Met zijn gebreide trui


Afgelopen weekend, terwijl man en kind aan het kamperen waren en ik me verheugde op een weekend met een zee aan tijd voor mezelf, werd Popje ineens ernstig ziek. Ze bleek kanker te hebben, haar longen vol vocht. Het was binnen twee uur bekeken. Ik ben 35, ik ben voor de wet al jaren volwassen. Maar om de dood van een huisdier zal ik nog altijd als een kind huilen. Het verbaast me ook steeds weer dat de mens in staat is om zoveel om een dier te geven. Een liefde die helemaal niet wederkerig – eerder opportunistisch – is, maar die je hart net zo goed breekt als hij abrupt beëindigd wordt. Het is een overzichtelijk verdriet, maar het is niettemin verdrietig.

We gaan dus in het asiel weer op zoek naar een nieuwe vrouw voor Gerrit, onze overgebleven zachtaardige vriend met helikopter-oren. Konijnen zijn namelijk, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, geen solitaire dieren. Tot die tijd mag hij lekker in de tuin rondhopsen. Of in de woonkamer (hij weet al precies hoe hij de hordeur open moet duwen, want konijnen zijn ontzettend nieuws- en leergierig). Op de foto probeerde hij net een hap uit de bank te nemen. The things we do for love.


Molly ziet het allemaal met lede ogen aan. Ze vond het gisteravond zelfs nodig om Gerrit’s waterbakje dan maar soldaat te maken, die ín zijn ren staat. Toen hij eens kwam checken wat dat platte dier in zijn huis deed, kreeg hij geblaas op de koop toe. Onder dat goedmoedige uiterlijk schuilt een bijkans nog grotere opportunist.

(Er zijn niet veel foto’s van Popje, ze was op z’n zachtst gezegd nogal bang. Een konijn met een oorlogsverleden noemde ik haar, haar vorige eigenaar vond het nodig haar oren te tatoeëren en haar met een berg soortgenoten in houten kratten te houden. Ze had een prachtige hertenkleur en de laatste maanden mochten we haar soms zelfs voorzichtig aaien. Ze mogen opportunistisch zijn, hun vertrouwen kan je met veel geduld winnen. Dat blijf ik ook bijzonder vinden.)

Ik neem de komende weken mijn jaarlijkse blogpauze. Niet hierom (dat zou wat ver gaan), maar gewoon omdat het zomer is en omdat het kan. Tot snel en fijne zomer gewenst lieve allemaal!

We had to say goodbye to Popje, one of our bunnies. She appeared to have cancer and past away all of a sudden last Saturday. We have to find a new wife for Gerrit (her signifiant other) now, since bunnies are no solitary creatures (although a lot of people seem to think they are). Until we’ve found him a new friend, we allow him to roam free in the garden and (his favourite) the living room.

I’m taking my annual blogbreak to next couple of weeks. See you soon and happy Summer lovelies!

All said and done


Alles wat ik over pioenrozen zou kunnen zeggen, heb ik gezegd. Ik hou van ze, ook omdat ze bloeien rond mijn oma’s verjaardag. Juist, de oma naar wie dit weblog is vernoemd. Aangezien ik nog altijd een beetje sentimenteel word als ik over haar spreek…wat, soms zelfs nog tranen in mijn ogen krijg als ik over haar schrijf (ze was dan ook een bijzondere vrouw aan wie ik zoveel te danken heb dat alleen mijn bedrijf naar haar noemen nog maar het minste was wat ik kon doen), zal ik me ook wat dat onderwerp betreft inhouden. Er zijn namelijk, uiteindelijk, een heleboel bijzondere oma’s. Al is die van mij vanzelfsprekend natuurlijk net iets specialer dan de rest. Net zoals die van jou dat is. 


Ik ben dus niet vies van een beetje drama op zijn tijd. En laten bloemen zich nu geweldig lenen voor dramatische settings. Natuurlijk kan je pioenrozen gewoon simpel in een vaas zetten, ze hebben niet veel opsmuk nodig. Maar bloemen – en pioenrozen in het bijzonder – maken altijd iets oude meester-achtigs in mij wakker. Ik style ze graag een tikje over de top, met veel kleur, zoals een stilleven uit de 17e eeuw.

(Mocht je nu ook gek zijn op zeventiende eeuwse schilderijen en net een ramkraak aan het plannen zijn om er één aan het Rijksmuseum te onttrekken: je kan tegenwoordig op de website van het Rijksmuseum high res beelden downloaden van maar liefst 125.000 kunststukken uit hun collectie. Dus check effe of dat schilderij daar niet gewoon tussen zit. Het is niet the real McCoy natuurlijk, maar het regelen van een zwart busje en zes gemaskerde mannen lijkt me ook geen sinecure. Of style gewoon zelf iets, dat geeft is bijkans nog meer voldoening. Het is maar een dikke tip. En graag gedaan natuurlijk.)


Mijn onovertroffen bloemist Van de Meent en Bouman stelde een bos met roze én gele pioenrozen voor mij samen. Ik combineerde ze met roest- en bruintinten, mijn grote liefde kobaltblauw, geel, zachtroze en een vleug zwart wit voor veel contrast. Meer heb ik er simpelweg niet aan toe te voegen.

It’s terribly cliché to blog about peonies. On the other hand: why not write about something so simply beautiful? I love their smell, the way the tiny buds explode into this spectacle of unfolded leaves, I love their soft poudry colours… And maybe, they’re even more interesting because they’re not available the whole year, like Roses or Chrysanthemum. I guess Peonies are therefore masters in keeping themselves interesting: each year they make you taste their greatness for a little while and then they leave again.


Meer bloemenposts zien/lezen? Hieronder een rijtje!
Want more? 
Pioen
Hortensia
Dahlia
Lisianthus
Amaryllis
Tulp
Ranonkel

Ik maakte deze blogpost in samenwerking met Mooiwatbloemendoen.nl.

Ontwerpsalon


Zondag sleepte ik man, kind en mezelf (het was immers warm en dan is er in mijn geval meestal sprake van slepen) naar de Ontwerpsalon in de Vechtclub XL in Utrecht. Dankzij de kronkel in mijn hersens dacht ik lang dat de Vechtclub een voormalige bokshal of iets dergelijks was in plaats van een verwijzing naar De Vecht in Utrecht. Het is nooit saai in mijn hoofd, zullen we maar zeggen. De Vechtclub is in wezen een soort creatieve enclave, verstopt in een zijstraat van de Europalaan. Naast creatieve werkplaatsen is er De Klub gevestigd, een restaurant waar je voor een goede prijs heerlijk kunt eten. Daarna rol je zó door naar brouwerij De Kromme Haring die daar weer naast zit. En als je daar dan toch bent, dan kan je direct een mooie plant scoren bij stadstuinwinkel Rood&Bloem.


Enfin, we gingen naar de Vechtclub omdat mijn vriendin en kickstart collega Marjolein daar sinds een aantal jaar voornoemde inkoopbeurs organiseert voor startende creatieven. Inkoopbeurzen zijn er genoeg, maar meestal zijn die voor startende ontwerpers te duur om aan deel te nemen. De Ontwerpsalon is daarom de plek om eens echt nieuw talent en gave nieuwe producten te spotten. (Heb jij bij het woord spotten ook direct een vogelaarsassociatie, of gaat mijn hoofd nu weer met zaken aan de haal?) Het was dat het voor ons kindje op een stadium al ver voorbij bedtijd was, anders hadden ze ons er denk ik uit moeten zetten met sluitingstijd. (Een kind dat overdag slaapt voorkomt tevens dat je er al je geld doorheen draait. Het zorgt eveneens voor de nodige spanning en sensatie in de buurt van uitgestalde porseleinen objecten. Wat qua suspense ruimschoots compenseert voor het voortijdig afbreken van je bezoekje.)


Bij gebrek aan een winnend lotnummer en het grote aanbod van prachtige ontwerpen heb ik mijn aankopen beperkt. Ik zet hier daarom een aantal van mijn favoriete labels op een rijtje, mocht je op zoek zijn naar een origineel cadeau voor een ander. Of beter nog: jezelf. (Laten we wel wezen, die slingers moet je toch zelf ophangen.) Je sponsort er nieuw talent mee, dat is altijd een goede zaak lijkt me!

Op de foto helemaal bovenaan: prachtig teer porselein gekleurd met natuurlijke pigmenten van Hester de Wolff.
Daaronder: dierenhoofdjes van Lotte Brans.
Hierboven: de studio van All Things We Like met onder meer de prachtige tassen en kettingen van Renske Versluijs.


Monstera plantenpotten van Tim van de Weerd.


Prachtige nieuwe mokjes met de naam Bakkie van Studio TOIMII in samenwerking met Suzan Becking Ceramics. Samen met ontwerpers Ineke van der Werff, Lisanne van Zanten en keramist Frank van Os vormt zij keramiekatelier TwaalfZestig. (Ze geven ook workshops!)


Op Japan geïnspireerd keramiek bij Noot Enzo.


Illustratie en prints door Caroline Cracco.

Niet op de foto, maar allemaal zeer de moeite waard:
Porseleinen sieraden – Stook Jewelry.
Houten sieraden – Studio Mooibos.
Gekleurde porseleinen en zilveren knopjes – Studio Rest.
Tassen en portefeuilles – Anna Treurniet.
Hele gave, bijzondere laptoptassen/koffers en strikjes – Renate Nederpel.
Prints en posters – Karsenboom.
Dutch Design (onder andere de Spot Nik lamp) – Van Tjalle en Jasper.
Lederen tassen in snoepkleuren – Labour of Art.

Ik ga ermee trouwen, denk ik


Aangezien op veel (teveel) plekken het homohuwelijk niet eens erkend is, zal trouwen met je bank er voorlopig wel helemaal niet in zitten. Jammer voor mij, want het zou de ultieme liefdesverklaring zijn aan onze nieuwe Bras, ontworpen door Khodi Feiz voor Artifort. Maanden geleden bezocht ik met Anki, Suus, Theo-Bert en Désiree de fabriek en stoffeerderij van Artifort en na (eigenlijk relatief kort) wachten mochten wij begin mei onze nieuwe, geweldig mooie bank in huis verwelkomen. Klinkt dit alsof ik het over een nieuw gezinslid heb? Nou, als je zou weten hoe blij deze nieuwe bank mij maakt, dan zou dat zomaar kunnen.


Ruim 13 jaar zaten we op de ribkoord bank die we voor ons vorige huis kochten. Ondanks dat hij de ruimte van een kleine vrachtwagen in de woonkamer innam, waren we er tevreden mee. Toen Artifort ons echter de gelegenheid bood om een meubel uit hun collectie te kiezen, besloten we dat het tijd werd om afscheid te nemen van ons camelkleurige vrachtautootje. Tot groot verdriet van Molly, voor wie die bank in feite haar hele leefomgeving behelsde. Ze wordt oud en die bank bood niet alleen een prachtig uitzicht over de woonkamer en tuin, hij bood ook veiligheid voor de bruuske uitingen van affectie van Jet. Na aflevering van de Bras heeft ze dan ook een dag demonstratief op zolder gezeten. (Gelukkig is ze, zoals het een kat betaamt, super opportunistisch. Zoals je ziet is ze intens tevreden met de Bras footstool.)


Ik koos een wijnrode Artifort Selecte stof (kleurnummer 680) en last-minute voor een roze (RAL 3015) onderstel voor de Bras. Daarna heb ik me wekenlang zorgen gemaakt of dat wijnrood met roze niet vreselijk hysterisch ging worden, maar het werkt wonderwel heel goed samen. Het geeft de bank zsa-zsa-zu, voor zover hij dat nodig zou hebben, overigens.

Het is niet alleen maar Hosanna! voor mij trouwens, want alle Artifort bloggers mogen een Artifort Lilla 2.0 kruk weggeven aan één van hun volgers. Ik geef een donkergroene (kleurnummer 980) Lilla weg (zie foto hierboven), met een mooie, blank lederen greep. Wil je meedoen? Reageer dan hieronder! Ik ben heel benieuwd waarom je hem graag zou willen winnen, dus deel dat zeker met me! Op woensdag 7 juni aanstaande kies ik een winnaar. Succes!

Update 07-06-2017: De winnaar van de Lilla 2.0 kruk is Annette! Gefeliciteerd!

About our new couch designed by Khodi Feiz for Artifort…and how happy this baby makes me!

Droog


Ik heb bij droogbloemen direct een associatie met begraafplaatsen. Ook bij zijdebloemen trouwens, vooral als hun bladeren na jaren zonlicht mintgroen zijn geworden. Waar ik verwelkte bloemen of verschoten kunstbloemen op een begraafplaats van een sinistere, treurige schoonheid vind, vind ik die treurige schoonheid niet echt passen in een interieur waar iedereen gezond van lijf en leden is. Ik heb daarom ook nooit zo goed begrepen waarom je je trouwboeket zou willen drogen. Het heeft allemaal een hoog Corpse Bride gehalte voor mij. Maar dat is – zoals altijd – maar gewoon mijn mening. 

Als kind heb ik een tijdje bloemen gedroogd. Ik herinner me nog goed hoe hoog mijn verwachtingen over de gedroogde bloemen waren. De zoektocht in het telefoonboek naar de bladzijden waar ik ze tussen had gedaan (snuggere Henkie hier vergat namelijk altijd om die bladzijden met een papiertje te markeren) verhoogde die verwachtingen alleen nog maar meer. De vondst van het resultaat van mijn droogproject eindigde altijd in een kleine deceptie: de bloemen waren plat en bruin en dat was het wel zo’n beetje in mijn ogen. Ik vond ze mooier toen ze nog niet gedroogd waren. Of net verwelkt. (Verwelkte bloemen vind ik helemaal de bom, kijk maar eens naar deze DIY met gekopieerde bloemen.)

Toen ook nog het telefoonboek werd afgeschaft, was ik wel klaar met het drogen van bloemen en stapte ik over op serieuzere hobby’s zoals Pergamano, filigraan en het opgraven van bijzondere stenen omdat ik archeoloog wilde worden (en omdat pikzwart van het zand thuiskomen het leukste is wat er is natuurlijk – behalve voor je ouders die de kiet erna weer moeten opruimen. Karma doet haar werk nu wij ons huishouden delen met een drie-jarig zandmannetje).


Het is na deze intro bijna overbodig om te noemen dat ik droogbloemen in de kringloop links liet liggen. Tot Carmela Bogman mij mailde over haar Hueframes. De Hueframe is een lijst op A5 of A4 formaat gemaakt van een semi-transparant kunststof waar je (droog)bloemen in kunt lijsten. Eén kant van de lijst is wit, de andere kant gekleurd (geel, blauw of ook wit). Als je niet zo van het zelf drogen van bloemen bent zoals ik, maar wél van kringlopen houdt, dan bieden die ingelijste droogbloemen aldaar ineens een geheel nieuwe mogelijkheid. Ik nam een lijst met droogbloemen mee, sneed ze los en stopte ze tussen een Hueframe. Het resultaat is superstrak en allerminst sinister. Voor het raam krijg je het allermooiste resultaat. Wat mij betreft is dit de beste uitvinding op het gebied van droogbloemen sinds de afschaffing van het telefoonboek.

About the Hueframe, a frame designed by Carmela Bogman to frame fresh or dried flowers in. Take a peek at this clip at Carmela’s website to see how (simple and genius) Hueframes work!