Traditional costume on Sunday

I thrifted these awesome traditional costume egg-cosies recently and they absolutely crack me up. The list of crazy-product-factories gets longer and longer: after a plastic swan planter factory and a cardboard cat factory, apparently there were once factories in this world that produced traditional costume egg-cozies. Life is getting better and better!

Ik vond deze klederdracht eierwarmertjes recent bij de kringloop en ze maken me iedere keer weer aan het lachen. De lijst met vreemde-producten-producerende-fabrieken wordt langer en langer: na de plastic zwanenbloempot fabriek en de kattenfabriek van karton was er dus ooit een fabriek die ons leerde over de verschillende klederdrachten in Nederland door middel van eierwarmers. Het leven wordt steeds beter, mensen!

Flea Market Fidos

The two books that formed a basis for my love of vintage are Cheap Chic (by the amazing Emily Chalmers) and a book called Flea Market Fidos (still available at Amazon). I haven’t got the faintest idea why dogs were used in so many designs (well, of course I have, but I won’t bother you with my mad theories) but they seem to keep finding me in thriftstores. And thanks to that damned Fido book, I keep taking them home 😉 These bookends come from a very bad secondhand shop in my hometown (honestly, that thriftstore sells the biggest load of shite ever, it’s awful) and/but I paid less than nothing for ‘em. What I like about these bookends are the marks that tell their vivid story: a former life in a child’s room (hence the blue pencil marks), their long storage on a moist attic (hence the stained wood) and eventually their ending up in a second hand store, waiting to be found by a loving new owner. I sometimes wish all my secondhand dogs could talk and tell their stories. (Although, if I could talk to animals, I would first ask our most beloved second hand animal Molly to tell te stories about her previous life!)

Curious about all the other Flea Market Fidos in our home? Take a look here, here, here, here and here. And that’s not even all of them!

Twee boeken vormen de basis voor mijn liefde voor tweedehands. De eerste is Gevonden Chic van mijn heldin Emily Chalmers, de tweede is Flea Market Fidos (niet vertaald, maar nog te koop op Amazon). Ik heb geen idee waarom honden zo’n geliefd onderwerp waren voor producten (ja, dat heb ik natuurlijk wel, maar daar ga ik jullie niet mee lastig vallen), feit is dat ik ze blijf tegenkomen in kringlopen. En, door dat rotboek (haha), blijf ik ze mee naar huis nemen. Deze boekensteunen komen uit een hele, heueule slechte kringloop uit mijn woonplaats (eerlijk waar, wat een rotzooi verkopen ze daar, het is afgrijselijk) maar ik betaalde een schijntje voor ze, dus dat was geen reden om ze niet mee te nemen. Wat ik zo heerlijk vind aan dit soort stukken zijn hun beschadigingen, de stille getuigen van hun vorige leven: de blauwe potloodkrassen van hun tijd op een kinderkamer, het uitgebeten hout van de periode dat ze ergens op een vochtige plek opgeslagen waren en uiteindelijk hun reis naar de kringloop, in afwachting van een nieuwe, liefhebbende eigenaar. Soms wilde ik dat al die oude, gevonden honden konden vertellen over hun vorige levens (niet allemaal tegelijk, want dan word je gek ;-D). Alhoewel. In dat geval zou ik allereerst van ons meest geliefde tweehands dier Molly willen horen over haar leven voor ze bij ons kwam wonen!

Nieuwsgierig naar de rest van mijn hysterische hondenverzameling? Kijk dan hier, hier, hier, hier en hier.

A thriftfind fairytale

It was the 31st of December and we went on a short thrift adventure to one of my favourite thriftshops. I didn’t find anything. Except this vintage Giotto Stoppino Kartell magazine holder in mint condition. Does this story sound like a fairytale to you? Of course it does. And it would have been a real fairytale if I had paid less than 5 euros for it, but I didn’t. The people at this thriftstore knew it was some kind of vintage classic design item, so they put a 20 euro price tag on it. Against all my thrift-principles I bought it anyway. It is, after all, still a bargain for such a great item.

So tell me, what do you think: do thriftfind fairytales still exist? And if you have a great story about a recent thriftfind: do tell!

Het was 31 december en we besloten een kort tochtje te maken naar mijn favoriete kringloop. Ik vond er helemaal niks. Behalve dan deze vintage Giotto Stoppino lectuurbak voor Kartell in perfecte staat. Dit klinkt als een sprookje, hè? Het zou ook echt een sprookje geweest zijn als ik minder dan 5 euro voor het geval betaald had, maar dat is (helaas) niet het geval. De mensen bij de kringloop hadden (wederom helaas) een donkerbruin vermoeden dat deze lectuurbak iets design-achtigs moest zijn, dus plakten er een prijskaartje van 20 euro op. Tegen al mijn principes in kocht ik hem toch, 20 euro is immers toch nog een koopje voor zo’n item.

En vertel me nu eens: geloof jij nog in kringloopsprookjes? Heb je recent iets gevonden, wat een klassieker bleek te zijn, voor wèinig? Vertel!

Happiness is a yellow cabinet

Why is it that you always find what you’ve been looking for once you’ve made peace with the fact that you’re not gonna find it anymore? I found this cabinet when I wasn’t looking for it. My husband had just spend hours painting a load of cabinets for my workroom, I rearranged the room and that was that. I thought. And then we bumped into this yellow friend in a second hand store. Yes, you read it right: this cabinet was yellow when we found it. It was exactly what I had been looking for. It had, overall, a huge neon sign with our names on it pointing at it. I said to my husband: “We have to find a new home for Bruin“. And my husband, being the fabulous guy he is, said: “I think so too.”.

Happiness is a yellow cabinet. I love rearranging cabinets, putting everything in boxes and baskets. Arranging a collection of favourite items on top of it is the best part (and also a bit of a trap, ‘cause I always trick myself into thinking I need new accessories to decorate a new piece of furniture, hence the purple flowerpot, which is second hand as well by the way ;-)). A whole new world of decorating options opened with this cabinet. I will be walking on sunshine for at least another month or so.

(I wanted to share the listing on Dutch craigslist where we put Bruin for sale, but we already sold it!)

Waarom vind je altijd pas wat je zoekt als je gestopt bent ernaar te zoeken? Is het een truc van de Hogere Machten, om ons te laten worstelen net zolang tot we ermee om kunnen gaan? En is het vinden dan een beloning? Wie zal het zeggen. Ik vond deze kast toen ik er niet meer naar zocht. Mijn echtgenoot had net drie kasten geverfd en de kamer was na de aanschaf van nog een extra kast nét klaar. En toen kwamen we deze gele vriend tegen bij een kringloop. Je leest het goed: deze kast was al geel toen we ‘m vonden. Hij had dus, zogezegd, onze namen met knipperende neonletters boven zich hangen. Ik zei tegen mijn Lief: “Ik denk dat we een nieuw baasje moeten gaan zoeken voor Bruin“. En mijn Lief zei, omdat hij de geweldige man is die hij is, “Ik denk het ook.”.

Geluk is een gele kast. Ik ben gek op het inrichten van kasten, van het organiseren met mandjes en dozen. Het arrangeren van hetgeen dat op de kast komt is het aller- allerleukste om te doen, wat overigens meteen mijn valkuil is omdat ik mezelf altijd wijsmaak dat ik nieuwe accessoires nodig heb als er een nieuw meubelstuk het huis in komt (vandaar de paarse bloempot, die overigens ook tweedehands is ;-)). Een nieuwe wereld aan inricht-mogelijkheden opende zich met de komst van deze kast. Ik loop nog met gemak voor een maand of twee op wolken.

(Ik wilde hier de link naar Marktplaats delen waar we Bruin te koop aanboden, maar hij is al verkocht!)

Oh junk, I love thee

During my quests for junk I have resisted dozens of typewriters. But when I stumbled on this cute, ‘pocket size’ baby blue one in mint condition I decided I needed a typewriter. That same day I found the beautiful glass English jam jar and the cute home crafted pouch. Oh junk, I love thee.

Tijdens mijn vele kringlooptochten kwam ik dozijnen oude typemachines tegen die ik geen van allen mee naar huis nam. Maar toen ik deze lieve, baby-blauwe, handzame, in perfecte conditie verkerende lieverd tegenkwam, besloot ik dat ik toch een typemachine nodig had. Diezelfde dag vond ik de Engelse jampot van melkglas (mijn opa en oma bewaarde de suiker in zulke potten…jeugdsentiment) en de buidel, een mooi stukje huisvlijt. O oude rommel, ik hou van u.