Berichten

Waarom je beter niet op vakantie kunt gaan


Soms, als ik in een erg kniesorige stemming ben, dan bekruipt me het gevoel dat je gewoon maar beter helemaal niet op vakantie kunt gaan. Voordat je weggaat is je to-do lijst namelijk zó lang dat je na het afronden ervan nog serieuzer aan vakantie toe bent dan je al was. En dan moet het feest van het inpakken nog beginnen. Vervolgens blijft bij thuiskomst de kater, dat omgekeerde gevoel van heimwee, minstens een week hangen. (En als het écht uit de klauwen escaleert, dan zit ik drie weken daarna nog door de vakantiefoto’s op mijn telefoon te scrollen met All by myself van Céline Dion op de achtergrond.) Het was een typisch geval van huilend naar huis dit jaar. 



We gingen naar Noord-Jutland in Denemarken. Omdat we niet te lang wilden rijden met ons 5-maanden-oude-Catootje. Dat van die kortere reistijd hadden we trouwens vrij slecht ingeschat, want Noord-Jutland is best groot en best ver rijden. Maar we hadden geen files. En door het onchristelijke tijdstip waarop we vertrokken kwamen we ook nog eens voor het donker op onze plaats van bestemming aan. En dat met twee kinderen op sleeptouw. Waarvan er één maar een beetje morrelde *) en de ander de hele rit lang verdiept was in haar Disney puzzelboek.

*) Want helaas zijn Maxi-Cosi’s **) zeg maar niet echt Cato’s ding. Stel je eens voor dat je in een auto zit met een baby die keihard huilt en dat dan de vierjarige die ernaast zit opkijkt uit haar boek en zegt: “mamma? Cato huilt.” Rainman is er niks bij.

**) Want wie verzon die naam? Er is niets maximaal knus aan die stoeltjes. Tenzij je baby een slangenmens is en opgevouwen in een koffer nog lekker ligt, is een Maxi-Cosi eerder een naughty chair dan een comfortabel stoeltje om je baby in te vervoeren.


Het weer daar in het noorden was fantastisch. Niet warmer dan 25 graden, eerder een graad of 20. Wat voor kouwelijke mensen misschien klinkt als een vakantie achter de muur uit GOT’s Westeros, maar wat voor mij de perfecte temperatuur is. In Denemarken hebben bestemmingen daarbij namen zoals Lolland, Skibby, Toftum of Skir (oh wacht, dat was slang voor oud, heb ik me pas laten vertellen) en als de plaatsnaam al zegt dat het er tof is of dat je er lol gaat maken, dan ben ik direct verkocht. Daarbij is het in Denemarken celestijns rustig en heb je bijna letterlijk op iedere straathoek een kringloop. Het kan gewoon niet op.


Eén van de hoogtepunten van deze vakantie was, naast het plunderen van meerdere kringlopen, een bezoek aan Kunsten, het museum voor moderne kunst in Aalborg. Het gebouw is ontworpen door Alvar Aalto (dat alleen maakt het museum al een bezoek waard) en het is één van de mooiste musea die ik tot nu toe bezocht. Door het gebouw, door de opzet van de exposities en door de grote hal (zie onder), die enorm indruk op me maakte. Het museum is relatief klein en dat is prima. Je hebt daarom de tijd om bijvoorbeeld in het restaurant een caesar salade te eten die zo fantastisch lekker is dat je voor de rest van je leven op dat vlak bent verpest.



Ik bezocht in Kunsten ook de expositie van de Finse Kaarina Kaikkonen. Ze exposeerde onder andere met het enorme kunstwerk van wc-papier dat je hieronder rechts ziet. Als je zoiets prachtigs van zoiets banaals kunt maken, dan ben je in mijn ogen een genie. (Al moet ik ook zeggen dat dat kunstwerk ergens diep van binnen het gevoel opriep dat vergelijkbaar is met dat van een hondje dat een berg herfstbladeren ziet. Of van een peuter die een blokkentoren omgooit. Ken je dat? Of ben ik de enige die dat soort gekke, destructieve gedachten heeft bij de aanblik van zoiets fragiels? Gelukkig liep er een hele strenge suppoost rond. En hebben mijn ouders me goed opgevoed.)



En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Maar dat zou super irritant zijn, dus dat doe ik niet. Het was leuk, het was goed, de baby stopte met huilen, de zon scheen en we huppelden naar een goudomrande Deense horizon. Bijna letterlijk. Dus ondanks de kater bij thuiskomst vermoed ik dat we dit volgend jaar, bij leven en welzijn, toch weer gaan doen.

Zomerherinnering van Marlous Snijder

Zomerherinnering van Marlous Snijder - Oh Marie!
De afgelopen twee maanden plaatsten we iedere vrijdag een zomerherinnering van creatieve geesten die wij bewonderen. Ze waren stuk voor stuk heerlijk om te lezen, sommige ontroerend, andere hilarisch en bovenal: ze waren allemaal doordrenkt van zonneschijn en herkenbaarheid. Onderaan dit bericht sommen we ze allemaal nog eens voor je op, voor het geval je je hele zomer hebt doorgebracht op een zonovergoten eiland zonder wifi. In dat geval win je wat ons betreft trouwens ook nog de Gelukkige Bofkontprijs. Zeker omdat je dan in één keer al die fijne verhalen achter elkaar lezen kan. Na al die zomerherinneringen hier op Oh Marie! mogen de herinneringen van de grondlegger van deze website, Marlous Snijder, natuurlijk niet ontbreken.

Camping De eekhoorn
Tekst en foto’s – Marlous Snijder

Mijn jeugdzomerherinneringen hangen direct samen met een camping die l’Ecureuil heet en in het plaatsje Saint-Augustin in Frankrijk ligt. l’Ecureuil was in de jaren ’80 niet meer dan een afgezet stuk bos waar je je caravan kon neerzetten. Het werd uitgebaat door een ‘patron’. Een man met een uilenbril die helemaal wèg was van één van mijn – destijds zeer minderjarige – reisgenoten. Ik zie haar nog de knuffels van de man ondergaan zoals Penelope Pussycat de knuffels van Pepe Le Pew ondergaat in de Looney Tunes. Heden ten dage hadden we die gast zijn ass eraf gesuut natuurlijk, maar in de jaren ’80 kon dat allemaal nog.

l’Ecureuil betekent trouwens niet ‘zonovergoten-plek-waar-je-eindeloos-kan-ravotten’, maar gewoon ‘de eekhoorn’. Zó romantisch zijn mijn herinneringen nu ook weer niet.

Mijn ouders gingen jarenlang – geheel tegen hun principes, maar die zet je nu eenmaal als rechtgeaarde ouder opzij als je kinderen hebt – naar l’Ecureuil. De zee was om de hoek, de zongarantie 99,9%. Meer hebben kinderen niet nodig. En tevreden kinderen betekent: tevreden ouders.

Op l’Ecureuil was altijd wat te doen. Niet dat er vermaak was, daar moest je anno jaren ’80 zelf voor zorgen. Maar er was altijd wel een kampeur die met zijn auto vast kwam te zitten in het mulle zand (de patron zou hem er wel eens even uittrekken met zijn trekker, we hebben hem nooit meer teruggezien. Waarschijnlijk is hij halverwege zijn wandeling richting trekker ergens onder een boom in slaap gevallen en ligt hij daar nu nog. De boog kon toch verdorie niet altijd gespannen staan), er was een Engels stel dat met twee knoeperts van honden in een piepklein tentje sliep (vooral vermakelijk als het regende), voor de grote (jongens)kinderen was er vermaak in de vorm van Franse meisjes die op schoolkamp waren én ik herinner me een Nederlands stel dat hun kat mee had op vakantie. Een kat die met een héle lang lijn vastzat aan een tentstok en die, als de schemering inviel, achter de sprinkhanen op het veld aansprong. Die kat kwam vast thuis met een existentiële crisis na al dat sprinkhaan imiterende gedrag (om over de lange autorit nog maar te zwijgen). Er was een Engels gezin met vijf kinderen die bij iedere thuiskomst op de camping ‘come out and don’t shout!’ toegeschreeuwd kregen door hun ouders. Een pedagogische werkwijze die zeer goed bleek te werken, want alleen hun baby hield zich er niet aan. Maar die kon ook nog niet zelf lopen, dus in zekere zin ging dat commando ook nog niet voor hem op.

Er was ook een keer die dode egel die ik en mijn reisgenootjes langs de kant van de weg vonden. Iedere ochtend, als we een ‘pain s’il vouz plait’ gingen halen bij de campingwinkel en we langs hem liepen, werd ie groter. Ik verwonderde me daarover, want hoe kon die egel nou groeien terwijl hij dood was? Ik herinner me zelfs nog dat sprankje hoop dat hij misschien tóch nog leefde. Mijn ouders hebben me toen voorzichtig uitgelegd hoe dat zit met kadavers, warmte en de daaruit voortvloeiende chemische processen. Waarop ik besloot om de egel een grafje te geven. Misschien wel meer uit angst voor het ontploffingsgevaar dat die dode egel begon te vormen dan uit mededogen. Mijn vader, met zijn goeie hart, droeg hem op een schep naar de camping (waar hij die schep vandaan haalde is me nog steeds een raadsel, maar vaders zijn nu eenmaal Superman en McGyver in één dus het verbaast me niet) waarop we hem een begrafenis met de egards van een overleden Paus of koning gaven. Hij kreeg een kruis op z’n graf (niet dat wij enige religie aanhingen, maar dat hoorde er nu eenmaal bij) en iedere dag een vers boeketje veldbloemen. Tenminste, zolang wij op de camping stonden.

Als l’Ecureuil, tot slot, érgens aan bijdroeg was het aan het imago dat Fransen het niet zo ophebben met schoonmaken. Jammer dus dat men in de jaren ’80 nog aan heel veel lichaamshaar deed. Dat had mij de walging van het doorspoelen van een heleboel doucheputjes gescheeld. Uitweidingen over hurktoiletten laat ik hier verder achterwege, omdat ik bij het ophalen van die herinneringen gegarandeerd gillend wakker zal worden vannacht.

Ik heb l’Ecureuil weer eens gegoogled voor deze zomerherinnering. Er is veel veranderd sinds ik er voor het laatst kwam. Ze hebben tegenwoordig zelfs een mascotte: een knalgeel eekhoorn-achtig wezen met blauw haar. In de verte doet ie me denken aan Pepe Le Pew. Ik hoop maar dat hij de kleine kinderen op de camping met rust laat.

Zomerherinnering van Marlous Snijder - Oh Marie!
Zomerherinnering van Marlous Snijder - Oh Marie!
Op de foto’s van boven naar beneden: onze vakanties op l’Ecureuil door de jaren heen (waarbij de onderste veruit mijn favoriet is).

Dit was de laatste editie van de zomerherinneringenreeks op Oh Marie!
Alle zomerherinneringen lezen? Hieronder staan ze allemaal!
Back to the Breakfast Club door Jonas van der Zeeuw
Zomerhuisje aan zee, maar dan anders door Vera Bertens
Herinneringen aan een Amerikaanse zomer door Zita Bebenroth
Het mysterie van de verdwenen kwallen door Wendel Visser
Een les popgeschiedenis door Casper Boot
Feestjes, etentjes, Papiaments en blonde kraaltjesharen door Iris Vank
Herinnering met een Zeer Onverwacht Einde door Marloes de Vries
Op vakantie in Oostenrijk? Vermoord een paraglider! door Jasper Smit
Spaanse Pablo’s en een harpoenincident door The Holy Kauw Company
Een gruwelijk vakantieverhaal over een bitchy oma door Anna Denise Floor
De wereld in een verzopen zitkuil door Anne van Midden

6 ultieme (en een tikje foute) zomerfilms

cocktail - tom cruise
Er zijn van die zomerdagen die.. nou ja.. niet bepaald zomers zijn. Zeldzaam natuurlijk, in ons zonovergoten land (ahum), maar het komt wel eens voor. Geen nood, voor de dagen dat het te koud of te nat is om naar buiten te gaan, maakten wij deze filmguide met 6 heerlijke zomerfilms. Ze krijgen misschien geen topscore op Imdb of een super recensie bij het filmhuis. Maar wat ons betreft zijn het zijn pareltjes.

Deze films schreeuwen vakantie, hebben een fijne soundtrack, zijn überfout of simpelweg een klassieker. En natuurlijk hebben ze allemaal een zo hoog mogelijk Club Tropicana gehalte. Reken op veel water, cocktails en zomervakantie scenes. Van Jaws tot the Adventureland, wij vermaken ons prima binnen! Werkt overigens ook als je, net als uw hoofdredacteur, een minder grote fan bent van tropische zomerdagen. Ventilator naast je hoofd, ijsje in je hand en you’re set!


The Goonies
Zelf was ik -1 jaar oud toen deze Spielberg klassieker in 1985 uitkwam, dus ik heb het helaas een beetje gemist. Maar mijn (iets oudere) lief heeft mij ervan overtuigd dat The Goonies in deze filmguide thuis hoort. In één zin: De Goonies, een stel tieners, vinden een plattegrond en gaan op zoek naar de bijbehorende schat. Klinkt als een ouderwetse avonturenfilm… en dat is het ook! Een 80’s klassieker, inclusief een piraat genaamd Eénoog Willy. Ik denk dat hij één oog heeft, wat jij?

Cocktail
Deze film met Tom Cruise wordt op Imdb omschreven als: “A talented New York bartender takes a job at a bar in Jamaica and falls in love“. Tja, meer kan ik er ook niet van maken. De film heeft in 1988 Razzies gewonnen voor slechtste film en slechtste script, Tom Cruise werd genomineerd als slechtste acteur. Goed verkooppraatje, vind je niet? Wat de film wel heeft is een ultiem zomerse setting, namelijk een tiki/cocktailbar op Jamaica. Mocht je een beetje zon missen op zo’n oer-Hollandse zomerdag, dan is deze film jouw redding! Om je definitief te overtuigen, deel ik graag nog even de payoff van Cocktail: “When he pours, he reigns. They thought he was good, they were wrong…he was the best.” In cocktails maken hè, daar hadden we het over..

Dirty Dancing
Omdat het zomers is. En zinderend. Omdat ze dansen in het water. En er was iets met meloenen. GROTE meloenen. (Het fruit mensen, het fruit!). En omdat “Have the time of your life” toch net wat lekkerder klinkt dan de payoff van Cocktail.

filmguide - 6 ultieme zomerfilms - Oh Marie
Jaws
Of je nu naar het Noordzee strand gaat of op een bedje ligt aan een azuurblauwe zee, denk vooral niet te veel aan deze klassieker uit 1975. Een stranddag is niet meer hetzelfde na een avondje met Jaws. Niet te verwarren met de metaalman uit James Bond trouwens. Alhoewel ik hem ook liever niet tegen kom in het water. De poster, de kleine haaienvin aan de J, het muziekje.. Deze film is een icoon!

*) Overigens zijn er maar een paar haaiensoorten die mensen aanvallen en gebeurt dit, op de hele wereld, maar honderd keer per jaar. Waar je als mens wel voor moet oppassen zijn o.a. octopussen, zogenaamde dooskwallen of zeekrokodillen. Voor de opblaasbare varianten van die laatste hoef je trouwens weer níet hysterisch de zee uit te rennen. Hoewel een beetje drama op een gemiddelde zomerdag geen kwaad kan natuurlijk 😉

RV
RV, of Runaway Vacation is een wat meer onbekende film met mijn held Robin Williams (snik). Een komische film over een familietripje in een RV (ook wel bekend als bibliobus). Want als je je gezin een luxe vakantie beloofd hebt is het natuurlijk heel slim om deze plannen onaangekondigd om te gooien en een grote lelijke bus te huren. Zeker als je een cynische puberdochter hebt. TOP idee. Het levert een hele grappige film op waarin Robin doet wat hij altijd goed doet. Jou aan het lachen maken.  

Adventureland
We zijn niet de enigen die inspiratie halen uit de jaren ’80, de makers van Adventureland hebben een moderne film gemaakt die zich afspeelt in de 1987. Wat in feite neerkomt op een toffere soundtrack en scherper beeld. Gelukkig is er een old school attractiepark als setting en een tijdloze tienerliefde als rode draad. Samengevat: een ultieme zomerfilm!

En natuurlijk heb ik dan the Breakfast Club nog niet genoemd (maar Jonas wel!), en Ferris Bueller’s Day Off, National Lampoon, Back to the Future (het is bijna 21 okt 2015 mensen!) en al die andere 80s schatten.

Waar krijg jij een “woohoooo, het is zomervakantie gevoel!!” gevoel van, al regent het nog zo hard en begint werk alweer bijna? Kortom: Wat is jouw filmtip? 

Zomerherinnering van Anna Denise Floor

Zomerherinnering Anna Denise Floor - Oh Marie!
We herinneren ons het hilarische verhaal van een iemand die een hele avond lang een vakantiefotopresentatie van twee hondenliefhebbers moest bijwonen. De liefdevolle baasjes toonde die avond foto’s van hun vakantie Frankrijk. Of eigenlijk, van hun hond in Frankrijk. Hond onder een boom, naast een tafel, op een stoel, in een oud straatje, in zee, op het strand, op schoot, weer op een stoel en ga zo maar even een lange avond door. Dit is natuurlijk een wel heel extreem geval van een verplichte vakantiefoto-kijk situatie. Ons punt is: het tonen van vakantiefoto’s is een hele effectieve manier om je vriendengroep in rap tempo uit te dunnen. Vakantieverhalen zijn eigenlijk alleen maar leuk als ze gruwelijk zijn. Daarom deelt Anna Denise vandaag haar (zomer)herinneringen aan haar Zwitserse, bitchy oma. Die niet van slapjanussen, knoeierts, rot-routes of boomstammen door haar ramen houdt…

Een gruwelijk vakantieverhaal over een bitchy oma
Tekst en foto’s – Anna Denise Floor

Er is bijna niets saaiers, vind ik persoonlijk, dan het aanhoren van andermans vakantieverhalen. Ik vind mezelf horen praten over mijn vakantie al dodelijk vervelend. Het weer was lekker, het eten geweldig, de cultuur onovertroffen en och, het is echt zo fijn om eens helemaal lekker off the grid te zijn, weet je? Erger is het nog als de vakantiefoto’s uit de kast komen. Gelukkig krijg je tegenwoordig al gauw een iPhone in je handen gedrukt zodat je op eigen tempo kunt scrollen, maar ik ril bij de herinnering aan de urenlange slideshows die mijn opa speciaal voor ons had klaargezet op DVD.

Vakantieverhalen hoor ik dus meestal beleefd (je wilt toch nog een beetje sociaal gevonden worden) maar in stilte gepijnigd aan – met uitzondering van de verhalen in de categorie ‘gruwelijke’. Ik begrijp dat ik mijn geloofwaardigheid als geïnteresseerd medemens hiermee voorgoed verknal, maar een door een orkaan opgezogen tent of een rondreis door India met je voormalige BFF die niet meer tegen je praat is gewoon een beter verhaal. Ooit zal de verteller hier zelf ook om kunnen lachen, maar voordat het zover is doe ik het graag voor ze.

Mijn eigen gruwelijke vakantieverhalen gaan regelmatig over mijn bitchy oma, soms links en rechts wat aangedikt, maar grotendeels op waarheid berust. Mijn oma is een boel dingen. Oud (92), intelligent (tikt zo’n vier boeken per week af), sterk (woonde tot eerder dit jaar nog alleen op een berg in Zwitserland), zelfverzekerd (bestelde na 40 jaar op die berg haar brood nog steeds in het Nederlands) en geobsedeerd met tennis (Federer). Aardig, echter, is mijn oma niet.

Mijn oma houdt zich in.
Ze zal je nieuwe vriend/man een hand geven en vervolgens op de ‘vieze’ stoel zetten – “want ik weet nog niet of je een knoeiert bent of niet, maar de meeste mannen zijn knoeierts”.
Ze zal je vragen of je “nog van plan was je haar te knippen dit jaar” (antwoord ‘nee’).
Ze zal je vragen of je “altijd je grapefruit in je yoghurtbakje eet” en enkel haar wenkbrauwen ophalen.
Dat is dag 1 en dag 2.

Dag 3. Dit is de dag waarop je, als volwassen kleindochter, een lange wandeltocht slash meerdaagse excursie inplant.
Als elfjarige is dat een ander verhaal.
Moeder is naar de bakker gevlucht terwijl vader en oma ruzie maken over de beste wandelroute naar een dorpje verderop. Oma is al in geen tien jaar buiten het dorp geweest, maar is er vrij zeker van dat de route die mijn vader voorstelt “een rot-route” is.

Samen met mijn twee jongere broertjes ben ik aan het voetballen. Of nou ja, mijn broertjes zijn aan het voetballen en ik ben dennenappels naar hun hoofd aan het gooien. Voetballen voor gevorderden, level 3. Dit is tot op zekere hoogte allemaal prima (voor mij dan), tot mijn oudste jongste broertje besluit dat voetballen leuker is met stukken hout. Langs het huis ligt namelijk genoeg hout opgestapeld om een hipsterhuis van rustiek meubilair mee in te richten. Dat hoort bij een chalet. Er horen wel meer dingen bij mijn oma, maar een stuk hout door de ruiten voetballen valt daar niet onder.

Ik herinner me vooral nog hoe heerlijk veel herrie het maakte toen het stuk hout door de ruit vloog en de onmiddellijke realisatie op het gezicht van mijn broertje dat dit wellicht niet zo’n goede zaak was voor hem. Hij was de populariteitsrace bij mijn oma sowieso al niet aan het winnen, geheel buiten zijn toedoen om overigens. Ondanks het feit dat mijn broertjes liever, stiller, aardiger en socialer waren (en zijn) dan ik, houdt mijn oma gewoon niet van jongetjes. Alle mannen en jongens zijn knoeierts en slapjanussen. Behalve mijn opa, maar die is al veertig jaar dood. En nu heeft mijn broertje het raam doodgemaakt en daarmee zijn kans op een extra vijf franc aan het eind van de vakantie.

Eenmaal de trap af gelokt door het kabaal en het gejank van mijn broertje, blijken oma en vader echter nog niet het ‘rotplannen en je bent zelf eigenwijs’ station gepasseerd te zijn. Moeiteloos maken ze een pitstop bij het raam en al snel gaat de discussie niet meer over of mijn broertje wél of niet dom bezig was (wel, maar hij is acht), maar over wie de verzekeringsclaim mag indienen. Mijn oma heeft immers ‘de beste verzekering, nog afgesloten door je vader’ en mijn vader heeft ‘daar zijn twijfels bij en bovendien een prima aansprakelijkheidsverzekering’.

Mijn broertjes en ik besluiten in een opblaasbadje te gaan zitten om de situatie bij proxy wat af te koelen. Het helpt niet veel, maar ik krijg ergens halverwege de vakantie stilletjes de vijf franc van mijn broertje in mijn handen gedrukt. ‘Dan had hij maar geen boom door het raam moeten gooien’. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik het geld op zijn minst met de arme jongen gedeeld heb, maar ik geloof dat ik er kauwgom van gekocht heb. Wellicht lijkt ik meer op mijn oma dan ik zou willen toegeven. Daarnaast, kauwgom is duur in Zwitserland.

Zomerherinnering Anna Denise Floor - Oh Marie!
Zomerherinnering Anna Denise Floor - Oh Marie!
Alle zomerherinneringen lezen?
Back to the Breakfast Club door Jonas van der Zeeuw
Zomerhuisje aan zee, maar dan anders door Vera Bertens
Herinneringen aan een Amerikaanse zomer door Zita Bebenroth
Het mysterie van de verdwenen kwallen door Wendel Visser
Een les popgeschiedenis door Casper Boot
Feestjes, etentjes, Papiaments en blonde kraaltjesharen door Iris Vank
Herinnering met een Zeer Onverwacht Einde door Marloes de Vries
Op vakantie in Oostenrijk? Vermoord een paraglider! door Jasper Smit
Spaanse Pablo’s en een harpoenincident door The Holy Kauw Company

Zomerherinnering van Zita Bebenroth

Zomerherinnering - Zita Bebenroth
Zita Bebenroth woont en werkt in Rotterdam. Ze runt het agentschap voor illustratoren Roth Illustration Agency en heeft een groot hart voor de Oh Marie!-lifestyle. Zita schreef de derde editie van de Oh Marie! zomerherinneringenreeks.

Mijn eigen Club Tropicana
-Tekst en foto’s Zita Bebenroth

Ik ben niet zo van de tropische vakanties. Cocktail in je hand, bakken in de zon, flirten in de disco? Na mijn 16e had ik dat wel gezien en koos ik liever voor rondtrekken door Peru, cultuur opsnuiven in Tel Aviv of de schatten van Zuid-Afrika ontdekken per four wheel drive. Ook met mijn hockeyvriendinnen sloegen we de strandvakanties over. Liever gingen we een weekje skiën, goed voor veel actie en internationale avonturen – denk aan het sprookjesachtige Saas-Fee uit die andere Wham!-clip.

Natuurlijk waren er wel romantische zomermomentjes tussendoor. Zoals die keer met mijn vriendje op een Grieks eiland, waarvan ik vooral de ruzies onder de olijfbomen herinner – en het oorverdovende geluid van krekels. We maakten het ook weer goed natuurlijk, met een boottochtje, veel ouzo en tzatziki. Meer was er namelijk niet te beleven. Dichterbij het Club Tropicana-gevoel kwam die nazomerreis naar Florida, op Key West. Met key lime pie, mangroves en krokodillen. Ons luxe appartement had uitzicht op zee, mét dolfijnen. Maar omdat mijn vriendje het vlak na die reis uitmaakte, gaat dit niet de boeken in als beste ervaring van mijn leven.

1996. Camp Golden Valley, North Carolina, USA. Als student bracht ik de zomer door als leiding van een groepje girl scouts in het bosrijke en bergachtige gebied van de Great Smoky Mountains. Met plaatsnamen als Cherryville, South Mountain Falls, Nantahala River en Blowing Rock krijg je al een beeld van hoe het er daar uitzag. We gingen raften, hiken, paardrijden en zwemmen tussen de rotsen. Na een paar weken kinderactiviteiten begeleiden en vriendinnen maken, plakte ik er nog wat extra vakantieweken aan vast. Ik deed een soort tour langs de kleine dorpjes waar de andere counsellors woonden, met hun ouders nog, en we deden wat zij normaal ook deden: rondhangen in het winkelcentrum, stiekem bier drinken in de auto en nachtenlang ouwehoeren (en roken) op de porch. We reden op motoren en speelden lifeguard in de plaatselijke pool. Dit is allemaal vrij fuzzy in mijn herinnering; ik had net de officiële Amerikaanse meerderjarigheidsleeftijd (21) bereikt en nam het er goed van.

Mijn diepste vakantieherinnering gaat over een periode van slechts een paar dagen in die hele zomer. Ik logeerde, samen met een Engels meisje, bij een koppel met een riante villa aan Lake Norman. Een prachtige plek. Overdag gingen we waterskiën, aan het einde van de middag stonden de gin tonic en kaasjes op tafel. Ik ben kilo’s aangekomen die dagen. Op de foto’s van toen zie ik hoe we allemaal lachten, gek deden, gebruind in onze bikini’s: er was letterlijk geen vuiltje aan de lucht. Ik herinner met dat ik tegen mezelf zei, ‘als ik later oud ben wil ik hier wonen’. Nu ben ik 19 jaar ouder en nooit meer terug geweest. Omdat de noodzaak er niet was, maar ook: uit angst om het verval te zien van die toch behoorlijk bekrompen plaatsjes uit de bible belt. Iets waar ik me toen nauwelijks van bewust was. Ik zag alleen de waterval, en jawel – mijn eigen Club Tropicana.

Zomerherinnering - Zita Bebenroth
Zomerherinnering - Zita Bebenroth
Zomerherinnering - Zita Bebenroth
Alle zomerherinneringen lezen?
Back to the Breakfast Club door Jonas van der Zeeuw
Zomerhuisje aan zee, maar dan anders door Vera Bertens
Het mysterie van de verdwenen kwallen door Wendel Visser
Een les popgeschiedenis door Casper Boot
Feestjes, etentjes, Papiaments en blonde kraaltjesharen door Iris Vank
Herinnering met een Zeer Onverwacht Einde door Marloes de Vries
Op vakantie in Oostenrijk? Vermoord een paraglider! door Jasper Smit
Spaanse Pablo’s en een harpoenincident door The Holy Kauw Company (a.k.a. Mireille&Arno)