She shed


Beter laat dan nooit, is tegenwoordig mijn motto. Nou ja, vooral voor wat betreft mijn weblog, dan. Ik had het er afgelopen december al over (al is dat pas drie blogposts geleden) en eindelijk had ik tijd om een blogpost te maken over mijn nieuwe werkkamer. Het is een soort huisje van Snoopy geworden (alleen ligt er niemand op het dak te slapen, zo jammer weer) en het is mijn hoogsteigen happy place.

In het Engels schijnen ze dit soort aparte werkkamers ‘she sheds’ te noemen, als tegenhanger van de ‘man cave’. Ikzelf verkies de naam ‘beverhut’ boven ‘she shed’. Die naam heeft een hele lange voorgeschiedenis waar ik je niet mee zal vermoeien. Het is in ieder geval dolkomisch om je dochter te horen zeggen ‘…dat mamma in haar beverhut zit te werken’. Alleen daarom al houden we die naam erin.


De beverhut werd gebouwd met bijna alleen maar tweedehands materialen. De dakpannen, de ramen, het kozijn en de deur, het binnenwerk…ze kregen allemaal een tweede leven. De houten betimmering (Douglas hout) zal met de jaren vergrijzen, wat (hopelijk) mooi zal passen bij de witte baksteen van ons huis. Op de foto hieronder zie je links iets wat lijkt op brandhout: onze oude schutting. Hoe goed hij ook bij het hele jaren ’80 bruin-met-wit thema van de vorige bewoners paste, hebben we hem toch ook maar vervangen. (Ik zou overigens best wat respectvoller over het ding mogen spreken, hij bleef zelfs bij de laatste januaristorm overeind.)

De inrichting van de beverhut is ook voor een groot deel tweedehands. De lockerkast bijvoorbeeld, kocht ik hier. Als je denkt dat een loods ramvol oud kantoormeubilair saai is, dan moet je daar een keer naartoe. Alleen al om de herdershond die er rondloopt te aaien (we hadden direct een klik en zijn nu vrienden op Facebook). Het bureau stond al heel erg lang op mijn verlanglijstje. Ik kocht hem uiteindelijk voor een hele goede prijs op Marktplaats. Het is de Lloyd tafel van Functionals. Grappig genoeg (en tevens in de categorie Lekker Boeiend) was de verkoopster van de tafel tijdens de transactie, net als ik, hoogzwanger.

De houten kasten zijn de IVAR’s van IKEA. Ik vermoed dat ze gebouwd zijn naar het voorbeeld van die kast uit het eerste deel van de Narnia Kronieken, zoveel rotzooi kan erin. Ik wil er nog eens inkruipen, wie weet kom ik in een magisch winterlandschap terecht. De stellingkast is ook van IKEA, hij komt uit de Ypperlig collectie. Daar kan ook veel zooi in, maar bij gebrek aan een achterwand acht ik de kans klein dat hij een portaal naar een magisch parallel universum bevat.

De poster zag ik jaren geleden bij Anki. Hij is van Studio Boot. Ik had er nooit plek voor (het ding is gigantisch, al zou je dat zo niet zeggen), maar aangezien mijn werkkamer een puntdak heeft, past hij hier perfect en kon ik hem eindelijk bestellen. Het idee van het ophangsysteem van houten latjes komt ook van Anki’s blog. Je kan hier lezen hoe je ze maakt. Het kleed is van Ferm Living, de roze paraplubak waar nu posterrollen in staan vond ik bij de kringloop. Je kan er hier meer over lezen. De gele lamp is van Jieldé, die vond ik ook via Marktplaats, evenals de bureaustoel (deze man heeft een loods met o.a. tweedehands Vitra meubilair). De rest van de spiegeltjes en kraaltjes komen voornamelijk uit de kringloop.


En dan dat uitzicht door de dakramen op onze boom. Daar kan geen schilderij uit de kringloop tegenop.

Dichterbij een happy place kan ik niet komen, denk ik. Zeker niet nu er, terwijl ik dit hier zit te schrijven, een ontzettend lief, tevreden baby’tje naast me ligt te slapen in haar wandelwagen. Happy days.

…and nothing else matters


Lichtjaren geleden solliciteerde ik op een stageplek (doe je dat, solliciteren op een stageplek? Ach, boeiend). Ik weet zelfs nog de naam van de man met ik het sollicitatiegesprek had. Zijn voornaam was namelijk Cor en dat vond ik een oneindig ouderwetse naam voor zo’n jonge vent. Hoe dan ook, het gesprek verliep goed en ik hoopte dan ook vurig dat de stageplek voor mij was. Dagenlang hoorde ik niks, ook niet op de dag dat hij me zou bellen om me al dan niet mee te delen dat ik de plek niet zou krijgen.


In die tijd was ik nog niet zo assertief dat ik dan zelf ging bellen. Ik mocht dan wel secretaresse willen worden, bellen vond ik doodeng. Maar na al dat wachten werd ik best een beetje boos. Waarom liet die man niks van zich horen? Toen ik hem dus uiteindelijk wel zelf belde, kwam hij met de slapste smoes in de geschiedenis van het universum: “Ja sorry, in gedachten heb ik je al tien keer gebeld. Helaas hebben we nu geen plek voor een stagiaire.” Gee, thanks! For nothing! Bij de bank, waar ik later een hele leuke stageplek kreeg, noemden we zulke situaties altijd leermomenten. Als er dan niks zinnigs uit een situatie kwam, had je er allicht iets van geleerd. Ik was in dit geval in een klap van mijn bel-angst af.


Waarom deze ellenlange introductie? Omdat ik in gedachten al tien keer een blogpost geschreven heb. Aan goede voornemens ontbrak het namelijk niet, die laatste weken van mijn zwangerschap. Ze uitvoeren bleek een te grote opgaaf, zo blijkt wel uit de radiostilte hier. Die weken waren dan ook druk. Met 36 weken moest het hele huis nog omgegooid worden, mijn nieuwe werkruimte ingericht, waarna Jet naar mijn oude werkkamer verhuisde en het aller- allerlaatst de babykamer klaargemaakt kon worden. Ja, iets met prioriteiten…maar aangezien we in mijn familie aan olifantendrachten doen, leek het me onwaarschijnlijk dat ik met 36 weken zou gaan bevallen. En dat klopte gelukkig ook. (En was het wel gebeurd, dan was ik genadeloos afgestraft voor mijn naïviteit. Nog een leermoment.)


Het doet er allemaal niet meer toe, zodra je dan eindelijk je kindje na al dat wachten vasthoudt. Op 29 januari werd ze geboren, ons mooie meisje en lieve zusje Cato. Het gaat goed, met haar en met ons. Jet refereert constant naar ‘hem’ in plaats van ‘haar’ (erg komisch) en vertelt iedereen die het wel en niet horen wil over haar zus.


Tijdens mijn allereerste uitstapje dat verder reikte dan de perceelsgrenzen van ons huis (zo erg was het op het laatst, gelukkig heb ik goed ontwikkelde kluizenaarsgenen) ging ik natuurlijk naar de kringloop. Ik vond er de Zweedse kast die perfect past op Cato’s kamer. Voor de rest alvast een foto van Jet’s nieuwe kamer. Er volgt nog meer. Maar echt. Maar nu eerst weer even terug naar de bel die Cato heet. Want voor ik het weet is ze op haar brommer weg voor ik goedemorgen zeg.

(En dan nog even dit: ‘mijn’ WOWN! crew lanceerde gisteren – na maanden keihard werken – hun volledige WOWN! collectie, die zij in samenwerking met Kwantum ontwikkelden. Wat een werk en wat een prachtig resultaat! Lees op wown.nl alles over de officiële lancering en over de collecties van Anki, Suzanne en Souraya die vanaf 19 maart in de winkels liggen!)

Once again, it’s going to be legenmerry!


Ik heb het gehaald, de eindstreep die zwangerschapsverlof heet. Ik heb zelfs nog, tussen het halen van wat voelde als een miljoen deadlines (dankzij een verweekte hersenpan, de helft minder energie én zuurstof dan normaal – laat ik wel wezen) nog wat kerstversiering in huis weten aan te brengen. Champagne problems, ik weet het. Maar de laatste maanden waren desalniettemin teringdruk, zeker als je voornoemde perks of being pregnant in het grote geheel meeneemt. 


Maar, de kerstversiering dus. Ik vond bij de kringloop in Antwerpen prachtige gekleurde kerstballen, die ik in de kamerden hing die het hele jaar door als kamerplant fungeert en met kerst als kerstboom. Ik vind het hele ritueel van het halen van een kerstboom ontzettend leuk, maar voel me ieder jaar weer bijzonder schuldig over het feit dat we die bloedig opgekweekte kerstboom na een maand keihard bij het grof vuil zetten. Dit is – wat mij betreft althans – een geweldig alternatief. Verder kon ik eindelijk mijn Meri Meri advent stadje in het feitelijk speciaal daarvoor aangeschafte antieke wandrek zetten. De kleine marquee letters bovenop het wandrek zijn van HEMA.


Voor de rest is de versiering zoals altijd een samenraapsel van vintage, nieuw en een beetje vreemd. Ik doel hierbij, om maar eens een voorbeeld te noemen, op het kalkoenbloempotje (ik heb er even geen ander woord voor) in de hal dat ik bij de kringloop vond. Een vondst waar een Zeer Geliefd Familielid over zei: “Wie koopt zoiets?!”. Ik kan blijkbaar zelfs mijn bloedeigen familie, toch de mensen die inmiddels wel wat van mij gewend zijn, nog choqueren met mijn kringloopvondsten.

Verder word ik heel erg gelukkig van de roodkoperen kerstster die ik bij de kringloop vond en die zo prachtig bij het roze dressoir past. De kerstkaart ernaast is trouwens ontworpen door Ruth Hengeveld, je kan hem hier kopen.




Wil je andere kerstinspiratie zien? Voor zover het chaotische archief van dit blog dat mogelijk maakt, zette ik een paar van mijn favoriete kerstblogposts op een rijtje. Onder andere die ene Addams Family-geïnspireerde die ik samen met Anne maakte, alweer twee jaar geleden. Je kan via het zoekmenu ook zelf op ‘kerst’ zoeken, maar wees gewaarschuwd: je komt dan in een brei terecht die vergelijkbaar is met mijn bovenkamer…ook als ze niet onder invloed van zwangerschapshormonen staan. Je bent gewaarschuwd! 😉

Hele fijne feestdagen gewenst, lieve allemaal!

Kerst 2016
Addams Family – kerstinspiratie voor niet-traditionele types
Een vintage houten kerstster in een nieuwe jas
Papieren 3D sterren

30 weken


Een 30 weken-buik, een onwillige poes en dat allemaal op een onscherpe foto. Maar eigenlijk vind ik dit soort ongelukjes het allermooist.

De weken beginnen echt te tellen. Ik moet nog honderd deadlines halen voor ik met verlof *kuch* kan, waarna we zo halverwege december als twee kippen zonder kop de Grote Shuffle in huis kunnen aanpakken. Jet’s kamer wordt babykamer, mijn werkkamer wordt Jet’s kamer en er wordt as we speak een kamer in de tuin gebouwd waar ik straks kan werken. Dat laatste is echt fantastisch en het zal je dan ook niet verbazen dat mijn Lief lichtelijk jaloers is op wat Jet al ‘mamma’s speelhuisje’ noemt. (Haar speelhuisje heeft weliswaar geen isolatie noch is het voorzien van andere echte gemakken, maar “…hij is wél roze”, wat voor een driejarige gelijk staat aan het hoogst haalbare in speelhuisjesland. Een klassieke win-win situatie, mensen.)

Ik hoop binnenkort iets van mijn speelhuisje te kunnen laten zien. De inboedel ervoor (inclusief heftig hysterische Nel Veerkamp kroonluchter) is uiteraard allang geregeld en wacht met smart (oké, dat is waarschijnlijk projectie) om in het huisje te trekken. Ik deel af en toe filmpjes van de bouw op Instagram Stories, mocht je benieuwd zijn.

Voor Molly beginnen de weken, of eigenlijk jaren, ook te tellen. Ze is met haar 15 jaar (en na haar logeerpartijtje from hell) weer op gewicht en weer gezond, maar ze lijkt ineens wel heel erg oud geworden te zijn. Ze loopt erbij als een zwerver in een vervilte jas, heeft een beetje een dronkemansloopje en ze is stokdoof. Niet dat dit enig afbreuk doet aan haar opdringerigheid, noch aan haar vechtlust (geen buurtkat hoeft zich voor de ramen van ons huis te vertonen – al is ze wel een luie vechtersbaas, ze laat haar fitties graag aan huis komen) noch aan de wijze waarop ze op luide wijze kenbaar maakt dat ze Iets van je wil. En reken maar dat Molly eigenlijk constant Iets van je wil. Feitelijk delen we ons huishouden dus niet alleen met een kleuter in de peuterpuberteit, maar ook met een Zeer Obstinate Bejaarde.

En dan zwijg ik nog over de naam die we voor die baby moeten bedenken. Ik prijs me, kortom, gelukkig met al onze champagne problems en tel mijn zegeningen.

30 weeks and counting. I kinda love this little accident (not the pregnancy, the photo..haha) with Molly (who always wants to cuddle except when she has to). We have a huge interior shuffle planned in December, so stay tuned for a lot of new interior inspiration somewhere in the upcoming weeks! 

WOWN! – Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit meer te werken


Jarenlang zat ik op ballet. Als je mijn motoriek bestudeert, geloof je dat niet, maar het is echt zo. Ik was in die tijd ook een Houten Klaas, maar wel een lenige. Helaas realiseer je je pas hoe lenig je was als je stopt met het beoefenen van dergelijke sporten.

Mijn balletschool organiseerde meerdere malen een balletvoorstelling in het lokale theater. Dat waren magische tijden. We oefenden een jaar lang voor die ene twee dagen waarop de voorstelling gegeven werd. En dan was daar eindelijk dat geweldige moment waarop je je kostuum aan mocht, waarop het licht en de muziek samenkwamen….ik geloof dat dat de hoogtepunten waren uit mijn kindertijd. Ik ben verkleed geweest als visje (en geen zeepaardje – dat komt later terug), als sneeuwpop, als duiveltje (mijn balletjuf was Zeer Ruimdenkend en dat allemaal in een woonplaats waar ChristenUnie nog altijd de scepter zwaait), als weeshuiskind…nou ja, de thema’s liepen nogal uiteen zullen we maar zeggen. Het was, hoe dan ook, fan-tas-tisch.

Het allermooiste was het moment dat je uit de coulissen opkwam. En dat je je achter de schermen mocht begeven. Misschien vond ik dat nog wel leukst van het meedoen aan zo’n voorstelling: dat voorrecht dat je had om je op de geheime plekken in het theater te begeven. Het is een thema in mijn leven gebleven. Ik werk graag achter de schermen. Alleen, achter mijn PC. Met een drukbezette internetlijn naar al mijn lieve vrienden en collega’s, dat dan weer wel.

Niet dat ik als een hangende plaat wil klinken, maar het feit dat ik alweer ruim 5 jaar op die manier achter de coulissen mijn stukjes mag schrijven, voelt als een enorme zegening. En wat een nog grotere zegening is, is dat veel van mijn collega’s inmiddels vrienden zijn geworden. Of meer: dat vrienden collega’s zijn geworden. Als dit érgens voor geldt, dan is het voor het project waar we al maanden achter de schermen aan werken en waar we nu eindelijk ruchtbaarheid aan kunnen geven. Het heet WOWN! en het is een nieuw woonmerk dat ik samen met Anki, Lonneke, Souraya en Suzanne ben gestart. Waarbij ik speciale credits wil geven aan Lonneke, die het idee tot wasdom heeft gebracht. In feite hoefde ik me alleen maar druk te maken over de teksten en af en toe flauwe grappen te maken tijdens een van onze vele brainstorms. Er zijn ergere dingen om je tijd mee te slijten.

In het filmpje hierboven stellen we onszelf en WOWN! voor. Ach, hoor ik je denken: zo’n filmpje. Nou, dat was geen sinecure. Ik geloof dat dat filmpje de gemoederen meer bezig heeft gehouden dan het hele project tot nu toe bij elkaar. Als mensen zichzelf gaan betitelen als zeepaard als ze zichzelf op beeld terugzien, dan begrijp je wel dat het een feestje waard is dat het ding er überhaupt gekomen is. Alle credits voor Souraya, die met oneindig geduld onze feedback heeft aangehoord en er uiteindelijk iets heel moois én eigens van heeft gemaakt. Want dat is WOWN! vooral ook: iets heel erg eigens. Het staat niet voor niks voor ‘w(e)-own’: voor het feit dat wij dit nieuwe merk op geheel eigen wijze vormgeven en we de touwtjes stevig in eigen handen hebben.

Op de vtwonen&design beurs komende week presenteren Anki, Souraya en Suzanne de eerste samples die straks onder de naam WOWN! te koop zullen zijn. Nog meer reden voor een feestje. We geven dan ook allemaal 2x twee kaarten weg voor de speciale VIP-avond die we op de beurs op vrijdag 6 oktober organiseren. De avond begint om 17.30u en eindigt om 21.00u. Je kan vanaf 17.00u die avond ook gratis parkeren en de beursvloer op. We hebben een hapje en drankje voor je klaar staan en horen natuurlijk heel graag wat je van onze allereerste producten vindt. Laat hieronder, of op Instagram of Facebook een bericht achter als het je leuk lijkt om op de VIP-avond te komen. Per winnaar krijg je twee kaarten, dus je kunt zelf iemand kiezen om mee te nemen. De twee winnaars krijgen aanstaande maandag bericht. Je vindt ons trouwens in hal 12, standnummer 054.

About this new Dutch interior label WOWN! started by five creative entrepeneurs: three of the best interior bloggers of our country and two creative minds (me included ;-))