van de maand, op de wallen in Amsterdam. Zijn moeder was een ‘tienermoeder’, eigenlijk nog te jong om al vruchtbaar te zijn.

Hij gedraagt zich als een hond: hij kwispelt nog net niet met zijn staart, maar hij luistert verrassend goed komt als je hem roept. Hij is heel lief en aanhankelijk maar totaal niet fotogeniek. Hij kijkt altijd chagrijnig!

Meer zien van het werk van Manon en Doeke?
La Nonette
Studio Doeke

Filmguide: 6x blauw, van brullende Schotten tot blauwe ara’s

braveheart - mel gibson
Toen we tijdens onze thema-brainstorm een Blue Monday filmguide bespraken kwamen we niet veel verder dan Avatar en Finding Nemo. Maar gelukkig ging er daarna een inspiratiekraan in mijn hoofd open (oh, was die maar 24/7 beschikbaar!). Al snel vormde zich een lijstje met 6 fijne optimistische films met een vleugje blauw. Of nou ja, 5 fijne films en Braveheart. Die laatste is optimistisch op een brullende Schotten-achtige manier. 

Mocht je nu meer zin hebben in een animatiefilm dan in een bloederig historisch drama (die dagen heb je), scroll dan meteen door naar beneden. Daar heb ik iets obscuurder films voor je geselecteerd waarvan de kans groter is dat je ze nog niet kent. Of wel kent maar niet gezien hebt. Of gezien hebt en van binnen en buiten kent. Dan loop ik gewoon achter. Wat ook niet ondenkbaar is. In dat laatste geval moet je dan zeker even met tips losgaan bij de comments!

Hopeloos verouderd of niet, je vindt in deze post hoe dan ook genoeg inspiratie voor je komende (vintage) filmavondje. En dan staan Avatar en Finding Nemo er nog niet eens in. Kun je nagaan!

filmguide - blue monday
Braveheart
Om één of andere reden heb ik deze film vroeger veel te vaak gezien. Als in: ik kon het woord voor woord meepraten. Blijkbaar vonden mijn ouders bloederige vecht-scenes geen bezwaar. Of misschien waren ze wel te grote Mel Gibson fans om er wat van te vinden. Of een te groot Schotland fan. Hoe dan ook, deze epische (5 Oscars-winnende) film hoort voor mij in dit lijstje thuis. Want hallo: blauwe warpaint op de gezichten plus “they will never take our FREEDOM!!” is historisch drama op zijn best. Al mis ik toch Colin Firth een beetje. Die hoort eigenlijk in alle historische dramafilms thuis. Gewoon omdat het kan.

The Blue Lagoon
Awwww, kiek nou! Een mini Brooke Shields en die onschuldige blonde krulletjes van Christopher Atkins. Koetsie koetsie! Als the Blue Lagoon je blauwe maandag (of dinsdag, of woensdag..) niet opvrolijkt weet ik het ook niet meer. Zoeter dan zoet, ik krijg al gaatjes als ik naar de poster kijk. Waar overigens de hele plot alvast op wordt samengevat. Dat is niet zo moeilijk, zo flinterdun als hij is. Vooruit, we schrijven hem toch nog even voor je uit, mocht je deze tekst op een klein scherm lezen: the Blue Lagoon gaat over 2 kinderen die na een schipbreuk op een onbewoond eiland aanspoelen. Ze worden verliefd en ontdekken dat voorbehoedsmiddelen niet echt voor het oprapen liggen op zo’n eiland. Of, zoals de poster zo mooi afsluit: “love as nature intended it to be“. Zoals ik al zei: flinterdun. Een beter medicijn tegen een slecht humeur bestaat er niet.

Midnight in Paris
Met zo’n prachtige poster krijg je al voorrang. Maar als de film dan ook nog romantisch, optimistisch en op en top magisch is verdien je een plek in ons filmlijstje! (Die plek komt nog voor de Oscars, dat snappen jullie ;-)) Een meeslepend, magisch verhaal, prachtige decors en fijne muziek. En Parijs zoals we Parijs graag zien, schitterend en vol poëzie. Volgens mij is dit één van de beste films van Woody Allen. Al gebiedt eerlijkheid me te zeggen dat ik er nog niet zoveel zag dat ik dit soort uitspraken al kan doen. Ah ja, just trust me on this one!

filmguide - blue monday
En dan is het nu tijd voor de animatiefilms! Man o man, wat zijn er veel films die in ons Blue Monday thema passen. Blauw is vast een makkelijke kleur, animatie-technisch. Je zit misschien niet te wachten op een wekenlange blauwe marathon, dus ik heb het beperkt tot drie films die je misschien nog niet gezien hebt. Of wel, maar dan vast nog niet vaak genoeg om het woord voor woord mee te kunnen praten!

Rio
Toen hij net uit was heb ik Rio keihard overgeslagen. Waarom? Ik ben een Pixar-snob. Echte Pixar fans kijken niet naar films van de concurrent. Inmiddels weet ik beter. Hoewel niets in de buurt komt van WALL-E, Up en Finding Nemo. Punt. Tot zover mijn biecht. Rio is gewoon een hele leuke familiefilm over een angstige blauwe ara (Blu) die als huisdier gehouden wordt. Tot hij teruggebracht wordt naar zijn natuurlijke habitat. Als Blu het laatste vrouwtje van zijn soort niet weet te versieren sterft de hele soort uit. No pressure verder, Blu. Ik geef vast een spoiler, het komt allemaal goed! Er is ook een Rio 2, voor als je toch wat begint te voelen voor die blauwe marathon.

The Smurfs
We kennen allemaal de tekenfilmpjes van de Smurfen. En we kennen de combinaties met vader Abraham en Irene Moors. The Smurfs uit 2011 is (gelukkig) totaal anders. Natuurlijk, de blauwe poppetjes blijven hetzelfde, op een 3D facelift na. Maar het enigszins stoffige Smurfendorp wordt verruild voor New York, waar de Smurfen per ongeluk terecht komen. Samen met Gargamel, die fantastisch neergezet wordt in deze film. Ik was oprecht enthousiast na het kijken! En heus niet alleen omdat kat Azrael erin zit. En ook niet vanwege Neil Patrick Harris (aka Barney uit How I Met Your Mother a.k.a. Legen-wait for it-dary!). Maar het helpt wel.

(Voor de echte tv-nerds: Je kunt in The Smurfs ook Emma uit Glee, Tim Gunn, Gloria uit Modern Family en (Phoebe’s vriendje) David uit Friends spotten. Maak je er een avondje artiestenbingo van! Wie zei dat februari een deprimerende maand is?)

Megamind
Heb ik deze film zelf gewoon gemist of is hij in Nederland nooit echt bekend geworden? Leve de digitale televisie, want we namen Megamind een tijdje geleden op en hebben er zo van genoten! Wat een topfilm! Het verhaal is anders dan anders en gelukkig niet heel voorspelbaar. En hij is ook gewoon onwijs grappig. Megamind is een blauw mannetje, dat probeert om net zo goed te zijn als zijn rivaal Metro Man. Dit mislukt keer op keer, tot hij besluit om dan maar de slechterik te worden. Dat gaat hem een stuk beter af. Maar dan komt het moment dat hij de wereld moet redden. Oeps. Megamind is dan wel de schurk, je ‘bent’ meteen voor hem. Bonuspunten voor zijn piranha-sidekick genaamd Minion!

En nee, Megamind is ook geen Pixar. Ik zei het toch, ik heb mijn leven gebeterd.

Heb jij een blauwe filmtip die we niet willen missen (want ook bij Oh Marie! doen we graag aan binge-watchen)? Deel hem in de comments!

Happy hour: fotograferen tijdens het blauwe uur

Blauw uur - Oh Marie!
Vlak voor de zon opkomt of ondergaat, ontstaat er een tijdslot dat in de fotografie ‘het blauwe uur’ wordt genoemd. In tegenstelling tot het gouden uur (het moment nadat de zon is opgekomen en voordat deze weer ondergaat) neemt de lucht tijdens het blauwe uur een diepblauwe kleur aan. Een kleur blauw die zich geweldig laat vastleggen door een camera.

Een goed (of nog beter: geschikt) blauw uur hangt af van locatie, datum en weersomstandigheden. In Nederland zit je goed: bij ons duurt het blauwe uur relatief lang. Laat je echter niet misleiden door de naam, want het blauwe uur duurt niet langer dan een kwartier. Maar ja, ‘het blauwe kwartier’ klinkt dan weer zo lullig. De datum bepaalt verder wanneer de zon op- of ondergaat en het is ook fijn als het weer meewerkt: het blauwe uur is het best zichtbaar als er geen of weinig bewolking is.

Persoonlijk vind ik het blauwe uur zelfs bij uitstek een fotografiemoment voor de winter. Zeker als het gesneeuwd heeft, geeft het wit van de sneeuw tussen de bomen foto’s iets magisch. Al wil het dit jaar niet erg winteren, toch had ik een paar weken geleden geluk: het vroor, het was helder en er lag zowaar zelfs wat sneeuw!

Blauw uur - Oh Marie!
Blauw uur - Oh Marie!
Hierboven fase 1 van het blauwe uur: de blauwe lucht die ontstaat nadat de zon onder is gegaan geeft een heel duidelijk contrast tussen onderwerp en achtergrond. Eerst wordt hij paars, om over te gaan in een perfect verloop: het ombré effect.

Wat verder handig is om te weten: de richting die je op fotografeert is vanzelfsprekend van invloed op de kleur blauw. Aan de kant waar de zon ondergaat, is de lucht lichter (zie onder).

Blauw uur - Oh Marie!
Blauw uur - Oh Marie!
Het blauwe uur wordt vaak benut voor het fotograferen van landschappen maar ook voor architectuurfotografie. Kijk maar eens naar de bovenste foto in deze blogpost. Omdat de lucht nog niet helemaal donker is, blijft het silhouet van een gebouw zichtbaar. Er ontstaat een mooi contrast tussen lucht en object. In de winter is veel binnenverlichting al vroeg aan, wat fotograferen na zonsondergang ook nog een extra gaaf (licht)effect aan je foto’s kan geven. (Dit gaat natuurlijk niet op als je een lucky basterd bent die op een kantoor werkt waar om 16.00u het licht al wordt uitgedaan. In dat geval wil ik graag weten waar je werkt en of ze er nog vacatures hebben. En of ze een beetje goede arbeidsvoorwaarden hebben natuurlijk.)

Blauw uur - Oh Marie!
Blauw uur - Oh Marie!
Langzaam maar zeker wordt de lucht egaal blauw voordat het helemaal overgaat in zwart.

Ik schoot deze foto’s vanuit de hand, maar als je wil voorkomen dat je sluitertijd heel lang wordt, of je ISO waarde de pan uitrijst, dan is een statief geen overbodige luxe. Check voordat je op stap gaat hoe laat de zon onder gaat en zorg ervoor dat je vlak vóór dat moment op de plek bent die je wil fotograferen. Zo kan je de rap veranderende lucht goed vastleggen. Ik vond deze handige tabel met de tijden van de zonsondergang van 2016. Nu nog even wachten op een heldere avond. En als we heel, heel veel geluk hebben, sneeuw. Ik ga een sneeuwdans voorbereiden, jij veel plezier gewenst!

Blauw uur - Oh Marie!