Mixtape – 20x Blue (Da Ba Dee) Monday

beck - blue monday mixtape - oh marie1
Bijna had ik gekozen voor een échte Blue Monday mixtape. Met nummers als Love Will Tear Us Apart en Hurt. Om lekker melodramatisch het laatste beetje winter mee door te brengen, onder een dekentje, met de gordijnen dicht. Maar de zon begon te schijnen, de krokussen bloeien en ik kwam (met frisse tegenzin) onder mijn warme deken vandaan.*) Daarom geen melancholisch lijstje vandaag. Het is een lente-waardige verzameling geworden! Zo eentje waarmee je op je fiets de hele polder door kunt crossen. Als je dan toch uit je winterslaap komt, dan meteen in de hoogste versnelling! 

Ik ga voor het gemak even uit van een windstille dag, want met windkracht 7 de polder doorfietsen is gewoon niet leuk. Punt. Zelfs niet met het licht hysterische Mr. Blue Sky van Electric Light Orchestra in je oor. Een nummer waarbij ik altijd aan zingende Oempa Loempa’s moet denken. Mijn brein maakt gekke sprongen. Zo maak ik ook een sprong van 90’s oorwurm Blue van Eiffel 65 naar Elvis’ Blue Suede Shoes. Maar hé, de winterblues zijn wel meteen weg of niet? BAM!

Voordat je denkt: is dit een lijstje met alleen maar oude meuk? Geen zorgen! We houden bij Oh Marie! van vintage, maar ik maak ook een niet uit te leggen omweg langs Hugh Laurie, Belle & Sebastian, Lana Del Rey en Beck. Plus the White Stripes, voor de eindsprint. Als je na dit alles nog steeds geen narcissen blauwe druifjes in je bol hebt, weet ik het ook niet meer! (misschien is het Club Tropicana lijstje dan meer wat voor jou)

Natuurlijk hebben alle titels of bandnamen ons blauwe thema te maken. Daar ben ik thema-nerd voor. Met een kleine uitzondering voor Ocean van Andreas Moe. Maar ik wil gewoon heel graag deze fijne stem uit het noorden promoten 🙂 En daarbij.. oceanen zijn blauw, dat telt ook.

Beluister de Blue Monday mixtape!

* ) Tijdens het schrijven van deze blogpost scheen de zon volop. Ik kan helaas geen garanties bieden voor de dag van publicatie. Als het stormt, regent en/of hagelt.. sorry! Ik kan jullie van harte dit lijstje als melancholische plaatsvervanger aanbevelen 🙂

Melancholie op z’n mooist: de blues geduid door bluesmuzikant Mitchell Rivers

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Mensen die iets met een bepaalde bezieling doen, hebben mijn hart. Zo liep ik een tijdje geleden een jongen tegen het lijf die bij een broodjeszaak werkte (oké, het was de Subway) en de broodjes verkocht alsof ze een Michelinster hadden. Ik hield meteen een beetje van hem. Of beter nog: van zijn enthousiasme. Ik wilde tegen hem zeggen: “Jongen, hou dat enthousiasme vast en laat het je nooit afpakken. Het gaat je ver brengen.“ Maar ja, dat klinkt dan weer zo belegen. Dat soort dingen ga ik wel zeggen als ik 80 ben en iedereen me een schattig omaatje vindt (en daarom meer genegen zijn het van me aan te nemen).

Ik wil maar zeggen: mensen die iets doen waar iedere vezel van hun lichaam blij van wordt, die wil ik omhelzen. Op een sokkel zetten. Die mensen maken namelijk het verschil. Kunnen een beter mens zijn door wat ze doen. En maken de wereld een stukje mooier.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Tijdens het brainstormen over Blue Monday kwam een interview met een blueszanger aan de orde. Misschien een beetje een flauw bruggetje, alhoewel hij niet bepaald vergezocht is. De blues vindt zijn oorsprong in wat voor haar uitvinders een vreselijke tijd was. En nog: als je de blues zingt, dan voel je je op dat moment in ieder geval eerder zwaarmoedig dan huppelig. Blue monday all over the place. Ja toch?

Mitchell Rivers zingt de blues. En vertelt erover. En dat doet hij niet zomaar, hij doet dat met een bezieling waar wij kippenvel van krijgen. Zoals hij kippenvel krijgt van de blues gezongen door oude meesters die de blues nog zingen zoals hij bedoelt is: alsof hun leven er vanaf hangt. Gemaakt in een tijd waarin muziek nog een noodzaak had, mensen op de been bracht, een protest was tegen wat voor onderdrukker dan ook.

Wil je een nieuw muziekgenre aan je Spotify playlist toevoegen? Mitch duidt de blues en suggereert meteen welke bluesnummers je niet wil missen.

Interview – Marlous Snijder
Foto’s – Nikki van de Poel/Satellite June

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Vertel eens iets over jezelf, wat is precies je achtergrond?
De ontdekking van muziek kwam niet via mijn ouders, maar wel door mijn ouders. Toen ik een jaar of 13 was, noemde mijn vader me een Beatle als ik mijn haren waste. Ik vroeg me af wat hij bedoelde en ontdekte The Beatles. Er ging een wereld voor me open. Ik kocht mijn eerste platenspeler en vanaf dat moment liet ik me volledig meeslepen door de muziek uit de jaren ’60 en ’70: The Beatles, The Stones, Led Zeppelin en Jimi Hendrix.

Toen ik 15 was, leende ik een gitaar van mijn oom en ging op muziekles, om daar na twee maanden alweer mee te stoppen. In plaats daarvan kocht ik een elektrische gitaar en draaide platen van Nirvana, ACDC en Metallica grijs totdat ik eindelijk had uitgevogeld hoe ze in godsnaam die licks en riffs speelden. Hoe dieper ik ging, hoe verder ik naar de roots ging, de oorsprong van de blues. Waar alles is begonnen, zogezegd. Ik sloot me regelmatig op op mijn zolderkamer met gitaar, een stapel platen en een zak wiet, met als motto ‘niet stoppen tot je vingers bloeden’.

Later startte ik een punkrockbandje ‘The Brown Paperbags’ waarmee we covers speelden. Ik nam daar al snel de rol van zanger op me, omdat de toenmalige zanger meestal te wasted was of de meeste teksten niet mee wist te zingen.

Na korte tijd stapte ik uit de band en begon een nieuwe band met de drummer van de Paperbags. Deze band heette ‘The Sidewalkers’, wat veranderde in ‘Joe Wigwam & The Sidewalkers’ en uiteindelijk in ‘Joe Madman & The Sidewalkers’. Op mijn 20e vloog ik naar Ierland met mijn gitaar en zworf daar een half jaar rond als straatmuzikant. Ik speelde in pubs om mijn peuken, bier en hostels te kunnen betalen.

Na Ierland trad ik op met Joe Madman, bracht twee EP’s uit en vorig jaar verscheen onze debuutplaat.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Wil je wat meer vertellen over Belle of Louisville?
Begin 2015 begon ik met een vriendin (Tess van der Zwet) het countryblues duo ‘Belle of Louisville’. Stefan Wolfs haakte al snel aan als pedalsteel/leadgitarist. Binnen een half jaar speelden we in zo’n beetje iedere popzaal van Nederland, tourden we mee met onder andere Pokey La Farge en Luke Winslow King en brachten we onze debuut EP uit.

Na dit half jaar besloot Tess door het verre oosten te gaan reizen, waardoor de band een half jaar stil kwam te liggen. Joe Madman kwam wegens omstandigheden ook aan zijn eind. Ik besloot daarop mijn bescheiden verzameling solo liedjes maar eens van de (stoffige) plank te trekken. Mijn solo band ‘Mitch Rivers’ werd geboren, iets wat ik altijd al had willen doen!

Is er een groot verschil tussen Mitchell op het podium en Mitchell thuis?
Ik denk niet dat er echt een verschil is tussen Mitch op het podium en Mitch thuis. Natuurlijk is de setting heel anders, maar ik ben overal gewoon mezelf. Op het podium komt er wel een oergevoel naar boven. Daar geef ik alles.

Er zit meer verschil in hoe ik vroeger leefde en hoe ik nu leef. Ik heb jarenlang bijna alles gedaan wat God verboden heeft, maar na een paar jaar kwam er meer rust in me. Het liefst woon ik gewoon in een huisje in het bos, maar muziek wil ik altijd blijven maken. Ik denk dat die balans er voor mij wel moet zijn.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Wanneer kwam je voor het eerst in aanraking met de blues en wat gebeurde er toen? Werd je meteen geraakt, of had dat tijd nodig?
Omdat blues in veel muziek verwerkt zit, kan ik me het allereerste moment niet echt herinneren. Ik kan me wel herinneren dat, tijdens het ontdekken van bepaalde Roots Delta blues zangers/muzikanten (de deltablues is een van de allereerste bluesstijlen – red.), de haren op mijn rug recht overeind stonden. Bijvoorbeeld de eerste keer dat ik Otis Rush in een oude live opname een kreet van bijna 10 seconden spatzuiver zag aanhouden. Of Magic Sam die gierend snel aan zijn snaren plukt in uptempo boogie. Tegenwoordig speelt bijna niemand meer zulke snelle muziek met de blote vingers.

Dat waren de momenten waarop ik merkte hoe puur blues kan zijn. Er werd zoveel ziel en zaligheid in de muziek gestopt. Het zijn niet gewoon liedjes, maar levensverhalen die verteld worden. Soms alleen met zang of met slechts een krakkemikkige gitaar. Zo naakt, alsof ze hun ziel op je bord gooien. Dat is wel iets anders dan die hapklare brokken die je tegenwoordig voorgeschoteld krijgt.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Hoe zou je de blues uitleggen aan iemand die de muziek niet kent en wat is het verschil met bluesrock?
Blues is een gevoel, voornamelijk een sombere of een verdrietige. Ik zie blues meer als een state of mind, een momentopname van hoe degene die het zingt zich op dat moment voelt. Zo is er ook woedende blues, zoals John Lee Hooker’s ”Madman blues”:
“I’m gonna take you down by the riverside
Hang you up baby by your neck!
I got the madman blues!”

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Country en blues hebben vaak iets melancholisch, een zweem van vervlogen tijden. Spreekt dat jou erin aan?
Jazeker, ook door het tijdsbeeld dat erin doorklinkt.

Oude opnamen zijn van een behoorlijk zwakke kwaliteit en daarbij waren de opnameskills in die tijd ook niet te best. Dit geeft de oude blues en country een zweem van romantiek, de muziek lijkt uit een compleet andere wereld te komen. Hoe verder en dieper je graaft hoe puurder de muziek soms ook wordt. Voor de blues hoef je niet te kunnen zingen om wel je verhaal te kunnen vertellen. Soms is het intrigerender om te luisteren naar iemand die met veel gevoel in zijn stem zijn pijn deelt (bijvoorbeeld Townes van Zandt), dan naar iemand die dat op een swingende, zingende Gospel manier doet.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Wat typeert bluesmuziek precies?

Het niks hebben, het kapotgaan. De onderdrukking tijdens en na de slavernij. Het enige waar mensen zich in die tijd aan vast konden klampen en waar ze kracht uit konden halen was religie. Daar vindt de blues zijn oorsprong.

Een prachtig voorbeeld daarvan is het lied van Son House “Don’t you mind”. Klappend uit de maat, zonder echte zangstem, maar zo zielseerlijk en gemeend gezongen: “Don’t you mind people grinnin’ in your face!”

Of bijvoorbeeld het lied ‘Lining track’, waarin geketende slaven tijdens het keiharde werk massaal zongen:
”Oh boys, is you right?
Done got right!
All I hate ‘bout linin’ track
These ol’ bars ‘bout to break my back”

Kippenvel.

Aan de andere kant is het typerende van blues dat het eigenlijk van en voor iedereen is. Iedereen voelt de blues, blues zit overal in.

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Wat is het beste bluesnummer ooit gemaakt?
Dat is er niet, daar geloof ik niet echt in. Elk liedje heeft zijn eigen kracht en puurheid. Al moet ik wel zeggen dat Blind Willie McTell’s “Dyin’ Crap Shooter’s blues” een van mijn favorieten is. In dat nummer vertelt hij heel mooi vertelt hoe zijn gokmaatje in een hele waslijst heeft nagelaten hoe hij begraven wilde worden (alles gerelateerd aan gokken en kaarten):
”Send poker players to the graveyard
Dig my grave with the ace of spades
I want twelve polices in my funeral march
High sheriff playin’ blackjack, lead the parade”

Stel, ik wil me verdiepen in de blues, met welke artiest of album moet ik beginnen?
Ik denk dat het wel mooi is om van nieuw naar oud te gaan en steeds meer te graven (zoals ik zelf heb gedaan). Want hoe verder je teruggaat hoe mooier de parels en hoe puurder het goud. Maar dat is mijn mening. Ik denk dat er in elk tijdperk mooie dingen zijn gemaakt die hun charmes hebben.

(Dikke tip van de redactie: op muziekplatforms zoals Spotify staan playlists samengesteld op genre.)

The Blues - Mitchell Rivers - Oh Marie!
Waar kunnen we jouw muziek beluisteren en meer over je lezen?
Ik heb nu net mijn solo EP opgenomen in Electrosaurus Southern Sound Studio, de studio van Pablo van de Poel, die hopelijk voor de zomer nog uitkomt. Ook gaat Belle Of Louisville rond die tijd weer aan de slag. Op Facebook kun je alles volgen! (Mitch Rivers en Belle of Louisville) Op Spotify zijn ook de EP van Belle of Louisville en de debuutplaat van Joe Madman & The Sidewalkers te vinden.

Mixtape – Club Tropicana (of: guilty pleasure top 20)

club tropicana - wham

Oké, dus we zitten nu met ons foute badpak aan en een mocktail in de hand aan de rand van het zwembad.. Maar wat mist er toch? Oh ja! Muziek! Uit die good old boombox natuurlijk. Aangezien er op boomboxen nog een cassettedeck* zit, stelden wij de ultieme Club Tropicana mixtape samen, als soundtrack voor een über-poolparty. Door onze liefhebbende huisgenoten ook wel ‘Waarom luister je die foute 80’s zooi?’ genoemd. We blame the mocktails! 

Tijdens het samenstellen deden we meerdere ontdekkingen. Bijvoorbeeld dat we het Casio keyboard een beetje missen. En dat een rap essentieel is voor een jaren 80/90 zomerhit. Echt, zelfs het super zoete ‘Boys’ van Sabrina is schuldig. Wat het ook goed doet, zijn willekeurige zomer geluiden (krekels, golven die breken) en veel trompetten. We durven zelfs te zeggen dat dit getrompetter een succesformule is. Allemaal heel interessant natuurlijk en we zouden er graag nog blogpost over volschrijven, maar het is tijd om de ijsjes uit de vriezer te pakken, de discobal aan te zwengelen en te (aqua-)dansen tot je erbij neervalt!

Luister hier de Club Tropicana mixtape. Oftewel de guilty pleasure top 20. Inclusief een aantal Mama Appelsapjes. Voor de nodige ‘wat zing jij nou?’ momenten en goede gespreksonderwerpen. Want waar ís toch dat zebrahondje voor? 😉

Nog één ding: Voordat je je vol op de pool party stort, neem de tijd om even de videoclip van Club Tropicana te kijken. Twee redenen: 1. Je komt gegarandeerd in de zomerstemming en 2. Je vraagt je voor eeuwig af waarom George Micheal überhaupt nog officieel uit de kast moest komen. Oh en dat beeld van George in zijn witte speedo onder de douche gaat voorlopig niet meer uit je hoofd, sorry.


*Cassettedeck is een term van voor het LP-revival, Spotify, iPod, mp3, cd en my first Sony tijdperk. Maar nog wel van ná het originele LP tijdperk. Noem het maar vintage. En ja, we voelen ons nu mammoet-oud.

 

Een les popgeschiedenis voor alle Tropicana mufakas!

Omdat het vandaag exact 30 jaar geleden is dat Freddie Mercury schitterde op het podium van het legendarische Wembley stadion, bij uitzondering een maandagse zomerherinnering. Het betreft vandaag een begeisterde muziekles van Casper Boot. (Omdat de jaren ’80 zo lekker fout zijn, trekken we onze Duitse woordenschat maar weer eens open.) Enneh…mufakas? Dat moet je misschien maar even googlen…

Een les popgeschiedenis voor alle Tropicana mufakas!
Tekst en foto’s Casper Boot

Vakantiegangers,

Mijn herinneringen zijn altijd verweven met muziek. Dat is meestal fijn en soms ook niet. Denkend aan mijn jaar in de brugklas hoor ik bijvoorbeeld alleen maar “Do The Bartman” en “Can’t Touch This”… In de ‘eighties’ is er vooral héél veel slechte muziek gemaakt, daar hoeven we niet over te discussiëren. De kinderen in Afrika hadden honger. Wij hadden Tears For Fears en Billy Ocean. Het was vreselijk. Best knap van mij dat ik dat destijds al door had en de krenten uit de pap er tóch uit wist te vissen.

kamperen-frankrijk-jaren80

Zomer 1986 op de camping in Cluny, Frankrijk.

In de zomers van de jaren ’80 gingen wij ieder jaar met de ‘TE King’ caravan van opa en oma naar Frankrijk. Iedereen ging in de zomer naar Frankrijk. Of in ieder geval, zo voelde het. Niets mis mee hoor, we hebben fantastische zomers gehad. Ik en mijn 2 broertjes achterin onze beige Volvo. Verplicht luisteren naar Joop Visser, Klein Orkest en als we geluk hadden Doe Maar. Maar mijn ouders hadden (en hebben) smaak. Zo mochten wij ook meezingen met de pedagogisch verantwoorde liederen van onder meer Urbanus en de Antwerpse muziekgroep Katastroof. Het is misschien maar goed dat we de teksten niet verstonden en er onze eigen draai aan gaven. Toen we wat ouder waren en we zelf ‘bandjes’ konden opnemen moesten pa en ma eraan geloven. Michael Jackson en Queen, dát waren onze helden. Wij hadden ook smaak namelijk, toen al. Ik durf te beweren dat Michael Jackson en Queen de meest invloedrijke artiesten van de jaren ’80 waren. Beide uniek op hun eigen manier. Onnavolgbaar, anders, vernieuwend. Qua muziek én performance.

Queen Live Aid, Michael Jackson op Motown en ik met een pot pindakaas. Ben ik al bruin?

Links: Great minds think alike.   Rechts: Mocht ik ooit nog eens doorbreken dan kunnen ze deze foto mooi gebruiken voor een Calvé Pindakaas reclame.

In 1983 zette Jackson een weergaloos live optreden van Billie Jean neer tijdens de ‘Motown 25th Anniversary’, met voor de allereerste keer de ‘Moonwalk’. Bovennatuurlijk! Als je de beelden nog nooit gezien hebt mag je je nu gaan schamen. Of je geeft je ouders de schuld, dit hoort gewoon bij je opvoeding namelijk. Beter gaat het niet worden, of toch? Queen overtrof in 1985 ieders verwachting met hun iconische optreden op het door Bob Geldof georganiseerde ‘Live Aid’. Freddie Mercury stal de show, in slechts 25 minuten. Het was ‘A kind of Magic’. U2 en zielige mensen in Afrika deden er even niet meer toe. Ik heb Live Aid destijds niet bewust meegemaakt, ik was nog geen 7 jaar oud. Jaren later, inmiddels Queen fan, heb ik de beelden vele malen teruggekeken. En ik kijk er nog regelmatig naar. Het is een belevenis, je moet die magische 25 minuten maar eens bekijken. Kippenvel. Stel je voor, wereldwijd keken er 2 miljard mensen naar Live Aid en deze man kreeg het voor elkaar ze allemaal (of nouja, dat zie ik zo voor me) mee te laten klappen en zingen met ‘Radio Ga Ga’. Niet voor niets is dit optreden later verkozen tot ‘beste rock optreden ooit’. Vandaag is het exact 30 jaar geleden dat Freddie stond te schitteren op het podium van het legendarische Wembley stadion. Met z’n strakke jeans, witte hemd, zilveren armband en de snor aller snorren. Een eindbaas. Ik wist toen al dat homo’s cool waren. Al vond ik Boy George wel een beetje ‘gay’.

oude-volvo-onderweg-naar-texel

Zonder caravan naar Texel in 1985. De oranje Adidas tas was nog vele jaren mijn voetbaltas, totdat de kat erin piste.

Eerlijk is eerlijk, ook ik heb fouten gemaakt. Mijn eerste cd’s waren van Toto en (ik schaam me diep) Phil Collins. Vreselijke man. Ik zou hem in zijn zak willen schoppen om hem te straffen voor wat hij ons heeft aangedaan. Vervelend, klein, kaal, gekweld mannetje. Rommel, een bak ellende, niet naar luisteren. Zonde van je kostbare tijd buurmannetje, al helemaal met dit zomerse weer. ‘No time for losers, ‘Cause We are the champions’… De jaren ’80 waren zo slecht nog niet.

Fijne zomer!

Alle zomerherinneringen lezen?
Back to the Breakfast Club door Jonas van der Zeeuw
Zomerhuisje aan zee, maar dan anders door Vera Bertens
Herinneringen aan een Amerikaanse zomer door Zita Bebenroth
Het mysterie van de verdwenen kwallen door Wendel Visser

Mixtape – een samengestelde wereldreis

ohmarie header tribe - liza veenendaal - confettilab
Natuurlijk mag de mixtape niet ontbreken op ons nieuwe platform. De mixtape heeft namelijk een speciaal plekje in ons hart. Het brengt ons direct terug naar onze jeugd, waar we uren op onze kamer naar de radio zaten te luisteren tot dat éne nummer langskwam. Als dat nummer dan eindelijk gedraaid werd, drukte je vliegensvlug ‘record-play’ in op je cassetterecorder. Yesss! Gotcha! Dat er aan het begin en eind door je liedje heen werd gepraat door DJ of reclameblok, gaf niet. Je kon je nu, waar en wanneer ook, onderdompelen in de sfeer van jouw favoriete liedjes. Ja, lieve kijkbuiskinderen, zo gingen die dingen vroeger.

Anno 2015 maken we nog steeds mixtapes. Maar wel lekker snel in Spotify. Eigenlijk wel zo fijn, gezien onze drukke levens. En weet je hoeveel stof zo’n stereotoren vangt?

En toch…soms verlangen we nog weleens terug naar dat zolderkamertje en die stereotoren. Genoeg redenen om ons te doen besluiten dat de mixtape blijven moest!

Tijdens het brainstormen over de invulling van ons thema, schoot ons direct één naam te binnen voor het maken van een bij het thema passende mixtape. Henri Oogjen heeft een neus voor de meest fantastische, obscure wereldmuziek. Muziek die de ‘Buena Vista Social Club’ ver voorbij gaat. Klinkt als moeilijke muziek? Niets is minder waar! Deze mixtape luistert heerlijk weg. Helemaal tijdens zonovergoten dagen als deze. Henri vertelt:

“Het ontdekken van muziek is voor mij het leukste wat er is. Gelijk daarna komt het delen daarvan met anderen. Dat doe ik door openbaringen te verzamelen; wanneer raakt iets me echt? Belangrijk daarbij is dat de muziek me uitdaagt. Ik vind het heerlijk om me eens goed vast te bijten in een avant-garde-ambient-drone. Een van de belangrijkste openbaringen was – zo’n tien jaar geleden – het verlaten van het westerse muzikale nest en de wijde wereld die daarmee openging. Wat ik zoal tegenkwam, en wat sindsdien mijn platenspeler niet meer afkomt, bijvoorbeeld: de eigen interpretatie van jazz door Ethiopische artiesten, tropicalia uit Brazilië, het poppy geluid van de luk-thung uit Thailand en rijke jaren zestig sounds uit Perzië en India. Ontdekken en delen dus. Geniet van mijn samengestelde wereldreis en blijf delen!”

Luister via deze link Henri’s tribes playlist in Spotify. Of zoek op Spotify op ‘Henri Oogjen’, dan vind je zijn playlist ook. Veel luisterplezier!

Header ontworpen door Liza Veenendaal.