Kerstinspiratie voor niet-traditionele types

kerstboom - Oh Marie!
Natuurlijk hadden we allerlei gothic accessoires kunnen verzamelen en zwarte ballen aan een dode tak kunnen hangen. Maar dat vonden zelfs wij te deprimerend voor kerst, Addams thema of niet. We houden het graag gezellig! En daar hebben de (al dan niet irreële) angsten van een zekere hoofdredacteur niets mee te maken! Kuch. Daarom: kerstinspiratie voor niet-traditionele types. Met een bescheiden vleugje Addams, om het jaar en thema af te sluiten. 

Dat we bij Oh Marie! van anders dan anders houden is bekend. Maar dat we oesters in de kerstboom hangen, als ware Pollocks tekeer gaan en kaarsen rechtstreeks op het tafelkleed zetten is zelfs voor ons nieuw. In de laatste twee gevallen is het niet persé voor herhaling vatbaar (want: verfspetters door het hele huis en brandgevaar), daarom een aantal kerst DIY’s om zelf te proberen en eentje om vooral níet te proberen. Althans, niet zonder brandblusser in de buurt.

Styling en tekst – Anne van Midden
Fotografie – Marlous Snijder

oesters in de boom, kerstversiering - Oh Marie!
kerstboom - Oh Marie!
DIY 1: oesters in de boom

Moe van de ballen en slingers? Vorig jaar zorgde Marlous al voor een fijne tegenhanger voor alle kerst-hysterie met haar tweedehands boompje vol gordijnringen. Dit jaar hingen we mijn levensechte kerstboom, met kluit, vol oesters. De glanzende binnenkant werkte verrassend goed met het marmer behang! En je slaat als echte hipster meteen twee vliegen in één klap: de alles-is-marmer trend met een flinke dosis Kinfolk!

Gordijnringen, oesters.. ik kan nu al niet wachten tot kerst 2016!

kandelaar - Oh Marie!
kerstcadeautjes - Oh Marie!
DIY 2: Pollock cadeaupapier

Cadeaupapier met boompjes, kerstmannen en rendieren laat je natuurlijk liggen. Papier met het logo van een winkel erop doet sowieso niet mee. Ik heb als ware ik Jackson Pollock mijn eigen papier gemaakt. Het voelt een beetje alsof je weer op de kleuterschool zit, maar het is zo heerlijk om verf rond te spatten. Tot je erachter komt dat je stoelen er ook onder zitten. Oeps. Mijn eerste tip is dan ook: zorg dat alles aan de kant staat of afgedekt is. Categorie: Duh!

Met een rol zwart cadeaupapier, wat witte vellen papier, (acryl)verf, een kwastje en een kwartiertje kom je een heel eind. Leng de verf aan met een beetje water en leef je uit met de spetters. Het papier droogt snel, dus je kunt dezelfde ochtend/middag/avond nog gaan inpakken. Handig voor de last minute mensen. Tip: gebruik niet te dik papier, dat vouwt minder goed als je cadeautjes wilt inpakken.

kerstcadeautjes - Oh Marie!
Het fantastische potje is gemaakt door Rachel Sender. Met stip op 1 in de kerstcadeautjes top 10! Wees er snel bij als je dit fijne handgemaakte keramiek onder de boom wilt hebben, want de potjes, vazen en wandhangers gaan heel hard! De Els&Nel agenda, ook wel bekend als de Instagram agenda, heb ik bij Hear Hear gekocht.

kerst - Oh Marie!
kaarsen - Oh Marie!
DIY 3: kaarsvet tafelkleed

Laat het duidelijk zijn dat de kaarsen rechtstreeks op tafel zetten niet de DIY is. Probeer dit niet thuis!!

Het tafelkleed daarentegen is wel zelf te maken. Ik heb dit gemaakt naar een idee van Friedamaria, ere wie ere toekomt. Alleen gebruikte ik zwarte stof in plaats van wit. En witte kaarsen in plaats van zwart. Rebel. Door het kaarsvet te laten druppelen krijg je een soort sneeuw-effect. En gezien de met-zonder-jas-naar-buiten temperaturen is dat het dichtst dat we bij een witte kerst in de buurt komen. Maar voel je vrij om andere kleuren te gebruiken! Of meerdere kleuren.

Leg de zwarte stof op tafel, eventueel met wat kranten eronder zodat het kaarsvet niet aan de tafel plakt. Gebruik een lange witte kaars en steek deze aan. Laat het gesmolten kaarsvet op de stof druppelen. Hoe meer afstand tussen het kleed en de kaars, hoe groter de druppels worden. Van dichtbij krijg je kleine witte bolletjes, als ze van hoog vallen spatten ze meer uiteen.

Het kleed kan vanzelfsprekend niet gestreken of gewassen worden, dus het is voor eenmalig gebruik. Tenzij je niet meteen rode wijn over tafel gooit, dan wil het nog wel een paar keer meegaan. In onze huizen is dit duidelijk eenmalig. Grote kans dat we halverwege de avond al een nieuw kleed moeten pakken. En een nieuwe fles wijn.

Wees voorzichtig met de kaarsen en doe dit zeker niet met kinderen of lompe volwassenen!

kaarsen - Oh Marie!kaarsen - Oh Marie!kaarsen - Oh Marie!
kaarsen - Oh Marie!stilleven vintage - Oh Marie!
DIY 4: glans zonder glitter

We weten het allemaal. Glitter is de hel. Het gaat nooit meer uit je huis/kleding/haar/kat/kind, het zit overal behalve op de plek waar je het wil hebben en het is simpelweg te kitsch voor woorden. Maar toch… Misschien ben ik in een vorig leven een ekster geweest, maar ik ben een sucker voor alles wat glimt.

Gelukkig nodigt ons Addams thema alles behalve uit tot een glitter-confetti-kanon en andere My Little Pony taferelen. Hoef ik mooi ook niet toe te geven aan mijn kitschy kant. Subtiele glans past wat beter. En daar kom ik imago-technisch ook een stuk makkelijker mee weg. Antiek zilver, tin en glanzend aardewerk past perfect bij een Addams-waardige kerst. Wat mooie kaarsen of waxinelichtjes, een takje eucalyptus en voila! Had ik al gezegd dat zo’n vintage stilleven heel mooi staat bij de kerstboom vol oesters?

eucalyptus - Oh Marie!
DIY 5: instant kerst

Ik ben bevooroordeeld, want ik gebruik eucalyptus voor alles. In boeketten, op tafel, aan de muur, als krans, op cadeautjes, het hangt zelfs in de douche. Maar ik sleur jullie maar wat graag mee naar de green side. De geur van eucalyptus is eigenlijk genoeg. Instant kerst. Waarom hadden we die boom ook alweer naar huis gesleept?

Of je je nu bedekt met glitter naar vage underground feestjes gaat of jezelf opsluit met een berg dekens en films, we wensen je een hele fijne kerst! Mocht je ons zoeken… wij zijn ergens in een dennenbos rendieren aaien, of op Instagram te vinden. We zien je in 2016 weer, met een splinternieuw thema!

En dan nu als afsluiter nog even een quote van onze helden van Frankie Magazine:

May your Christmas jumpers be ugly, your pudding spiked and your tinsel sparkly and bright!

Een vintage houten kerstster in een nieuwerwetse jas

Vintage houten kerstster - Oh Marie!
Je kent ze wel, die kerststerren die mensen voor hun raam hangen. Ik associeer ze met de winters uit mijn jeugd. Waarom weet ik niet, want thuis hadden we er geen. Om eerlijk te zijn, ik vond ze altijd een beetje stom. Tenminste, die hele oude versies dan. Goh, wat klinkt dat aanmatigend zeg. Ik zou echter liegen als het niet zo was. Ik vond kerststerren vet stom. Oubollig. There, I said it.

Ik deed die sterren daar natuurlijk tekort mee. Sowieso heb ik geen ene f (fluit…ghè!) te zeggen over de kerstversiering van een ander. Beauty is immers in the eye of the beholder. De wereld zou een vreselijk saaie plek zijn als we allemaal voor dezelfde kerstversiering kozen. Daarbij, zoals dat bij mij zo vaak gaat, zijn die cliché-sterren langzaam maar zeker in mijn achting gestegen. Blijf je innerlijke hysterische kerstoma dus vooral koesteren tijdens het optuigen van die kerstboom en trek je vooral niets van mij aan.

Vintage houten kerstster - Oh Marie!
Tijdens mijn kringlooptochten dit jaar kwam ik die kerststerren ineens opvallend vaak tegen. Alsof de generatie die ze ooit aanschafte had afgesproken ze in 2015 en masse bij de kringloop te dumpen. Het leek wel een flashmob, zo erg was het. De meeste sterren waren echter niet compleet, kapot of veel te duur. En soms ook nog in die combinatie. Ik ga toch potjandosie geen 8 euro betalen voor een stukkende kerstster? Zelfs in de kerstgedachte is geen alinea opgenomen over dergelijke gevallen. Dat zegt genoeg.

Maar op de één of andere manier triggerde die sterren wel iets in mij. Want toen ik een complete, perfecte houten kerstster tegenkwam voor 3 euro, greep ik hem vast alsof het een lang verloren liefde was. Alsof het een gouden ticket was die mij toegang verschafte tot een magische snoepfabriek. Alsof het een vintage Jieldé lamp voor 3 euro was. In mijn favoriete kleur groen.

Daarbij stond er op de verpakking een toverwoord dat me bijkans nog veel verder over de streep trok. De sterren werden gemaakt in Zweden.

Zweden. Als ik dat woord lees, dan galopperen er eenhoorns naar een goudomrande horizon en begint een kamerorkestje Madame Butterfly te spelen.

Nodeloos om nog te noemen dat ik hem mee naar huis nam.

Vintage houten kerstster - Oh Marie!
Weet je hoe mooi die houten sterren eigenlijk wel zijn? Ze zijn gemaakt van onbehandelde vurenhouten latjes en zitten behoorlijk ingenieus in elkaar. Toch ging het me wat te ver om mijn houten ster zo één op één op te hangen. Dat zou te gemakkelijk zijn. Ik gaf hem een nieuwe jas, met wat matte verf in roze, kobaltblauw en zwart en een nieuw zachtgrijs snoer. Marktplaats staat er trouwens ook vol mee, mocht je er zelf mee aan de slag willen. Even zoeken op ‘houten kerstster’.

Onze buren hebben exact dezelfde hangen. Misschien moeten we eens een flashmob organiseren in 2050. Zo eens aanbellen of ze daar oor naar hebben.

Spookpretpark – analoge foto’s van het verlaten Land van Ooit

Land van Ooit verlaten - Oh Marie!
Ach, nu we toch in de pretparksfeer zitten, kan er best nog een pretpark achteraan. Zaten we dat dan, hoor ik je denken? We zaten toch middenin een Addams Family thema? Ja klopt, scherp van je! Maar telt een spooky, verlaten pretpark dan wel? Nou vooruit dan. Dan hoef ik me alleen nog voor die andere pretparkpost te verantwoorden. 

Zo alive and kicking als het pretpark uit mijn vorige blogpost was, zo treurig is deze. Het is zelfs de treurigste ooit. Letterlijk, want het gaat om het Land van Ooit, het pretpark dat failliet ging en, omdat zich geen nieuwe koper meldde, een abandoned place (of, in de abandoned volksmond, urbex locatie) werd. De foto’s van de overgroeide attracties die vlak na leegstand gemaakt zijn, zijn fantastisch spookachtig, maar helaas ligt de plek er heden ten dage – mede dankzij hen die zich in hun vrije tijd ontpoppen als vandalist – niet meer in die verlaten glorie bij. Het grootste gedeelte van de opstallen en attracties zijn met de jaren afgebroken of afgebrand.

Land van Ooit verlaten - Oh Marie!
Land van Ooit verlaten - Oh Marie!
Het is alweer even geleden dat ik Ooit bezocht en er analoge foto’s maakte met Anki en Iris. Desalniettemin was het de moeite waard om het verlaten pretpark een bezoek te brengen. Al is het maar om een klein beetje die verlaten sfeer te voelen, een sfeer die een enorme aantrekkingskracht op me heeft. Het heeft iets apocalyps-achtigs, dat verlatene. Niet dat ik verlang naar iets wat ook maar lijkt op het einde der tijden (gesteld dat ik het zou overleven), maar het lijkt alsof je voor even in een andere dimensie rondloopt. Een dankbaar fotografeerobject.

Land van Ooit verlaten - Oh Marie!
Land van Ooit verlaten - Oh Marie!
Het Land van Ooit is nu als verlaten park opengesteld voor het publiek. We hoefden dus geen bewaking te ontlopen of hekken open te knippen. Je loopt het terrein zó op. Dat kan ook echt alleen in Nederland, een urbex locatie die opengesteld wordt voor publiek.

Land van Ooit verlaten - Oh Marie!
Land van Ooit verlaten - Oh Marie!
Ga trouwens niet op zoek naar de zwanenbootjes van Ooit (mocht je ze nog herinneren uit je jeugd). Wat er nog slechts van over is, is de aanlegsteiger. De zwaantjes zijn lang geleden al verwijderd. Zo zie je maar dat je zelfs bij het bezoeken van een urbex locatie je verwachtingen altijd moet managen. Ik kan rapporteren dat Anki en Iris daar beter in zijn dan ik. Mijn mantra van die dag, die grofweg inhield dat ik rustig kon sterven als ik die zwanenbootjes gezien had, ging dus niet op. Of tenminste, ik kan voorlopig niet vredig sterven. Is ook wel zo prettig, eigenlijk. Ik zal het met de foto’s van de zwaantjes uit het verlaten Spreepark moeten doen.

Land van Ooit verlaten - Oh Marie!
Land van Ooit verlaten - Oh Marie!
Veel verlaten plekken zijn er niet in Nederland, helaas. Daarvoor is ons land te vol en de grond te waardevol. Toch kwam er toevalligerwijs recent een prachtig filmpje van het verlaten Verkeerspark Assen online en fotografeerden we voor Oh Marie! het (deels) verlaten zwembad Tropicana in Rotterdam.

Wil je niet naar Drunen afreizen, maar ben je wel benieuwd naar het verlaten Ooit? Bekijk dan even dit dronefilmpje. Of lees deze blogpost van Anki, die er ook geweldige foto’s maakte.

En had ik me nu al verantwoord voor die andere pretparkpost? Ja toch? 😀

Zelf maken: papieren 3D sterren

Papieren 3D sterren - Oh Marie!
Ik heb direct een associatie met het communisme als ik deze sterren zie, maar dat wijt ik geheel aan het feit dat ik teveel James Bond films zag in mijn leven. Misschien moet ik sowieso eens stoppen met het bingewatchen van spionage films, maar voordat deze hele blogpost weer één grote zijweg wordt, kom ik snel terug op mijn punt: het maken van papieren 3D sterren. Ze zijn verrassend gemakkelijk en snel om te maken en laat mijn luie handwerkhart (dat is weer eens wat anders dan een houten hart) daar nu direct sneller van gaan kloppen!

Papieren 3D sterren - Oh Marie!
Benodigdheden voor de sterren:

Stevig papier
Schaar
Potlood
Koekjesvormpje (het is essentieel dat de ster de vorm heeft zoals op onderstaande foto – ik kocht een setje koekjesvormpjes bij de Action voor € 2,- Je kan natuurlijk ook zelf een patroontje tekenen, maar dit is sneller en gemakkelijker!)

En als je ze op wil hangen zoals op de foto:

Naaigaren
Masking tape
Stokje
IJzerdraadje of mooi lintje

Hoe ga je te werk?

Trek het vormpje over op papier en knip de ster uit. Vouw de ster nu volgens het volgende vouwschema.

Papieren 3D sterren - Oh Marie!
Je hebt nu een ster met een heleboel vouwen. (Joh!) Om de vouwen mooi scherp te krijgen en het 3D effect te creëren, vouw je nu alle hoeken van de ster goed naar binnen, zoals op de foto hieronder.

Papieren 3D sterren - Oh Marie!
Als je dit met alle kanten gedaan hebt, krijg je (als het goed is) dit:

Papieren 3D sterren - Oh Marie!
Gelukt? Mooi zo! Niet gelukt? Gewoon nog even oefenen, je krijgt de slag vanzelf te pakken!

Leg de sterren nu voor je op tafel op verschillende hoogtes, tot je tevreden bent over de verdeling. Knip stukjes garen af op de juiste lengte en maak vast aan de sterren met kleine stukjes masking tape. Knoop de draadjes aan het stokje. Maak nu het ijzerdraadje links en rechts vast aan het stokje en hang de mobile op een mooie plek. (Mag ook een lelijke plek zijn natuurlijk, maar dan heb je toch een stuk minder plezier van je werk).

Zo gemakkelijk is dat. Blijft er nog genoeg tijd over om een spionage thriller te kijken.

Oeps, zei ik dat hardop?

34 jaar en uitvaartleider

Uitvaartleider - Femke van Midden - Oh Marie!
De dood is nauw verweven met het leven van de Addams Family. Ze lijken niet alleen in een onsterfelijke staat te verkeren, ze houden ook van activiteiten die een normaal mens niet zou overleven en bezitten een scala aan ‘onmenselijke’ eigenschappen. Voor hen is de dood net zo normaal als een losse hand die het huishouden doet. Of, om een iets aardser voorbeeld te geven, boodschappen doen.

Maar hoe is het om, in onze dimensie weliswaar, dagelijks bezig te zijn met de dood? We vroegen het Femke van Midden, uitvaartleider en 34 lentes jong. Voor haar werk begeleidt ze families na het overlijden van een dierbare van het moment vlak na overlijden tot aan het graf. Wat volgde was een verrassend licht gesprek over een zwaar onderwerp.

Uitvaartleider - Femke van Midden - Oh Marie!
Laten we beginnen met de vraag die op onze lippen brandt: hoe ben je in dit beroep terecht gekomen?

Na mijn opleiding Creatieve Therapie ben ik gaan werken in de kinderopvang. Ik werkte op de groep en heb ook een tijd een leidinggevende functie vervuld. Toch voelde ik me die 8 jaar in de kinderopvang nooit op mijn plek. Wat ik miste in de kinderopvang was een stukje diepgang.

In 2011 besloot ik dat het roer om moest. Vanuit mijn ervaringen met kinderen en mijn opleiding Creatieve Therapie wilde ik weten of er informatie of voorleesboeken te vinden waren over kinderen en het verlies van een babybroertje of -zusje. Want ook voor kinderen is het belangrijk om een groot onderwerp zoals verlies en de dood bespreekbaar te maken. Er bleek maar weinig te zijn geschreven over dit specifieke onderwerp. Dit kreeg ik bevestigd toen ik vrouwen interviewde die dit verlies hadden meegemaakt. Ik heb toen besloten om zelf een prentenboek te maken. Omdat ik vond dat ik een goed onderbouwd verhaal moest schrijven, besloot ik een opleiding voor uitvaartleider te volgen. Tijdens mijn opleiding schreef ik het boek en ging ik stage lopen bij Barbara Uitvaartverzorging in Utrecht. Op dat moment had ik mijn vaste baan in de kinderopvang al op hoop van zegen opgezegd. Na het afronden van mijn opleiding kon ik gelukkig in dienst blijven bij Barbara en zo ben ik het vak ingerold.

Uitvaartleider - Femke van Midden - Oh Marie!
Wat voor soort mensen werken in dit beroep? Zijn dat hele positieve mensen, of juist sombere mensen?

Dat laatste is wel het idee dat mensen vaak hebben. Als uitvaartleider moet je in ieder geval niet bang zijn voor de dood. Maar je moet ook zeker niet een soort Lurch-achtig type zijn, om het in Addams Family woorden te omschrijven. Als je bij het minste of geringste moet huilen, is het vak trouwens ook niet echt geschikt voor je. Je moet empathisch zijn en betrouwbaar. Je beleeft immers één van de intiemste en heftigste momenten uit het leven met een familie mee. Dat laatste afscheid is zó belangrijk, je kan het maar één keer goed doen.

De ene keer zit je met één man een uitvaart te regelen, terwijl je een andere keer alles moet regelen met een huiskamer vol mensen. Je moet iedere keer weer een andere of nieuwe manier vinden om met respect en consensus de uitvaart letterlijk en figuurlijk tot een goed einde te brengen. Soms is dat vreselijk moeilijk, als mensen bijvoorbeeld niks willen. Geen tekst willen voorlezen, geen muziek willen uitkiezen. Soms vragen nabestaanden me een paar dagen na het overlijden soms of ik hun tekst wil voorlezen omdat ze het zelf te spannend of moeilijk vinden. Het komt allemaal voor. Als uitvaartleider streef ik altijd naar een waardig afscheid van de overledene, desnoods met de kleine brokjes informatie die ik heb.

Ik ben een van de jongste medewerkers op mijn werk. De algemeen heersende mening is toch nog steeds dat dit een vak is voor mensen die ouder zijn, want je kiest dit beroep vaak pas als je al wat levenservaring hebt. Sowieso word je ook niet zomaar toegelaten op de opleiding. Je moet – hoe cru dat misschien klinkt – al het nodige meegemaakt hebben in zowel werk- als privésfeer.

Voor dit beroep moet je dus zeker een bepaald mens zijn, het is niet voor iedereen.

Uitvaartleider - Femke van Midden - Oh Marie!
Wat vind je het moeilijkst aan het beoefenen van je vak?

De nabestaanden maken een hele intensieve tijd met jou mee. Dus ook al ben je een ‘buitenstaander’ je deelt op dat moment wel een bepaalde ervaring met mensen. Dat is niet altijd makkelijk. Als je echt een klik hebt met een familie, word je één met zo’n familie. En wat ik al eerder noemde: er is geen generale repetitie. Je moet het in één keer goed doen.
Vooral in periodes dat het heel druk is, is dat moeilijk. Voor een familie ben jij de enige die er voor hen is, maar je werkt vaak voor meerdere families tegelijk. Hele drukke periodes zijn daarom veel intensiever, vooral door het tijd (en stress) element dat erbij komt kijken.

Overlijdens die letterlijk dichtbij komen zijn ook heel heftig. Toen ik zwanger was, begeleidde ik de uitvaart van een vrouw van 28. Haar kindje was voor haar overleden, haar man had in een paar maanden tijd zijn hele gezin verloren. Vreselijk. Mijn buik was op dat moment nog niet zichtbaar, want dan had iemand anders de uitvaart moeten verzorgen. Dat was veel te confronterend geweest voor de nabestaanden.

Het overlijden van iemand van 96 is toch een acceptabeler einde dan dat van iemand van 28. Op zulke momenten, waarop het leven een vreselijke wending heeft genomen voor de nabestaanden, is mijn vak erg zwaar.

Hoe ga je om met je eigen emoties als een overlijden zo dichtbij komt?

Je probeert altijd een professionele afstand te houden. Je hebt immers een belangrijke taak om te vervullen. Daarbij heeft de familie niets aan een uitvaartleider die mee gaat zitten snotteren.

Maar ik ben natuurlijk ook niet van beton. Als ik een klik heb met een familie kan het ook voorkomen dat ik vreselijk met hen zit te lachen aan de keukentafel. Verdriet en vreugde liggen heel dicht bij elkaar op zulke momenten.

Uitvaartleider - Femke van Midden - Oh Marie!
Worden bepaalde uitvaarten toegewezen aan bepaalde uitvaartleiders?

Het maakt niet uit wie een uitvaart toegewezen krijgt. Degene die dienst heeft, doet de uitvaart, ongeacht de leeftijd van de overledene. Soms komt het wel voor dat je vaker bij een familie komt of dat een familie specifiek om jou vraagt. Omdat Barbara Uitvaartverzorging een katholieke onderneming is en alleen ik en een collega nog wat protestants bloed in ons hebben, doen wij wel vaak de protestante uitvaarten. Ik heb ook gewoon uitvaarten gedaan toen ik zwanger was. Als iemand op hoge leeftijd overlijdt, vindt de familie het vaak wel weer mooi, dat nieuwe leven.

Zijn er bepaalde rituelen die heel erg Nederlands zijn?

Of het typisch Nederlands is, weet ik niet, maar drie stukjes muziek, koffie en cake in de koffiekamer, dat is toch in grote lijnen hoe mensen de gemiddelde Nederlandse uitvaart zien en waar bepaalde families nog steeds voor kiezen. Mensen vragen me ook vaak wat ‘normaal’ is. Ze hebben vaak geen idee wat er allemaal kan en mag. Terwijl het mooie is dat alles kan!
Het voor de rouwauto uitlopen vind ik ook een prachtig ritueel. We doen dat op de dag van de uitvaart, bij het verlaten van het woonhuis (ook midden in de nacht!) of het uitvaartcentrum en bij de aankomst op de begraafplaats en bij het crematorium. Ik heb geen idee of het een typisch Nederlands ritueel is, maar het is een mooi, respectvol gebaar.

Uitvaartleider - Femke van Midden - Oh Marie!
Heb je die link met kinderen behouden in je huidige werk?

Vanuit Barbara en door mijn boek, ben ik me momenteel meer aan het specialiseren in kinderuitvaarten. Al is dat dubbel, want je hoopt natuurlijk dat je nooit nodig zal zijn.

Zie je daar tegenop?

Enerzijds wel, omdat ik zelf moeder ben. Anderzijds, en dat klinkt misschien raar, heb ik beroepsmatig gezien ook zin om ermee aan de slag te gaan, om mezelf te ontwikkelen. Omdat je in dergelijke uitvaarten ook een kinderelement kan verwerken. Dat is denk ik toch weer die schakel naar mijn creatief therapeutische achtergrond. Daarbij vind ik het belangrijk dat kinderen ook betrokken worden bij een uitvaart, zodat het ook hun afscheid wordt. Bij zo’n zwaar onderwerp zijn kinderen zo’n licht element. Voor hen is het zoals het is, zij beleven dat nog heel puur.

Ondanks dat is het een ontzettend groot onderwerp. En hoop ik natuurlijk dat mijn expertise op dit gebied niet al te vaak nodig zal zijn.

Uitvaartleider - Femke van Midden - Oh Marie!
Is er een specifieke uitvaart die je hebt begeleid die je altijd is bijgebleven?

Een paar jaar geleden heb ik de uitvaart van de eigenaar van twee bekende kroegen in Utrecht verzorgd. De vrienden van de kroegbaas hebben uiteindelijk de hele ceremonie vormgegeven. Daar was ik ontzettend blij om, want uitvaarten van jonge en plaatselijk zeer bekende personen zijn megadruk om te coördineren.

De plechtigheid vond plaats in een binnentuin Utrecht, waarna de rouw- en volgwagens langs de kroegen van de overledene naar de begraafplaats zou rijden. Ik vind het altijd heel gaaf als de familie kiest voor een volgauto, zo’n rouwstoet heeft iets heel moois. Bij de kroeg stonden alle stamgasten te applaudisseren en gooiden witte en rode rozen. Op dat moment hebben we de rouwauto voor de kroeg stilgezet, ben ik uitgestapt en ben ik voor de rouwauto uitgelopen. Het was zo’n heftig moment, ik heb toen echt een aantal keren de brok in mijn keel weg moeten slikken. De chauffeur van de rouwauto heeft alle rozen op het dak van de auto gelegd en zo zijn we stapvoets naar de begraafplaats gereden.

Op de begraafplaats droeg de familie de kist naar het graf, waar een saxofonist stond te spelen. De rouwstoet liep naar de muziek toe. Er was door de nabestaanden zo prachtig buiten alle kaders gedacht en de uitvaart was volledig in de geest van de overledene uitgevoerd. Prachtig.

Uitvaartleider - Femke van Midden - Oh Marie!
Wat vind je het mooiste aan je werk?

Dat ik voor de families zo’n belangrijke taak mag uitvoeren. Of het nu Johnny en Anita of François en Amélie zijn die afscheid nemen, je doet het allemaal voor hen. Dat geeft een heleboel voldoening. Mijn werk geeft mij betekenis. Er komt veel bij kijken, maar iedere dag is bijzonder. Al is het na een dag tussen de doden ook altijd weer heel fijn om terug te keren naar het land der levenden.